Má heilbrigðist"þjónustan" á Akureyri bara vera svona?

Ég verð stundum svo ótrúlega hissa á því hvernig heilbrigðiskerfið er hér á Akureyri. Þó eftir allt sem ég er búin að ganga í gegnum þá ætti ég nú ekki að verða neitt voðalega hissa... En það segir nú kannski þó bara hvað þetta er allt rosalega lélegt..... Eiginlega bara sorglegt! Ég gæti nú talið upp allskonar hluti á ýmsum stéttum heilbrigðisþjónustunnar... En það er þessi grunnþjónusta sem er eitthvað ekki í lagi og hefur ekki verið í einhver ár...

Í byrjun síðustu viku þá hringdi ég á Heilsugæslustöðina á Akureyri að panta mér tíma hjá heimilislækni mínum. Í þetta skiptið var ég að hugsa um að fá hann til að líta á eitt örið hjá mér eftir aðgerð sem ég fór í sem hefur gróið eitthvað furðulega og einnig skoða ofnæmi sem ég er með þar sem ég fæ kláðaofnæmisköst á hverri nóttu, svo það gerir mér lífið pínu leitt. Ég hugsaði þó "Æ ég hef ekki tíma til að fara til læknis alveg strax, þetta hlýtur að geta beðið pínu, ég er í fríi eftir 16 daga, best ég verði tímanlega og fái tíma þá!" Þegar ég nú fæ loksins samband við réttu manneskjuna sem gat gefið mér tíma, þá er allt fullt eftir 16 daga!! En í boði var tími viku síðar, semsagt eftir 23 daga.... Ég gat ekki aulað öðru uppúr mér en "Ertu ekki að djóka?" Viðbrögðin í símanum voru engin (enda líklega löngu orðnar vanar slæmum viðbrögðum) en ég endaði á að panta mér þennan læknistíma sem mér var boðið eftir 26 daga.... Frábært!

Ég er svo hneyksluð að þetta virkilega bara megi vera svona.... Í alvöru talað, má þetta vera svona? Hvernig getum við haft frítt í strætó og frí bílastæði (sem ég er mjög kát með) þegar við getum ekki haldið uppi grunnþjónustu í heilbrigðiskerfinu? Hvort er mikilvægara?

Ég veit að ástæða þessara læknisheimsókn minnar er ekki lífshættuleg og ég veit líka að ég verð ekki búin að jafna mig og get því beðið upp á það allt að gera. En núna síðustu daga jókst ofnæmi mitt og ég mynd glöð vilja komast fyrr til læknis því svefni mínum er orðið mjög raskað vegna ofnæmiskasta, en það er vitanlega ekki í boði að komast fyrr og ekki er ætlast til að ég fari í opin tíma, því ég er ekki með "bráðaerindi" og mín eina von yrði þá líklega að hringja í lækninn minn til að væla og athuga hvort hann gæti mögulega troðið mér að!

Mér er þó næstum skít sama um mig í þessu ferli, ég get alveg harkað smá af mér, ég lifi þetta vonandi af... Það sem ég er meira hugsi yfir eru blessuð börnin. Mér væri sama þótt ég þyrfti að bíða og bíða en er virkilega ekki hægt að láta börnin allavega í forgang? Það væri strax skömminni skárra!

Þetta bara er ekki hægt svona! Heilbrigðiskerfið á ekki að virka svona! Grunnþjónustan á að vera í lagi!
Sko það er bara annaðhvort þannig að fólk er orðið frískt eftir 3vikur... Eða fólk er dautt eftir 3vikur... Eða allavega orðið alvarlega veikt!

Nú spyr ég en og aftur, má þetta bara vera svona?

Akureyringar... Látum við virkilega bara bjóða okkur svona "þjónustu" endlaust? Er ekki komin tími á smá breytingar?

Það bara getur ekki verið svona flókið að bæta þetta mál...
Ég vil fá breytingu takk...

*Sólveig H.

100ára afmæli á himnum!

Í tilefni dagsins....

Í dag hefði ástkær langafi minn Garðar Jakobsson orðið 100ára gamall. Afi Garðar var ekki bara langafi, hann var miklu meira en það, hann var frábær vinur og besta fyrirmynd sem hægt var að hugsa sér ... Eða kannski í öllu, nema akstri, því á því sviði var hann eiginlega bara frekar vonlaus, allavega svona einsog staðan var eftir að ég kom í heiminn og fékk vit... Ég held hann hafi haldið að hann ætti semsagt réttinn alltaf allstaðar, auðvita, enda akandi um á hvítri LöduSport!

Ég hugsa oft um afa, ég á margar minningar með honum... Hann var t.d. mikið heima hjá okkur og gisti oft þegar hann þurfti að sinna erindum á Akureyri. Ég man alltaf þegar hann tók upp töfluboxið sitt á morgnanna, töfluboxið sem var troðfullt, hann losaði töflurnar sínar úr fyrir deginum og skellti uppí sig, áðuren ég náði að gefa afa mínum vatnsglas var hann búin að kyngja þessu öllu... Í einu! Afa fannst æðislegt að fara á rúntinn og þegar einhver sagði "Eigum við að fara í bíltúr... Þá var afi á undan öllum öðrum út, þó hann færi hægast yfir af okkur öllum! Hann bað mig alltaf að spila á fiðluna fyrir sig í hvert einasta skipti þegar við hittumst, ég byrjaði nefninlega að læra á fiðlu einungis afþví ég vildi verða einsog langafi og síðan á 10ára afmæli mínu gaf hann mér fiðluna sína sem hann hafði sjálfur keypt 13ára gamall. Eftir að afi var komin á elliheimili og sjúkrahús bað hann mig alltaf að taka fiðluna með og spila fyrir sig þar... Og þó hann væri orðin gamall og lúinn, tók hann alltaf aðeins í fiðluna líka. Ég man þegar ég var lítil og hann spilaði á fiðluna fyrir mig og ég dansaði einsog vitleysingur í kringum hann. Ég man hvað hann var með sjónvarpið alltaf stillt í botni vegna heyrnaleysis... En þann dag í dag ef sjónvarpið er í botni, er gjarnan sagt "Er langafi komin í heimsókn?". Ég man alltaf hvað mér fannst stundum orðaforðin hans vera furðulegur, þegar við sátum við matarborðið sagði hann oft "Máski þú réttir mér kaffið"... Ég gat hlegið endalaust af þessu, hann var svo frábær kall! En hann var líka sjálfur húmoristi mikill, blíður, athafnasamur, traustur, skemmtilegur og svo endalaust margt annað... Hann var einstakur!

Ég er svo lánssöm að eiga fiðluna hans, nótur sem hann gaf mér, spólur með efni sem hann tók upp með sjálfum sér, útgefin geisladisk, bók sem hann gaf út, ljósmyndir og síðast en ekki síst gullfallegt hvítt og fjólublátt sængurver... Og það sem mikilvægast er, einstakar minningar um þennan merka mann!

Afi lést 12.mars 2003, ég man þennan dag einsog hann hafi gerst í gær... Það var einsog ég hefði haldið að þessi ofur maður myndir bara aldrei fara frá okkur. Sem var vitanlega ekki og kvaddi ég mína stærstu fyrirmynd með miklum söknuði! Í dag, 10árum síðar, sé ég hvað ég var endalaust heppin, ég fékk að kynnast langafa mínum og það eru forréttindi mikil!

Í tilefni dagsins, voru lummur í kaffinu og eftir það hélt ég litla tónleika þar sem ég spilaði á fiðluna... Fyrir mig, mömmu mína, og langafa... Ég veit vel að hann var þarna líka... Hann hefði aldrei látið sig vanta!

Blessuð sé minning þín og til hamingju með stórafmælið afi, þú varst og munt alltaf verða mín stærsta fyrirmynd í lífinu...

*Sólveig H.