Adhd stelpan ég

Það er alltaf eitthvað nýtt að frétta í mínu lífi.... Í dag er ég loksins komin með það staðfest að ég sé með ADHD. En fyrir nokkrum árum kom í ljós að möguleiki væri á því að ég væri með adhd, það var þó aldrei neglt niður þar sem kvíðastuðullinn var líka svo hár og erfitt að greina þarna á milli, um hvort væri að ræða. Þá var mér þó gefið adhd lyf til að athuga hvernig ég brigðist við þeim, en ég þurfti að hætta mjög fljótlega á þeim vegna hjartsláttatruflana og það kom því aldrei neitt útúr því. Núna er hinsvegar búið að skoða þetta mál allt fram og til baka og gera öll þau mögulegu próf á mér sem til eru og fá álit nokkurra sérfræðinga í þessu og niðurstaða komin í málið og hægt að útvega mér þá aðstoð sem ég kýs.

Ég verð að segja að ADHD greining er ekkert að koma mér neitt á óvart, né mínum nánustu og ég er satt að segja frekar ánægð með þessa greiningu, hún útskýrir bara svo marga hluti í mínu lífi einsog t.d.....
Afhverju ég hef aldrei getað setið og einbeitt mér að einu í einu, nema örstutta stund.
Afhverju ég á erfitt með að koma mér í að gera hluti.
Afhverju ég á svona erfitt með að lesa eina settningu og muna um hvað ég las.
Afhverju ég vildi aldrei sitja kjurr sem lítill krakki og alls ekki bundinn niður í stól eða vagn.
Afhverju ég þráði það að vera endalaust úti að hjóla eða hreyfa mig á einhvern hátt sem barn.
Afhverju heilinn minn er stundum tíndur í eigin hugsunum sem fara um einsog hvirvilbilur.
Afhverju mig dagdreymir endalaust.
Afhverju ég hef aldrei haft tímaskyn.
Afhverju heilinn fer á flug þegar ég er að sofna á kvöldin og ég verð endalaust lengi að sofna.
Afhverju ég á erfitt með að segja sögu frá byrjun til enda án þess að detta út eða muna ekki.
Afhverju ég á svona erfitt með að halda skipulagi á herberginu mínu.
Afhverju ég á erfitt með að vera innanum mikið af fólki og halda einbeitingu á umræður.

Það er örugglega eitthvað fleira... Þetta er bara svona það helsta sem kom uppí huga minn akkúratt núna meðan ég skrifa.

Ég var aldrei stelpan með lætin í skólanum... Þrátt fyrir að hafa verið með adhd, en adhd kemur mjög mismunandi fram og allt öðruvísi oft milli stelpna og stráka (miðavið það sem ég hef lesið mig til). Eftir miklar pælingar held ég að ofvirknin og félagskvíðinn hafi mæst þar harkalega og félagskvíðinn unnið og ég tekið þögnina fram yfir háfvaðan á allri minni skólagöngu. Ofvirkni mín hefur svo líklega komið fram utan skóla, þá hafði ég mjög mikla þörf fyrir það að vera úti að brasa eitthvað, fara út að hjóla, fótbolta á skíðagönguæfingar... Bara yfirhöfuð vera að gera eitthvað og fá útrás. Heimanám var minn óvinur! Ofvirknin hefur síðan minkað með árunum... En það gerist víst. Ég lifði af grunnskóla og kláraði stúdentinn. Skólagangan reyndist mér alltaf erfið og ég tók mér pásu frá námi eftir stúdentinn og fékk mjög góða vinnu sem ég vinn en þann dag í dag... Þegar ég er spurð hvort ég ætli ekki að drífa mig í háskóla (sp sem ég fæ að meðaltali 1x í viku)... Þá er mitt einfaldasta svar "Ég er svo ekki þessi skólatýpa". Hver veit þó hvað maður gerir í framtíðinni!

Ég hef nú lifað með þessu öllu í 25 ár og að sjálfsögðu búin að læra að lifa með þessu allan þennan tíma, reynt að gera líf mitt auðveldara og ég satt best að segja finnst mér adhd lífið mitt bara nokkuð fínt. Þetta hefur vitanlega mótað líf mitt. En ástæðan fyrir að þetta skiptir höfuð máli að fá þessa greiningu er sú að nú mæti ég skilningi, núna er hægt að beina mér á rétta braut, núna fæ ég þann möguleika á að prufa lyf við hæfi.... Og ef lyfin veita mér ró í hugan og ég nái að greina orðaskil hugsana minna, haldi einbeitingu í samtölum, nái að sofna á kvöldin án þess að taka klst dagdrauma og pælingar og ef ég næ að lesa heila blaðsíðu í bók og muna um hvað ég las..... Þá hoppa ég hæð mína og tek glöð lyf við þessu, til að einfalda mér lífi örlítið. Ef ekki, þá einsog ég segi er líf mitt ekki alslæmt.

Það sem er mér efst í huga í dag er... Ef ég hefði fengið þessa greiningu þegar ég var yngri, fengið þá hjálp sem ég hefði þurft.... Ætli skólagangan hefði reynst mér auðveldari fyrir vikið? Ætli ég væri önnur manneskja í dag? Það skiptir ekki máli..... Svona á líf mitt að vera og ekkert öðruvísi... Það er eins með þetta einsog allt annað sem ég hef þurft að klöngrast í gegnum.... Mér er ætlað að ganga í gegnum þetta, þetta er mitt verkefni í lífinu.

*Sólveig H.

Veikindasagan endalausa

Mig langar rétt að segja ykkur frá því að brandara lífs míns er nú víst ekki lokið enþá!
Eins bjartsýn og ákveðin ég var í því að þessu væri nú öllu saman loksins lokið, ég væri búin með minn skammt, ég ætti skilið frí frá öllum veikindum og veseni núna... Varð ekki alveg að veruleika....

Síðustu 2 mánuði hef ég af og til fengið smá verk í brisið, sem þótti nú svossem ekkert mikið óeðlilegt, stór aðgerð og allt gæti enþá verið að jafna sig! En mánudaginn fyrir viku síðan fékk ég verk sem var stöðugur allan daginn og næsta dag líka... Ég fór að hafa einhverja skrítna tilfinningu fyrir þessu öllu, þar sem þetta líktist gamla verknum og ég fékk hita og fleiri einkenni með. Ég dreif því í að hafa samband við sérfræðinginn minn hér fyrir norðan. Hann sendi mig beinustu leið í blóðprufu, síðan þvagprufu og næst sneiðmynd og síðan á þriðjudag var ég kölluð í viðtal hjá lækninum.

Þessi sérfræðingur minn er alveg frábær, veit sínu viti, er hress og skemmtilegur og er búin að veita mér alveg pörfekta þjónustu, allt er búið að vera í þvílíkri flýtimeðferð, hann sagðist bara alls ekki vilja bíða með þetta mál neitt! Þegar ég kom til hans í viðtalið, fann ég strax á honum að hann var búin að skoða myndirnar og það væri eitthvað sem væri ekki alveg í lagi. Hann spurði mig þannig spurninga og skoðaði mig þannig en nefndi aldrei neitt fyrren spurningum og skoðun var lokið. Ég fann það var eitthvað og beið óþolinmóð eftir að það kæmi að efninu einsog lítið barn í röð í ísbúð... Síðan kom hann sér loksins að efninu. En allt staðfesti þetta að ég væri semsagt hvorki orðin geðveik né móðursjúk einsog ég var orðin pínu hrædd um (en samt hefði það nú verið ef til vill skárra að einhverju leiti), heldur var eitthvað þarna í raun og veru og því raunverulegir verkir á ferð. Ég fékk að sjá myndirnar, fyrir aðgerð og svo þær nýjustu, ótrúlega flott að sjá svona myndir, eiginlega stórmerkilegt! Brisið var alveg hreint og fínt en hliðiná brisinu, á staðnum sem brisið er ekki lengur, þar var eitthvað að sjá á myndunum. Eitthvað sem þeir ekki vita hvað er. Ég fékk tillögur að því hvað þetta hugsanlega gæti verið... Hugsanlega möguleiki á að þetta sé blæðing og kölkun í blæðingu eða eitthvað allt annað. Allavega lítur þetta allt öðruvísi út en æxilð sem var tekið, svo það er gott. Þannig jæja, fleiri rannsóknir verða gerðar til að komast að niðurstöðu í þessu nýja máli.

Sérfræðingurinn minn ætlar einnig að senda skurðlækninum mínum fyrir sunnan myndirnar af mér sem og röntgenlæknunum fyrir sunnan til að fá álit þeirra á þessu.

Nú næst á dagskrá er nokkra daga bið eftir að fara í segulómskoðun næstkomandi mánudag og síðan viðtal þegar niðurstöður eru komnar úr því.

Lífið ætlar greinileg að halda mér áfram í góðri þjálfun í heilbrigðiskerfinu, bjartsýninni, auðmýktinni og öllu þessu ;)

*Sólveig H.

Þessi feita þarna í speglinum!

Að fá fituna sína á heilann getur verið jafn fyndið og það er ömurlegt! Ég einsog svo margir aðrir lendi í því ástandi að fá útlit mitt á heilann, sjá fitu og ekkert nema fitu! Þetta ástand getur varað allt frá nokkrum mínótum yfir í nokkra daga, vikur eða mánuði jafnvel!

Akkúratt núna þegar ég skrifa þetta er ég í ástandinu "að sjá ekkert nema fitu". Ég sé bara fitu... Ég horfi í spegilinn oft á dag og sé fituna flæða um allt, hver er þessi feita þarna í speglinum?... Sama hversu oft ég lít í spegilinn á dag þá er alltaf feita ég þarna enþá! Ég fæ svo mikið ógeð af sjálfri mér svona, bæði að sjá mig svona og hugsa svona! Því innst inni veit ég að ég er ekki feit í merkinginni feit... Ég veit þó líka að ég er ekki grönn í merkingunni grönn... En heilinn minn sér mig alltof alltof feita þegar ég dett í ástandið.

Nú borða ég ekki hvítt hveiti né sykur... Borða semsagt frekar hollan mat og hreyfi mig nokkuð reglulega. Þrátt fyrir það þá finnst mér ég feit á meðan ástandinu stendur...

Í ástandinu fæ ég vigtina á heilan, ég stíg á hana á hverjum degi... Svekki mig og gleðst sem við á.. En tölurnar svekkja mig þó yfirleitt alltaf. Þó innst inni viti ég að þessi tala skiptir engu einasta máli (heldur einungis hvernig mér líður)... Þá líður mér feitri og grannri eftir því sem hún breytist. Þó ég hafi hreyft mig einsog brjálæðingur og viti að ég er að fá vöðva og því þyngist, þá finnst mér ég samt feit þegar á ástandinu stendur!

Meðan á ástandinu stendur þá er nákvæmlega sama hvað fólk segir... Oftast er ég þó ekki að tala um hvað mér finnst ég feit, því ég skammast mín hreinlega fyrir það... En ef ég segi eitthvað... Þá skiptir það mig engu máli að heyra "Þú ert ekki feit, þú lítur mjög vel út" því ég veit mikið betur í ástandinu og ég veit nefninlega líka að fólk myndi aldrei segja við mig "Já, ég er sammála, þú ert rosalega feit!" Plús að mér er alveg sama hvað fólki finnst, það er mér sem finnst þetta og það er það sem skiptir máli.

Ég fór í sund um daginn... Og þá var ég í ástandinu... Ég í fyrstalagi ætlaði ekki að fara því ég vissi ég væri í ástandinu og fílaði mig feita, fór þó samt.... Og allan tíman leið mér einsog flóðhesti sem hefði óvart farið í föt af mús! Það er einungis fyrir félagskvíðanámskeið sem ég lifði þessa ferð af, því einsog mér sé ekki sama hvað öðrum finnst um mig í sundi!

Það að fara og máta buxur er mín versta martröð, sérstaklega í ástandinu, enda geri ég það yfirleitt bara ekki þá... Því ég á virkilega erfitt með að finna buxur á mig svona yfirhöfuð.... Og ég verð brjáluð þegar þær passa ekki, þegar ég get ekki rent helvítis rennilásnum! Hversu feitur er maður þá!

Þegar ég sé allskonar ráð á netinu um kúra og allskonar skyndilausnir og svo framvegis fæ ég ógeð... Á hverjum einasta degi kemur eitthvað nýtt sem fólk segir að sé alveg málið, jafnvel bara eina málið! Í mínum heimi er ekkert til sem heitir megrun eða kúr eða skyndilausnir.... Einungis lífstíll.... Annaðhvort breytir maður lífstíl sínum eða maður heldur lífinu áfram.... Skyndilausnir endast ekki og gera mann ekki hamingjusaman en ef maður fer heilshugar í hlutina og breytir um lífstíl, þá er það eitthvað sem endist og gerir þig hamingjusaman... Að mínu mati.

Stundum velti ég því fyrir mér hvort sé gott að fara í þetta ástand að finnast maður feitur annarslagið eða hvort það sé slæmt.... Stundum hugsa ég að það gæti haldið mér á tánnum varðandi að halda lífstílnum... En stundum.... Er þetta langt frá því að vera sniðugt, held ég... Því það er þá sem allar þessar skyndilausnir heilla, þegar ég vil að allt gerist helst í gær!

Ég elska mig það mikið að ég leyfi mér ekki að detta í skyndiruglið... Ég kaus að breyta um lífstíl fyrir 5árum síðan og það er ein af gáfulegri ákvörðunum sem ég hef tekið! Og þó ég detti í ástandið annarslagið og kvelji sjálfan mig með niðurdrepandi hugsunarhætti um feitu mig, þá trúi ég því að það sé skárri kostur en að fara í skyndilausnirnar. Því ég veit ég yrði aldrei sátt með mig þá.

Ég cm mæli mig alltaf reglulega eða 1x í mánuði... Núna síðasta mánuð er ég búin að vera extra hörð í mataræðinu og hreyfingu og bjóst því við gríðarlegum árangri bæði á vigtinni og cm.... Þegar mælingu var lokið, var mér allri lokið, ég hafði bætt á mig 1-2cm nánast allstaðar og þyngst um 1,5kg... Mig langaði að grenja og hætta og detta í sukk, þetta virtist til einskis! En ég leyfði mér að svekkja mig á þessu í smá stund og byrjaði síðan að plana en meira prógram fyrir næsta mánuð! Í þetta skiptið varð þetta mér en meiri kvattning.

Málið er ekki neitt rosalega flókið... Ég veit það... Málið er að ég veit að ef ég borða hollan mat og hreyfi mig reglulega, líður mér vel, er ánægð með mig að standa mig vel, ég er glaðari og líkaminn verður heilbrigðari.... Ef ég borða óhollt og hreyfi mig lítið sem ekkert, líður mér illa. Ef mig langar að líða illa, þá get ég borðað eins mikið nammi og sukkað eins og ég vil alla daga og farið í slæmt líkamlegt ástand sem og ömurlegt andlegt ástand og brotið sjálfan mig algjörlega niður fyrir að geta ekki haldið mér í hollustunni og svo framvegis! Hvort vel ég? Þetta er algjörlega mitt að velja... Þetta er ekki flókið... Að sjálfsögðu heilbrigði og hollustu og að líða vel... Afþví ég á það skilið!

Það eina sem maður þarf til, til að breyta lífstíl sínum er hugafarsbreyting og 150% vilji!

Góðir hlutir gerist hægt...

*Sólveig H.

Hjólahjólahjóla...

Það er komin svo mikill útivistarfílingur í mig... Mig langar út að hjóla á hverjum einasta degi... Hjóla eitthvað langt í burtu, hlusta á náttúruna og horfá fegurð landsins, gleyma mér algjörlega. Ég elska það hreinlega!

Bráðum fer að styttast í að ég fari að klára markmið sumarsins, markmiðið sem ég setti mér fyrir ári síðan og markmið sem ég var fast ákveðin í að ná þó ég væri búin að fara í risa aðgerð.... Að hjóla frá Akureyri yfir á Lauga í Reykjadal... Það ættu að vera ca 72km! Ég er hreint út sagt farin að hlakka bara til... Er búin að setja mér fyrir nokkrar hjólaferðir sem ég þarf að klára fyrir þá ferð, svo ég verði ágætlega undirbúin. En stefnan er að leggja í hann seinnihlutan í júní!

Ég er búin að hjóla Eyjafjarðarhringinn 2x og hjóla nokkrum sinnum inn í Eyjafjörð og til baka í þessum mánuði.... Ég hugsa í hvert einasta skipti sem ég hjóla þarna, afhverju það sé ekki löngu búið að græja fyrir mig (og kannski aðra) einsog einn hjóla/göngu stíg inn að Hrafnagili? Í hvert og eitt einasta skipi þegar ég fer þessa leið, mæti ég einhverjum öðrum á hjóli eða skokkandi.... Þetta er fáránlega vinsæl leið að fara. Ég hef heyrt að fólk þoli ekki þetta hlaupa og hjólafólk þarna og svo framvegis... En mér er svossem skít sama um það, fólk víkur vel fyrir mér og er almennt kurteist, ég veit það skiptir líka máli að vera í endurskins vestum eða einhverskonar neon litum, það hefur áhrif á kurteisi ökumanna. Veit þó að það er til óheiðarlegt fólk í þessum heimi sem mögulega gæti keyrt mig niður, þó svo ég sé alls ekki að hugsa um það í hjólaferðunum, því þá gæti ég alveg eins sleppt því að fara! Ég persónulega væri semsagt mjög til í að sjá þarna gerðan stíg, bæði það að þetta er einsog ég sagði vinsæl leið og þetta myndi verða ökumönnum og útivistarfólki þvílíkur lúxus og algjört öryggi!

Ég hugsa mikið þegar ég er að hjóla, um allskonar hluti... Ég hugsa stundum hvort þeir á bílunum séu að hugsa hvað ég sé feit, eða með stóran rass þegar ég hjóla... En svo man ég.. "Æ einsog mér sé ekki skít sama hvað þetta fólk er að hugsa... Það er ég sem er að hreyfa mig en ekki þau!!"

*Sólveig H.

Má heilbrigðist"þjónustan" á Akureyri bara vera svona?

Ég verð stundum svo ótrúlega hissa á því hvernig heilbrigðiskerfið er hér á Akureyri. Þó eftir allt sem ég er búin að ganga í gegnum þá ætti ég nú ekki að verða neitt voðalega hissa... En það segir nú kannski þó bara hvað þetta er allt rosalega lélegt..... Eiginlega bara sorglegt! Ég gæti nú talið upp allskonar hluti á ýmsum stéttum heilbrigðisþjónustunnar... En það er þessi grunnþjónusta sem er eitthvað ekki í lagi og hefur ekki verið í einhver ár...

Í byrjun síðustu viku þá hringdi ég á Heilsugæslustöðina á Akureyri að panta mér tíma hjá heimilislækni mínum. Í þetta skiptið var ég að hugsa um að fá hann til að líta á eitt örið hjá mér eftir aðgerð sem ég fór í sem hefur gróið eitthvað furðulega og einnig skoða ofnæmi sem ég er með þar sem ég fæ kláðaofnæmisköst á hverri nóttu, svo það gerir mér lífið pínu leitt. Ég hugsaði þó "Æ ég hef ekki tíma til að fara til læknis alveg strax, þetta hlýtur að geta beðið pínu, ég er í fríi eftir 16 daga, best ég verði tímanlega og fái tíma þá!" Þegar ég nú fæ loksins samband við réttu manneskjuna sem gat gefið mér tíma, þá er allt fullt eftir 16 daga!! En í boði var tími viku síðar, semsagt eftir 23 daga.... Ég gat ekki aulað öðru uppúr mér en "Ertu ekki að djóka?" Viðbrögðin í símanum voru engin (enda líklega löngu orðnar vanar slæmum viðbrögðum) en ég endaði á að panta mér þennan læknistíma sem mér var boðið eftir 26 daga.... Frábært!

Ég er svo hneyksluð að þetta virkilega bara megi vera svona.... Í alvöru talað, má þetta vera svona? Hvernig getum við haft frítt í strætó og frí bílastæði (sem ég er mjög kát með) þegar við getum ekki haldið uppi grunnþjónustu í heilbrigðiskerfinu? Hvort er mikilvægara?

Ég veit að ástæða þessara læknisheimsókn minnar er ekki lífshættuleg og ég veit líka að ég verð ekki búin að jafna mig og get því beðið upp á það allt að gera. En núna síðustu daga jókst ofnæmi mitt og ég mynd glöð vilja komast fyrr til læknis því svefni mínum er orðið mjög raskað vegna ofnæmiskasta, en það er vitanlega ekki í boði að komast fyrr og ekki er ætlast til að ég fari í opin tíma, því ég er ekki með "bráðaerindi" og mín eina von yrði þá líklega að hringja í lækninn minn til að væla og athuga hvort hann gæti mögulega troðið mér að!

Mér er þó næstum skít sama um mig í þessu ferli, ég get alveg harkað smá af mér, ég lifi þetta vonandi af... Það sem ég er meira hugsi yfir eru blessuð börnin. Mér væri sama þótt ég þyrfti að bíða og bíða en er virkilega ekki hægt að láta börnin allavega í forgang? Það væri strax skömminni skárra!

