Í dag labbaði ég inn í ræktina... Hélt ég væri tilbúnari en nokkru sinni fyrr eftir að hafa verið í veikindapásu, búin að þrá það í heilan mánuð að geta byrjað aftur á fullu. Ég var svo all in, ætlaði að sigra heiminn, koma mér aftur í eðlilega æfingarútínu og hafa það bara ótrúlega gaman í ræktinni einsog áður.... Síðan kem ég þarna inn í salinn, salurinn er fullur af fólki, janúarfólkið var þarna enþá í allri sinni dýrð! Fólk allstaðar, allir fyrir öllum og lyktin eftir því! Ég fíla ekki svona margmenni þarna, ég valdi mér nefninlega rólegasta æfingartíman hér einu sinni til að geta verið meira í friði en nú er komin heill hellingur af fólki á minn tíma og engin rólegheit lengur.... Ég ákvað líka að mæta fyrsta daginn eftir frí í ermalausu, sem er mikil áskorun fyrir mig, sá strax eftir því... En mér leið einsog fíl með risa handleggi útí loftið í kringum allt þetta fólk sem ég hafði aldrei séð áður í lífinu... Erfiða ræktar líf! Ekki nóg með allt þetta fólk heldur varð ipodin batterýs laus á fyrstu mínótunum, var þó með símann og gat hlustað í honum en hinsvegar er ég með svo rosalega sýkingu í öðru eyranu að ég get ekki sett heyrnatólið í það eyra! Svo ég gat ekki einu sinni lokað mig af í mínum eigin heimi! Það varð skyndilega allt á móti mér þarna og mig langaði mest að hlaupa út... Virkilega hlaupa út og gefast upp strax!
Hálf buguð lét þó ekki allt þetta fólk og allt þetta rugl sigra mig og kláraði æfinguna eftir smá pepp...
Núna er því eina ráðið að byggja upp stoltið, setja ipodin í bæði eyrun (þegar sýkingin er farin) og loka mig af í mínu heimi og peppa mig upp, setja upp æfingarandlitið, setja mér markmið og sigra sjálfan mig.... Því ég elska að æfa.... Lífið er bara alveg helmingi erfiðara á hvíldardögum.... Svo það er ekkert annað í boði en að komast í réttan gír aftur.
*Sólveig H.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli