Ég er á lífi og þessvegna ætla ég að lifa

Í dag var ég að laga til.... Í sakleysi mínu algjöru.... Ég hafði ekki minnsta grun um hvað biði mín í einni skúffunni sem ég var að laga til í.... Ekki minnsta minnsta grun... Ég hafði ekki farið í gegnum þessa skúffu svo árum skipti, í þessari skúffu voru allskonar pappírar og allt í miklu rugli og alveg greinileg ástæða fyrir því að ég hafði ekki nennt að fara í gegnum þetta alltsaman... Ég harka af mér og byrja, þarna eru allskonar ábyrgðarskirteini, launaseðlar, gömul afmæliskort, nokkrar ljósmyndir, ásamt fleira drasli sem ég hafði sankað að mér.... Það sem ég bjóst hinsvegar alls ekki við að sjá í þessari skúffu var lítill miði, virkilega vel brotin saman, skrifaður með blóðrauðum penna... Ég man ekkert eftir þessum miða.... Þegar ég opna hann grunar mig þó hverskonar miði þetta er án þess að muna enþá nokkuð eftir honum.... Þarna sat ég allt í einu hálf stjörf með sjálfsmorðsbréf mitt í höndunum, sem ég hafði skrifað fyrir mörgum árum.... Ég fékk kökk í hálsin... Ég mundi ekki eftir að mér hefði liðið svona.... Ég trúi ekki að ég hafi virkilega eytt lífi mínu í svona svartan heim... Ég man hreinlega ekki eftir því að hafa virkilega skrifað þessi orð..... Orð sem voru þó svo falleg, skír og einlæg... Það sem slær mig mest er að þarna er ég mun yngri en ég er í dag og þarna er lífið varla byrjað og ég ekki búin að ganga í gegnum helmingin af því sem ég er búin að í dag! Þarna var ég greinilega tínd í tilfinningum, en þorði ekki að biðja um hjálp, vildi ekki verða byrgði á aðra, var í mínum eigin heimi og faldi allt fyrir öllum.... Það varð greinilega aldrei af neinu og þessi miði hefur dagað þarna uppi mjög fallega brotin saman og aldrei hvarlað að mér að ég ætti hann en í dag... Nú hef ég þó aldrei aftur skrifað slíkt bréf þó mér hafi ekki alltaf liðið frábærlega, kannski afþví ég hef lært af góðu fólki að lífið heldur alltaf áfram sama hvað, lífið verður alltaf betra og það eru til lausnir og virkilega góð ráð við öllu.... Eina sem til þarf er að ég sjálf sé tilbúin að meðtaka.

Ég hef unnið helling í sjálfri mér.... Ég hef þurft á því að halda... Ég valdi það sjálf til að öðlast betra líf. Hef fengið vægast sagt frábært fólk til aðstoðar, virkilega færa sálfræðinga og ráðgjafa og þó ég segi sjálf frá þá hef ég tekið rosalegum framförum á síðustu árum og náð að öðlast yndislegt líf. Það sem er og hefur alltaf verið erfiðast er að viðurkenna þetta fyrir öllu mínu fólki og ekki síst sjálfri mér, viðurkenna að mér líði ekki neitt rosalega vel andlega alltaf, alla daga... Sem ætti að vera heimsins eðlilegasti hlutir ekki satt? Afhverju ætti ég ekki alveg eins að geta sagt það einsog mér líði illa þegar ég er með stöðugan hausverk? Nú spyr ég alveg eins sjálfan mig einsog ykkur.... Því það er lang erfiðast þegar maður sjálfur hefur fordóma fyrir sjálfri sér.....

Núna í þessum skrifuðu orðum, hef ég nú lofað sjálfri mér enþá betra lífi en ég lifi... Ég á það skilið... Ég ætla að gera allt í heiminum sem ég get svo ég lifi, því ég er ekki búin með mín verkefni á þessari jörðu... Svo mikið er víst! Ef mér hefði ekki verið ætlað eitthvað meira í þessu lífi hefði lífið tekið mig í veikindum mínum árið 2012.... Lífið gerði það hinsvegar ekki.... Og ég er á lífi.... Og þessvegna ætla ég að lifa.... Lifa góðu lífi, njóta lífsins, fylgja hjartanu og gera það sem er best fyrir mig og engan annan....... Því þetta er mitt líf en ekki þitt og ég stjórna :)

*Sólveig H.

Ræktar bugunin....

Í dag labbaði ég inn í ræktina... Hélt ég væri tilbúnari en nokkru sinni fyrr eftir að hafa verið í veikindapásu, búin að þrá það í heilan mánuð að geta byrjað aftur á fullu. Ég var svo all in, ætlaði að sigra heiminn, koma mér aftur í eðlilega æfingarútínu og hafa það bara ótrúlega gaman í ræktinni einsog áður.... Síðan kem ég þarna inn í salinn, salurinn er fullur af fólki, janúarfólkið var þarna enþá í allri sinni dýrð! Fólk allstaðar, allir fyrir öllum og lyktin eftir því! Ég fíla ekki svona margmenni þarna, ég valdi mér nefninlega rólegasta æfingartíman hér einu sinni til að geta verið meira í friði en nú er komin heill hellingur af fólki á minn tíma og engin rólegheit lengur.... Ég ákvað líka að mæta fyrsta daginn eftir frí í ermalausu, sem er mikil áskorun fyrir mig, sá strax eftir því... En mér leið einsog fíl með risa handleggi útí loftið í kringum allt þetta fólk sem ég hafði aldrei séð áður í lífinu... Erfiða ræktar líf! Ekki nóg með allt þetta fólk heldur varð ipodin batterýs laus á fyrstu mínótunum, var þó með símann og gat hlustað í honum en hinsvegar er ég með svo rosalega sýkingu í öðru eyranu að ég get ekki sett heyrnatólið í það eyra! Svo ég gat ekki einu sinni lokað mig af í mínum eigin heimi! Það varð skyndilega allt á móti mér þarna og mig langaði mest að hlaupa út... Virkilega hlaupa út og gefast upp strax!

Hálf buguð lét þó ekki allt þetta fólk og allt þetta rugl sigra mig og kláraði æfinguna eftir smá pepp...
Núna er því eina ráðið að byggja upp stoltið, setja ipodin í bæði eyrun (þegar sýkingin er farin) og loka mig af í mínu heimi og peppa mig upp, setja upp æfingarandlitið, setja mér markmið og sigra sjálfan mig.... Því ég elska að æfa.... Lífið er bara alveg helmingi erfiðara á hvíldardögum.... Svo það er ekkert annað í boði en að komast í réttan gír aftur.

*Sólveig H.