Þetta bara er ekki hægt svona! Heilbrigðiskerfið á ekki að virka svona! Grunnþjónustan á að vera í lagi!
Sko það er bara annaðhvort þannig að fólk er orðið frískt eftir 3vikur... Eða fólk er dautt eftir 3vikur... Eða allavega orðið alvarlega veikt!

Nú spyr ég en og aftur, má þetta bara vera svona?

Akureyringar... Látum við virkilega bara bjóða okkur svona "þjónustu" endlaust? Er ekki komin tími á smá breytingar?

Það bara getur ekki verið svona flókið að bæta þetta mál...
Ég vil fá breytingu takk...

*Sólveig H.

100ára afmæli á himnum!

Í tilefni dagsins....

Í dag hefði ástkær langafi minn Garðar Jakobsson orðið 100ára gamall. Afi Garðar var ekki bara langafi, hann var miklu meira en það, hann var frábær vinur og besta fyrirmynd sem hægt var að hugsa sér ... Eða kannski í öllu, nema akstri, því á því sviði var hann eiginlega bara frekar vonlaus, allavega svona einsog staðan var eftir að ég kom í heiminn og fékk vit... Ég held hann hafi haldið að hann ætti semsagt réttinn alltaf allstaðar, auðvita, enda akandi um á hvítri LöduSport!

Ég hugsa oft um afa, ég á margar minningar með honum... Hann var t.d. mikið heima hjá okkur og gisti oft þegar hann þurfti að sinna erindum á Akureyri. Ég man alltaf þegar hann tók upp töfluboxið sitt á morgnanna, töfluboxið sem var troðfullt, hann losaði töflurnar sínar úr fyrir deginum og skellti uppí sig, áðuren ég náði að gefa afa mínum vatnsglas var hann búin að kyngja þessu öllu... Í einu! Afa fannst æðislegt að fara á rúntinn og þegar einhver sagði "Eigum við að fara í bíltúr... Þá var afi á undan öllum öðrum út, þó hann færi hægast yfir af okkur öllum! Hann bað mig alltaf að spila á fiðluna fyrir sig í hvert einasta skipti þegar við hittumst, ég byrjaði nefninlega að læra á fiðlu einungis afþví ég vildi verða einsog langafi og síðan á 10ára afmæli mínu gaf hann mér fiðluna sína sem hann hafði sjálfur keypt 13ára gamall. Eftir að afi var komin á elliheimili og sjúkrahús bað hann mig alltaf að taka fiðluna með og spila fyrir sig þar... Og þó hann væri orðin gamall og lúinn, tók hann alltaf aðeins í fiðluna líka. Ég man þegar ég var lítil og hann spilaði á fiðluna fyrir mig og ég dansaði einsog vitleysingur í kringum hann. Ég man hvað hann var með sjónvarpið alltaf stillt í botni vegna heyrnaleysis... En þann dag í dag ef sjónvarpið er í botni, er gjarnan sagt "Er langafi komin í heimsókn?". Ég man alltaf hvað mér fannst stundum orðaforðin hans vera furðulegur, þegar við sátum við matarborðið sagði hann oft "Máski þú réttir mér kaffið"... Ég gat hlegið endalaust af þessu, hann var svo frábær kall! En hann var líka sjálfur húmoristi mikill, blíður, athafnasamur, traustur, skemmtilegur og svo endalaust margt annað... Hann var einstakur!

Ég er svo lánssöm að eiga fiðluna hans, nótur sem hann gaf mér, spólur með efni sem hann tók upp með sjálfum sér, útgefin geisladisk, bók sem hann gaf út, ljósmyndir og síðast en ekki síst gullfallegt hvítt og fjólublátt sængurver... Og það sem mikilvægast er, einstakar minningar um þennan merka mann!

Afi lést 12.mars 2003, ég man þennan dag einsog hann hafi gerst í gær... Það var einsog ég hefði haldið að þessi ofur maður myndir bara aldrei fara frá okkur. Sem var vitanlega ekki og kvaddi ég mína stærstu fyrirmynd með miklum söknuði! Í dag, 10árum síðar, sé ég hvað ég var endalaust heppin, ég fékk að kynnast langafa mínum og það eru forréttindi mikil!

Í tilefni dagsins, voru lummur í kaffinu og eftir það hélt ég litla tónleika þar sem ég spilaði á fiðluna... Fyrir mig, mömmu mína, og langafa... Ég veit vel að hann var þarna líka... Hann hefði aldrei látið sig vanta!

Blessuð sé minning þín og til hamingju með stórafmælið afi, þú varst og munt alltaf verða mín stærsta fyrirmynd í lífinu...

*Sólveig H.

Í dag er ár síðan...

Á hverjum einasta degi næ ég að tengja eitthvað í lífi mínu eða hugsa á einhvern hátt um veikindin sem ég gekk í gegnum. Það virðist mér erfitt að sleppa taki á þessu, kannski er það nú heldur ekkert skrítið, kannski er það bara fáránlega eðlilegt. Ég allavega man allt einsog gerst hafi í gær... En samt þegar ég les yfir það sem ég gekk í gegnum finnst mér ótrúlegt að þetta hafi verið ég!

Núna í dag er ár síðan ég fékk að vita eitthvað að "viti"... Ég fékk í fyrsta skipti að vita að mögulega, hugsanlega, sirka hvað amaði að mér, afhverju ég væri alltaf með hita, slappleika, fyndi til á ákveðnum stað í maganum og afhverju ég hóstaði blóði.... Í dag er nákvæmlega sá dagur þegar ég fæ símtal frá heimilislækninum mínu um niðurstöður úr sneiðmyndatöku og sónar af brisinu. Í dag fyrir ári síðan fékk ég að heyra heitið innkirtla æxli í brisi í fyrsta skipti. Þetta verður mér alltaf ógleymanlegt, allar tilfinningarnar sem komu, hvernig ég fattaði ekkert sem var sagt við mig og hvernig lífið hrundi svo í smá stund og hvernig ég náði að byggja mig andlega upp aftur á met tíma og allt sem fólk sagði við mig... Þetta er allt að spilast í höfðinu á mér einsog sena úr bíómynd!

Þegar ég les þennan status ári og 2dögum síðar, eftirá er þetta kaldhæðnislegasti status sem ég hef líklega skrifað...
"Fór í 2læknisrannsóknir í dag og síðan kölluð inn í auka rannsókn 2klst síðar, ég hélt án djóks þeir ætluðu að segja mér ég væri dauðvona og fór í panik... En sem beturfer slapp það nú allt svo ég gat farið hálf hlæjandi út aftur með tárin í augunum... ;) Mikið er lífið frábært!"
Þarna hafði ég auðvita ekki hugmynd hvað væri í vændum... Mér finnst þetta pínu fyndið!

Í frásögn minni um veikindin skrifaði ég eftirfarandi... "Niðurstöðurnar urðu örlítið alvarlegri en þær síðustu. En skyndilega var þetta farið úr því að heita blaðra, yfir í fyrirferð og svo yfir í innkirtlaæxli í brisi. Ég var mjög kúl og tók þessu bara einsog einhver hefði sagt góðan daginn við mig, ég áttaði mig enganvegin á neinu, ég hringdi í fólkið mitt og sagði þeim fréttirnar, öll hljómuðu þau meira sjokkeruð en ég...."

Ég veit ekki hvernig ég var svona sterk allan þennan tíma, ég veit ekki á hverju ég var! Ég var á einhverri ótrúlegri jákvæðini, bjartsýni og lífsvilja og gleði... Það átti ekkert að skemma fyrir mér og lífið átti alltaf að halda eðlilega áfram sama hvað, ég á einhvern ólýsanlegan hátt náði þessu.

Ég trúi ekki að ég hafi verið þessi óbilandi sterka stelpa sem stóð mig einsog sönn ofurhetja allan þennan tíma, í erfiðustu stöðu sem ég hef nokkurntíman verið í.

En það var ég... Þetta var allt ég...
Ég er ofurhetja!

*Sólveig H.

Óbilandi trú á sjálfri mér

Get ekki sagt annað en ég sé rosalega kát í dag... Hverjum lifandi manni hefði dottið það í hug að 4mánuðum eftir aðgerð væri ég farin út að hlaupa? (Hef ekki hlaupið í meira en ár) Jájájá og rúma 4km... Úr því að geta ekki staðið á fætur og þurfa ganga með göngugrind, yfir í það að hlaupa og taka hnébeygjur með 16kg ketilbjöllum... Halelúja hvað ég er sjúklega stolt og ánægð með sjálfan mig!

Sjúklega káta ég ásamt vinkonu minni
eftir útihlaupið í morgun

Stóra markmiðið mitt er/var að vera komin í það eðlilegt og gott form að ég gæti hjólað einsog vitleysingur útum allar sveitir í sumar, einsog í fyrra... En vegna frábærra framfara og endalausrar trúar á sjálfan mig núna er komið aðeins stærra markmið en það er að komast í enn betra form en ég var fyrir veikindi! Og ég er á fljúgandi siglingu! Ég ætla fara létt með þetta! Mér var gefið tækifæri á að halda áfram að lifa "eðlilegu" lífi og ég ætla að lifa því vel!

Viljinn fyrir því að ná árangri/líða vel þarf að vera rosalega mikill, þetta þarf að vera í 1.sæti hjá manni, heilsan í 1.sæti og allt annað þar á eftir... Sama hvað! Maður þarf að virkilega, virkilega vilja hlutina sem maður stefnir að, hafa óbilandi trú á sjálfum sér og vera harður við sig. Það er engin að fara gera þetta fyrir mann og maður einn tapar á því að svindla og þannig nær engin árangri! Ganga alltaf einu skrefi lengra í hverri viku! Vera extra bjartsýnn og njóta þess! Setja sér stór markmið og lítil markmið og fagna þegar maður bætir sig, gleðjast yfir minnstu framförum og virkilega leyfa sér að vera glaður og montinn með sig... Ef maður sjálfur er það ekki, þá getur maður ekki ætlast til að neinn annar sé það...

Í dag ætla ég líka að reyna bæta mataræðið en meira... Minn eðlilegi lífstíll er að borða ekkert hveiti og engin sykur... Með nokkrum undartekningum, veislur, hátíðir og þess háttar... Hinsvegar verð ég að viðurkenna að núna eftir áramótin hef ég ekki náð að halda mínum lífstíl, hef sótt óeðlilega mikið í sykur, líklega vegna orkuleysis og því sótt yfir í gerviorkuna eða ekki verið heldur nógu ströng við sjálfan mig og því notað rosalega mikið settninguna "æ ég á þetta svo skilið"! Í dag er ég nokkuð vissum að ég þurfi ekkert á þessari gerviorku að halda lengur og ég veit ekki afhverju ég ætti að eiga hana skilið heldur... Sérstaklega þar sem hún skemmir frekar fyrir helduren hitt, finnst mér ég eiga skilið að borða sykur og láta hann fara illa með mig? Nei einmitt ég hélt ekki! Í dag ætla ég að hætta þessu rugli og taka næstu 12daga með hörku, ég ætla vera ströng! Þetta eru nú bara 12dagar (til að byrja með) og það er nú ekki flókið!

*Sólveig H.

Þá er komið að næsta æxli

Í dag afrekaði ég það að fara í eitt en læknistékkið... Vitanlega með í maganum! Þó ekki yfir því að fara, heldur niðurstöðunum!

Ég sá fyrir mér það versta, sá fyrir mér að ég þyrfti beinustu leið í aðgerð að fjarlægja þetta æxli! Núna var ég í tékki vegna hins æxlisins (næstigjörðusvovel) sem fannst fyrir tilviljun í sneiðmyndatöku í rannsóknarferlinu ógurlega, æxli staðsett í eggjastokk, einstaklega sérstakt og sjaldgæft(aðsjálfsögðu)! En það æxli þarf að fylgjast með, því einhvern daginn þá þarf að taka það en ég er svo ung að hann vill ekki gera það strax, þar sem það er ekki til nein góð aðferð við að ná því án þess að annaðhvort taka eggjastokkinn eða hætta lífi mínu! Svo við tökum auðvita bara biðina frekar meðan það er enþá hægt.

Þegar ég sat í stólnum að spjalla við lækninn... Stoppar hann allt í einu og horfir framan í mig, ég vissi hreinlega ekki hvað gekk á, ímyndaði mér að hann væri að horfá einhverjar matarleyfar síðan úr hádeginu sem hefðu fengið að enda framaní mér.... Nei hann setur höndina á hausin á mér og réttir hann af, horfir í augun á mér og segir alltí einu "Bíddu, ertu tileygð?" Ég játaði, annarslagið verð ég tileygð "Merkilegt!"sagði hann og síðan hélt hann áfram máli sínu einsog ekkert væri...

Eðlilegt eftirlit með æxlinu fór fram, ég afklæddist að neðan og kom mér þægilega fyrir... Eða svona einsog mögulegt er í slíkum aðstæðum, skellti löppunum uppá og beið spennt, já í alvöru spennt þar að segja að vita og sjá niðurstöðurnar, hugsanirnar flugu fram og til baka "ætli þetta sé búið að breyta sér? Þarf ég í aðgerð? Er ég virkileg að fara standa í svona aftur strax?" Ég var það mikið að hugsa um hvernig þetta færi að ég var alveg merkilega róleg þrátt fyrir það að vera þarna nakin með fæturnar útí loftið að fara fá eitthvað sónartæki inní mig! Kannski bara orðin skuggalega vön þessu læknis stússi (mögulega óeðlilega vön), láta setja/taka þvaglegg, láta baða mig, fara til kvennsjúkdómalæknis og svo framvegis....  Er þetta ekki bara heimsins eðlilegasti hlutur? Jú ég er farin að halda það... Þó maður sé auðvita ekkert æstur í slíkt, þá er þetta bara orðið svo normal. Allavega fyrir mig (En ég ætti hugsanlega að fara hafa áhyggjur af því að vera orðin þetta vön þessu).

