Adhd stelpan ég

Það er alltaf eitthvað nýtt að frétta í mínu lífi.... Í dag er ég loksins komin með það staðfest að ég sé með ADHD. En fyrir nokkrum árum kom í ljós að möguleiki væri á því að ég væri með adhd, það var þó aldrei neglt niður þar sem kvíðastuðullinn var líka svo hár og erfitt að greina þarna á milli, um hvort væri að ræða. Þá var mér þó gefið adhd lyf til að athuga hvernig ég brigðist við þeim, en ég þurfti að hætta mjög fljótlega á þeim vegna hjartsláttatruflana og það kom því aldrei neitt útúr því. Núna er hinsvegar búið að skoða þetta mál allt fram og til baka og gera öll þau mögulegu próf á mér sem til eru og fá álit nokkurra sérfræðinga í þessu og niðurstaða komin í málið og hægt að útvega mér þá aðstoð sem ég kýs.

Ég verð að segja að ADHD greining er ekkert að koma mér neitt á óvart, né mínum nánustu og ég er satt að segja frekar ánægð með þessa greiningu, hún útskýrir bara svo marga hluti í mínu lífi einsog t.d.....
Afhverju ég hef aldrei getað setið og einbeitt mér að einu í einu, nema örstutta stund.
Afhverju ég á erfitt með að koma mér í að gera hluti.
Afhverju ég á svona erfitt með að lesa eina settningu og muna um hvað ég las.
Afhverju ég vildi aldrei sitja kjurr sem lítill krakki og alls ekki bundinn niður í stól eða vagn.
Afhverju ég þráði það að vera endalaust úti að hjóla eða hreyfa mig á einhvern hátt sem barn.
Afhverju heilinn minn er stundum tíndur í eigin hugsunum sem fara um einsog hvirvilbilur.
Afhverju mig dagdreymir endalaust.
Afhverju ég hef aldrei haft tímaskyn.
Afhverju heilinn fer á flug þegar ég er að sofna á kvöldin og ég verð endalaust lengi að sofna.
Afhverju ég á erfitt með að segja sögu frá byrjun til enda án þess að detta út eða muna ekki.
Afhverju ég á svona erfitt með að halda skipulagi á herberginu mínu.
Afhverju ég á erfitt með að vera innanum mikið af fólki og halda einbeitingu á umræður.

Það er örugglega eitthvað fleira... Þetta er bara svona það helsta sem kom uppí huga minn akkúratt núna meðan ég skrifa.

Ég var aldrei stelpan með lætin í skólanum... Þrátt fyrir að hafa verið með adhd, en adhd kemur mjög mismunandi fram og allt öðruvísi oft milli stelpna og stráka (miðavið það sem ég hef lesið mig til). Eftir miklar pælingar held ég að ofvirknin og félagskvíðinn hafi mæst þar harkalega og félagskvíðinn unnið og ég tekið þögnina fram yfir háfvaðan á allri minni skólagöngu. Ofvirkni mín hefur svo líklega komið fram utan skóla, þá hafði ég mjög mikla þörf fyrir það að vera úti að brasa eitthvað, fara út að hjóla, fótbolta á skíðagönguæfingar... Bara yfirhöfuð vera að gera eitthvað og fá útrás. Heimanám var minn óvinur! Ofvirknin hefur síðan minkað með árunum... En það gerist víst. Ég lifði af grunnskóla og kláraði stúdentinn. Skólagangan reyndist mér alltaf erfið og ég tók mér pásu frá námi eftir stúdentinn og fékk mjög góða vinnu sem ég vinn en þann dag í dag... Þegar ég er spurð hvort ég ætli ekki að drífa mig í háskóla (sp sem ég fæ að meðaltali 1x í viku)... Þá er mitt einfaldasta svar "Ég er svo ekki þessi skólatýpa". Hver veit þó hvað maður gerir í framtíðinni!

Ég hef nú lifað með þessu öllu í 25 ár og að sjálfsögðu búin að læra að lifa með þessu allan þennan tíma, reynt að gera líf mitt auðveldara og ég satt best að segja finnst mér adhd lífið mitt bara nokkuð fínt. Þetta hefur vitanlega mótað líf mitt. En ástæðan fyrir að þetta skiptir höfuð máli að fá þessa greiningu er sú að nú mæti ég skilningi, núna er hægt að beina mér á rétta braut, núna fæ ég þann möguleika á að prufa lyf við hæfi.... Og ef lyfin veita mér ró í hugan og ég nái að greina orðaskil hugsana minna, haldi einbeitingu í samtölum, nái að sofna á kvöldin án þess að taka klst dagdrauma og pælingar og ef ég næ að lesa heila blaðsíðu í bók og muna um hvað ég las..... Þá hoppa ég hæð mína og tek glöð lyf við þessu, til að einfalda mér lífi örlítið. Ef ekki, þá einsog ég segi er líf mitt ekki alslæmt.

Það sem er mér efst í huga í dag er... Ef ég hefði fengið þessa greiningu þegar ég var yngri, fengið þá hjálp sem ég hefði þurft.... Ætli skólagangan hefði reynst mér auðveldari fyrir vikið? Ætli ég væri önnur manneskja í dag? Það skiptir ekki máli..... Svona á líf mitt að vera og ekkert öðruvísi... Það er eins með þetta einsog allt annað sem ég hef þurft að klöngrast í gegnum.... Mér er ætlað að ganga í gegnum þetta, þetta er mitt verkefni í lífinu.

*Sólveig H.