Jæja... Mér til mikillar gleði þá hefur æxlið ekki stækkað né breyst neitt á síðustu 6mánuðum og fæ ég því eitt heilt ár í frí frá þeim doktor... Endalaus ánægja! Það mikil ánægja var með þessar niðurstöður að ég fékk rosalegustu munnræpu sem ég hef fengið í langan tíma, vorkenni fólki sem á vegi mínum varð og "neyddist" til að hlusta á mig... Spennufall...

Næsta planaða læknisrannsókn er því ekki fyrren í sumar þegar ég fer til að athuga með brisið mitt.

Ég get svo sagt ykkur það, ég er glöð!

*Sólveig H.

Við eigum öll skilið að þau fái hærri laun!

Sem áhorfandi frá landsbyggðinni finnst mér hreint ótrúlegt að heyra endalausar fréttir af Landspítalanum. Á hverjum einasta degi heyrir maður af nýjum uppsögnum eða einhverjum fréttum af öllu því óvissuástandi sem þar ríkir. Persónulega er mér farið að finnast þetta orðið virkilega ótraustvekjandi... Það getur ekki þótt traustvekjandi fyrir nokkurn einstakling að þurfa að leggjast inn á LSH með þessar fréttir hljómandi í bílnum á leiðinni á sjúkrahúsið! "280 manns hafa nú sagt upp störfum..." Ætli ég eigi ekki bara að skera mig upp sjálf? Fer svo bara í röntgenyndasjálfsala? Bíddu nei hvernig ætli þetta myndi virka alltsaman með engu starfsfólki?

Hvað á svo að gerast? Ef þið semjið ekki strax og engin verður í vinnu þarna, hver og hvernig á að hjálpa veiku fólki? Ætlar einhver úr seðlabankanum að koma og redda málunum þarna? Fólk hættir víst aldrei að verða veikt! Hvernig ætliði að fá allt þetta fólk aftur til starfa og hvernig ætliði virkilega að ná að rétta úr þessu og koma öllu í góðan farveg aftur? Nú spyr ég einsog fíbbl, en mun það ekki kosta ríkið helmingi meira þegar upp er staðið? Er ekki gáfulegra að gera eitthvað núna og missa ekki allt þetta starfsfólk og missa ekki allt traust fólks í landinu, fólk er virkilega að treysta á að fá sína læknisþjónustu, við treystum öll á að þetta fagfólk sé til staðar fyrir okkur! Hver er það eiginlega sem semur og ákveður hver fær hvaða laun... Heldur sú manneskja að hún verði virkilega það heppin í lífinu að hún/hann þurfi aldrei á læknisþjónustu að halda? Með þessu áframhaldi verður veikt fólk veikara... Og eykst þá ekki dánartíðnin og svo framvegis?

Þetta getur bara ekki verið svona svakalega mikið mál! Fólk á skilið peninga fyrir sína vinnu... Nú er bara að finna þessa peninga og borga þeim! Hvernig er alltaf hægt að finna peninga fyrir einsog t.d. Hörpu? (Og nú tek ég fram að ég er þó algjörlega með því að Harpa hafi verið byggð)... Hvernig er hægt að finna peninga fyrir svona einhverjum hlutum en ekki launum fyrir fólk?

Þetta á eftir að hafa alvarlegar afleiðingar, það sér hver einasti einstaklingur!

Einhverntíman fyrir nokkrum árum man ég eftir að hafa heyrt það að við á Íslandi búum við virkilega góða heilbrigðistþjónusu... Væri gaman að sjá umfjöllun um það núna!

Ég þurfti nú sjálf að liggja inni á LSH tvisvar sinnum á síðasta ári, fyrraskipti vegna brisbólgu og seinna skiptið vegna stórrar kviðarholsaðgerðar, ásamt því að fara nokkrum sinnum í rannsóknir (sjá brandara lífs míns). Á slysamótökunni kom mér virkilega á óvart hversu rosalega góð þjónustan var.. Ég hafði heyrt ljótar og leiðinlegar sögur og var hálf hrædd að koma þar inn. En ég var þó heppnari en margir aðrir, ég fékk pörfekta þjónustu! Hinsvegar tók ég alveg eftir því hvað var brjálað að gera... Ég tók sérstaklega eftir því þegar ég var komin á deildina sem ég lá á. Það kom til dæmis fyrir einn daginn að ég hringdi og hringdi bjöllunni, ég var með brisbólgu og sjúklega kvalin og mig nauðsynlega vantaði morfín... Sjúkraliði kom á svæðið en hjúkrunarfræðingur lét ekki sjá sig fyrren 45mínótm síðar.. Og jú ég hringdi á 3x á þeim tíma til að athuga afhverju þetta væri ekki komið! Hjúkrunarfræðingarnir og allt annað starfsfólk stóð sig hetjulega í öllu og ég verð þeim alltaf þakklát fyrir bæði skiptin sem ég lá inni, ef ég hefði ekki getað treyst á þessa fagaðila í einu og öllu þá hefði ég aldrei náð þeim bata sem ég gerði og aldrei liðið svona vel á sjúkrahúsinu þrátt fyrir allt!

Ég get sagt ykkur það... Ég þakka guði fyrir það að ég var veik í fyrra en ekki núna árið 2013... Því miðavið allt sem maður fær að heyra í fjölmiðlum þá er ástandið ömurlegt og hreint sorglegt. Það er alveg nóg fyrir fólk að vera veikt... Þó það þurfi ekki líka að hafa áhyggjur af þjónustunni sem það á rétt á!

Allt þetta fagfólk á meira skilið... Það er að halda í okkur lífi!
Við eigum öll skilið að þau fái hærri laun.. Við eigum öll skilið að heilbrigðistþjónustan á Íslandi batni til muna! Þetta hreinlega getur ekki verið svona rosalega flókið, gefið fólkinu almennileg laun og hættið að eyða peningunum í þetta rugl!

*Sólveig H.

Fullkominn heili

Í síðustu viku afrekaði ég það loksins að koma mér í flensusprautuna... En mér veitir nú víst ekkert af henni þar sem ónæmiskerfið fór að sjálfsögðu í ruglið í veikindunum. Bara hafði mig engan vegin í það að panta mér tíma...... Frestunarárátta á háu stigi! Þetta hófst þó allt fyrir rest og ég fór...

Ég er svo alls ekkert hrædd við sprautur né nálar, alveg heimsins eðlilegasti hlutir fyrir mér að láta stinga mig, líka líklega búið að gera það oftar en tvisvar! En hinsvegar þegar hjúkkan tók upp sprautuna í þetta skiptið og ég fékk stunguna í handlegginn þá fékk rosalegt flashback... Þarna rifjuðust upp fyrir mér þessi sjúklegu ofnæmisköst sem ég fékk á LSH í október! Rifjaðist upp fyrir mér þegar hjúkkurnar komu labbandi inn á herbergi til mín með sprautuna með lyfininu sem ég var með mesta ofnæmið fyrir og mig langaði að gráta í hvert skipti, rifjaðist upp fyrir mér vanlíðanin sem fylgdi í kjölfarið, þetta allt helltist yfir mig á þessum nokkrum sekóndum! Þetta í raun rifjaðist allt það mikið upp að mér leið furðulega, alveg einsog mér væri að verða óglatt einsog í ofnæmiskötunum, virkilega skrítin tilfinning! Alveg í hálftíma á eftir spáði ég mikið í hvort ég væri í alvörunni að fara fá ofnæmiskast við mótefninu eða hvort heilinn væri þetta öflugur að hann hafi "látið" mér líða furðulega afþví mér var hugsað til þessarra viðbjóðslegu ofnæmiskasta sem ég fékk. Ofnæmi var það nú auðvita ekki.... Spáið hvað heilinn er ótrúlegur, getur framkallað líkamlega vanlíðan við smá hugsun! Vá hvað heilinn er fullkominn!

*Sólveig H.

Félagskvíða skrímslið

Þá er komið að því...
Annaðhvort þarf ég að viðurkenna það fyrir sjálfri mér (og öðrum) í dag eða á morgun að ég er með félagskvíða á frekar háu stigi... Svo afhverju ekki bara að klára það af í dag ;)

Fyrir nokkrum árum fór ég til sálfræðings sem benti mér góðfúslega á að ég væri með félagskvíða og félli ég undir allt sem þar stóð, hún vildi endilega að ég færi í félagskvíða hópmeðferð... Vitanlega þar sem ég er með félagskvíða þá fannst mér nákvæmlega ekkert fyndið við þessa hugmynd hennar og fann mér allar hugsanlegar ástæður fyrir því að sleppa við það og viti menn ég fór auðvita ekki! Ég sé eftir því í dag... Væri fínt að vera búin!

Vissir þú t.d. að félagskvíði er meðfæddur en ekki áunnin? Þegar ég heyrði það nú í gær frá sálfræðingnum mínum þá var einsog það létti á mér. Ég hafði líklega allan tíman haldið að ég væri svona skrítin að ég hafi búið þetta til sjálf. En svo er ekki, ég fæddist með félagskvíða og ég gat ekkert gert að því. Þetta passar við alla mína æsku... Ég hafði ekki gaman af félagslegum aðstæðum strax frá fæðingu, vildi alltaf vera í öruggu fangi mömmu og hafði enga löngun í fjölmenni. Í grunnskóla forðaðist ég lesblinda stúlkan það einsog heitan eldinn að lesa upphátt fyrir bekkinn og ótrúlegt en satt komst upp með það(sem í dag ég vildi að ég hefði ekki fengið)! Þangað til ég kom í framhaldskóla og þurfti að halda fyrirlestra og tala fyrir framan fólk einsog ekkert væri eðlilegra, þið getið rétt ímyndað ykkur kvíðahnútinn og flótta tilfinninguna... Hvar eru útgönguleiðirnar, hvert get ég hlaupið?

Að vera með félgskvíða er í raun ekkert grín. Það er mun flóknara og alvarlegra en fólk heldur og auðvita erfitt að gera sér grein fyrir því. Að kvíða fyrir einhverju af og til er heimsins eðlilegasti hlutur, getur meirasegja þó ótrúlegt megi veriðast í sumum tilfellum gert manni gott... En þegar kvíðinn er orðin óstjórnlega mikill þá er það langt frá því að vera eðlilegt. Sjálfsgagnrýnin er svo gríðarleg á allt sem þú segir og gerir að þó þú hafir varla hvorki sagt neitt né gert neitt sem gæti valdið skömm... Þá dæmiru þig niður í ekkert. Rangtúlkunin er í blóma lífsins!

Ég hef alltaf fílað mig betur með einni vinkonu helduren hópi vina... Einfaldlega því ég höndla ekki að tala við marga í einu, ég verð sjúklega kvíðin við þær aðstæður, tilhugsunin ein við að allir séu að horfa á mig og hlusta á mig er slæm og svo ég tali nú ekki um að ef ég myndi mögulega segja einhverja vitleysu eða gera mig að fíbbli! Stundum er ein manneskja meirasegja meira en nóg... Það að hringja símtöl getur líka verið rosalegt... Að mæta á nýjan stað og vita ekkert hvernig hlutirnir líta út þar og ekki nákvæmlega hvert maður er að fara eða hvernig fólkið lítur út þar er rosalegt kvíðaefni.... Það eru allskonar aðstæður sem eru erfiðar, ég gæti talið endalaust upp....... En læt það þó vera!

Nú gætu þó einhverjir hugsað með sér... "En Sólveig hún hefur gert þetta og þetta og þetta og ekkert mál....." Já satt... En ég hef líka oftar en ekki kvalist fyrir þær aðstæður en náð að sigra sjálfan mig að lokum! Einnig er það nú svo að ég er með meistaragráðu í því að fela þetta fyrir öllum! Svo eru þó alveg aðstæður sem maður höndlar betur en aðrar... Sem betur fer!

Þegar maður er með félagskvíða þá þarf allt og þá meina ég virkilega allt, að vera fullkomið hjá manni, svo maður verði sjálfum sér ekki til skammar og öllum líki vel við mann og manni verði ekki hafnað... Maður verður svo ofur meðvitaður um sjálfan sig, bæði útlitslega og í því sem maður segir og gerir að maður nýtur sín enganvegin, í rauninni missir maður stundum af heilu klukkutímunum því maður er svo upptekin af ranghugmyndum!

Þeir sem eru haldnir félagskvíða eru meistarar í að búa sér til ástæður fyrir því að sleppa útúr erfiðum aðstæðum...  Það má segja að maður sé í rauninni alltaf að flýja aðstæður og ekki síst sjálfan sig.

En er þetta virkilega það sem maður vill, svarið er einfalt nei... Mest í heiminum myndi ég persónulega vilja sleppa við það að þurfa að hafa risastóran hnút í maganum í marga daga áðuren ég þarf að fara í óþægilegar aðstæður. Ég myndi vilja geta farið óttalaus í gegnum aðstæður sem eiga að vera öllum eðlilegar, notið lífsins... Án áhyggja af því að vera álitin furðuleg og verða mér til skammar og allt það...  Ég vildi svo innilega að mér væri alveg sama. Þá væri lífið mitt svo auðvelt!

Þarf maður virkilega að vera "fullkomin"? Nei...

Ætla ég virkilega að láta þetta eyðileggja fyrir mér lífið áfram? Nei... Ég er að verða 25ára gömul og búin að leyfa þessum félagskvíða að hafa yfirstjórn á öllu mínu lífi...Það væri ósanngjarnt gagnvart sjálfri mér að gera ekkert í málunum.... Í dag ætla ég að sækja aftur um að komast á námskeið... Í dag ætla ég að hætta að vera farþegi, það er ég sem á mitt eigið líf og ég ætla að stjórna mér sjálf!

"Wake up and live"

*Sólveig H.

Hér eru Föt um Föt frá Fötum til Fata.....

Nú í sakleysi mínu var ég að taka upp úr ferðatösku sem ég hafði farið með í ferðalag, reyndar fyrir viku síðan og ég hreinlega ekki haft mig í að taka uppúr.. En það er önnur saga! Ég tíndi þarna hverja flíkina á eftir annarri uppúr ferðatöskunni og reyndi eftir mínu fremsta megni að koma fyrir (troða) þeim í "fataskápinn" en þannig er nú reyndar mál með vexti að ég á varla fataskáp, þetta er hálfkallaður barbie skápur, hann er svo lítill, ég er þó með snagatré líka... Eh reyndar einhverra hluta vegna, sem ég skil alls ekki, er þetta bæði troðfullt af fötum og hvergi neitt einasta pláss, réttast sagt flæða fötin útúr skápnum svo hurðarnar lokast ekki lengur!! Ég er þó búin að koma hluta fata minna í annan fataskáp á heimilinu....

Ég hafði í þessu ferðalagi mínu í síðustu viku ótúlegt en satt farið á útsölurnar og náð að versla nokkrar spjarir! Ég get svo sagt ykkur það krakkar mínir að þarna stend ég og tek upp úr töskunni hvorki meira né minna en 5 nýjar skyrtur og það sem meira var að 3þeirra voru næstum allar eins!! Ég furða mig á þessu og hlæ af þessu um leið og ég held á þeim öllum, afhverju í ósköpunum keypti ég þrjár næstum eins flíkur? Hvað í ósköpunum hef ég að gera með þær allar? Ekki einsog mig hafi vantað þær allar eitthvað svakalega mikið! Tvær þeirra eru nákvæmleg eins nema bara í sitthvorum litnum (mjög nauðsynlegt) og ein er í sama lit nema bara öðru sniði! Afhverju ekki bara að kaupa alla liti sem mögulegir eru, maður er í mismunandi gír og langar að vera í mismunandi litum, einsgott að eiga nægt úrval maður minn!!

Ég stend þarna og furða mig á þessu í smá tíma... Hugsa með mér, afhverju í alvörunni ég hafi keypt þetta allt... Hvað er það sem gerist í líkamanum hjá manni þegar maður er staddur í fataverslun, hvað er það sem lætur mann "þurfa" alveg líka svona lífsnauðsynlega að kaupa, kaupa og kaupa? Ég sé þetta aldrei í búðinni, hvað þetta er í raun ruglað en svo þegar heim er komið þá hlæ ég og næstum græt yfir því hvernig ég fari að því að missa alla rökhugsun við afgreiðsluborðið! Það er þó jákvætt að ég er alls ekki á hverjum degi né í hverri viku að versla mér föt. Myndi hreinlega ekki höndla sjálfan mig í "verslunarþunglyndi" það oft!!

Börnin og eða fólkið í Afríku og annarstaðar í heiminum/landinu á varla föt... En ég, já nei ég þarf að eiga tonn af fötum! Satt að segja er ég hræðilega léinleg í því að fara í gegnum fötin mín og gefa frá mér, alltaf virðist ég búa til einhver furðuleg tilfinninga tengsl við fötin mín, þau eiga öll sína sögu og mig langar að halda þeim öllum, alltaf... Nema sokkunum mínum, mér er næstum slétt sama um þá, á reyndar enþá nokkur pör af myndasokkum sem ég átti sem barn (klikkun).

Málið er bara að það er einfaldlega svo gaman að eiga fín föt, eiga föt til skiptana, fara út í nýjum fötum, vakna á morgnanna og máta amk 4kjóla og 6mismunandi leggings/sokkabuxur við, hætta svo við að vera í kjól og fara í buxur og máta 5boli og 3peysur og 5skyrtur!!... Hætta svo við það og fara í aðrar buxur... Æ þið vitið, þetta bara gleður mann svo. Eða svona þangað til maður fattar að maður á engin föt til að fara í!!!! (ræt) Já og í þessu er herbergið/heimilið orðið þakið fötum og "fataskápurinn" komin í ruglið!

Á morgun ætla ég að fara í það að græja betri fata aðstöðu í herberginu hjá mér... Og reyna að rjúfa sterk tilfinningaleg tengsl við nokkrar flíkur og gefa frá mér, svona svo aðrir geti notið góðs af! Þó það falli nokkur tár á meðan... Ég meina, ég man ekki einu sinni hvað er aftast í fataskápnum hjá mér... En hey ég á samt pottþétt eftir að að þurfa nota þetta einhverntíman..... Eða? Nei...?

*Sólveig H.

Markmiðið...

Um leið og mig langar að þakka fyrir frábær viðbrögð við skrifunum mínum og hreint ótrúlega falleg comment, skilaboð og yndisleg orð um Brandara lífs míns... Þá langar mig að deila því með ykkur að ég fór í fyrsta tékk í fimmáraeftirlitinu um daginn, þar var einungis verið að athuga hvort brisið starfi ekki á réttan hátt og komu niðurstöðurnar hvorki meira né minna en pörfektar út. Og næst mæting aftur eftir 6mánuði... Gleðigleði!

Ég er búin að vera svakalega öflug í sjúkraþjálfununni, fer 3x í viku að gera æfingar, ná upp styrk og þoli og gengur þetta allt framar björtustu vonum allra og þá helst auðvita mínum eigin! Hef bætt mig alveg hreint ótrúlega mikið frá aðgerð og í hvert einasta skipti eru framfarir og leiðin liggur greinilega uppá við og það er svo gaman! Er nú komin með markmið sem ég ætla ná fyrir maí mánuð en það er að vera komin í það eðlilegt og gott form að ég geti farið út að hjóla þegar veður verður til... Ætla hjóla einsog vitleysingur útum allar sveitir í sumar, upp og niður brekkur, horfa á fallega landið mitt, hlusta á fuglasönginn og þögnina og njóta lífsins ;) Mikið hlakka ég rosalega til sumarsins :)

*Sólveig H.

Minning um konu

Nú hellast yfir mig minningarnar... Ykkur að segja er ég hálf miður mín yfir þessu...
Þegar ég lá nú á LSH í október var þar kona sem ég þekkti ekki neitt en ég sá á hverjum einasta degi, oft á dag, hún brosti alltaf til mín og bauð mér góðan daginn. Það var ekki fyrren á sjöunda degi þegar hún situr á ganginum að hún stoppar mig, ég sest hjá henni og við byrjum að spjalla saman. Þessi kona var yndisleg. Hún sagðist öfunda mig heilmikið af því að vera í einkaherberginu sem ég var í, hún hefði verið þar síðast þegar hún var þarna og leið líkt og mér einsog prinsessu þar inni. Hún sagði mér hvernig veikindi hún væri að glíma við og gaf mér nokkur góð ráð. Við töluðum svo um daginn og veginn og komumst að því að við þekktum sama fólk(skemmtilega lítið land sem við búum í). Þessi kona var svo endalaust sterk! Seinna þennan dag þá fékk hún að útskrifast... Ég var akkúratt að taka gönguæfingu á ganginum þegar hún er að fara heim ásamt manninum sínum sem einnig brosti alltaf til mín á hverjum degi. Þau gengu að mér, horfðu bæði beint í augun á mér óskuðu mér alls hins besta með framhaldið og klöppuðu á öxl mína... Þetta var svo innilegt og fallegt og hefur síðan setið fast í huga mér. Í dag fékk ég þær fréttir að þessi kona sé látin.... Ég þekkti hana ekki neitt nema af þessum 10mínótum sem við spjölluðum saman á ganginum, en þetta er mér svo skrítið, manneskja sem var á sama tíma og ég á sjúkrahúsinu er nú komin á annan stað.
Nú sé ég en betur hvað ég má vera þakklát fyrir líf mitt....
Blessuð sé minning þessarar sterku konu.

*Sólveig H.