Ég á auðvelt með það allavega... Ég er búin að vera á fullu í hreyfingu, einfaldlega afþví ég elska það, það gefur mér alla þá orku sem ég þarf, bæði andlega og líkamlega. Mataræðið er 98% holt og pörfekt fyrir minn líkama... Afþví mér líður miklu betur þegar það er þannig. Þó helsta ástæða mín sé að mér líður óendanlega vel af þessu... Þá læðast auðvita líka inn allar hinar hugsanirnar sem þessu fylgja. Ég vill losa mig við kg (sem ég veit ég á auka), ég vil losna við nokkra cm hér og þar, ég vil fá vöðva sem sjást smá.... En nánast ekkert gerist sama hversu öll plön mín eru pörfekt, sama hversu rosalega dugleg ég er, þó ég leggi allt mitt til, þá virðist lítill sjáanlegur né tölulegur árangur verða. Ég veit þó vel að ég er að þyngja á fullu í æfingum og ná árangri þannig... Og það er endalaust gaman! Það skiptir þó bara alveg smá máli að maður sjái hinn árangurinn líka, allavega að fötin verði smá víðari eða eitthvað slíkt, þó þessar tölur skipit í raun engu máli þannig séð, þá í blinda veruleikanum gera þær það samt! Ég verð ótrúlega fúl þegar ekkert gerist, svekt út í sjálfan mig og líkama minn! Ég ber mig ósjálfrátt saman við vinkonur mínar, að sjálfsögðu... Þær eru búnar að vera styttra en ég í svipuðum lífstíl en búnar að ná helmingi meiri árangri og fullt af tölulegum árangri og sjáanlegum, vöðvarnir eru mættir á svæðið hjá þeim, meðan mínir eru í dvala.... Ekki það að ég ætli að verða eitthvað vöðvatröll, mig langar bara að fá fallega vöðva, verða pínu stælt! Hvernig er annað hægt en að svekkja sig... Og ekki misskilja mig, ég elska þessar vinkonur mínar endalaust mikið og samgleðst þeim og ég er endalaust stolt af þeim! Ég datt niður á þann stað að hreinlega bara alls ekki skilja hvað er í gangi hjá líkama mínum, afhverju tekur hann ekki við sér einsog þeirra? Hvað er ég að gera vitlaust? Svarið er líklega ekkert....Ég tuðaði smá (mikið)... En það var góð manneskja sem tendraði smá ljós hjá mér sem ég hafði ekki hugsað út í núna síðustu tvo mánuði og hreinlega gleymt. Ég hafði augljóslega gleymt því líkami minn væri ekki staddur á sama stað og líkami vinkvenna minna, ég setti virkilega óranhæfar kröfur á hann og taldi allt sjálfsagt! Líkami minn hefur fengið að finna fyrir því í þessu lífi og líklega þurft að ganga í gegnum töluvert meira en flestir á mínum aldri. Ég má ekki gleyma því! Ég má ekki gleyma að það eru ekki nema 18mánuðir síðan ég lá á skurðarborðinu í rúma 5klukkutíma nær dauðanum en lífinu sjálfu meðan læknarnir fjarlægðu eitt stk æxli og helmingin af brisinu. Ég má ekki gleyma að mig vantar hálft líffæri, líffæri sem sinnir nokkrum stórum hlutverkum í líkamanum! Ég má ekki taka það sem sjálfsagt að líkami minn starfi einsog annarra á mínum aldri.
Í dag, næstu daga, vikur og mánuði ætla ég að reyna eins og ég get að einbeita mér að því að hugsa ekki um tölur, hugsa ekki um afhverju ég næ ekki sjáanlegum árangri og svo framvegis. Heldur horfa til baka og hugsa að á 18mánuðum hef ég náð hreint stórkostlegum árangri, er búin að vinna mig uppúr rosalegum veikindum, fyrir 18mánuðum þá gat ég hvorki sest upp sjálf né staðið upp sjálf og það að ganga með göngugrind var einsog að hlaupa heilt maraþon og ég svaf hálfan daginn einsog ungabarn... Það hafa verið stífar æfingar síðan þá og ég man hvað það var gaman þegar ég gat gengið upp og niður stiga í fyrsta skiptið eftir aðgerð. Ég man þegar gamla konan með tvo hagkaupspoka tók frammúr mér í Norðurgötunni en mér fannst ég labba rosalega hratt (sem var þó greinilega hægt).... Og ég man hvað ég varð himinsæl þegar ég gat í fyrstaskipti tekið útihlaup aftur, ég var einsog kýr að vori! Ég man nákvæmlega einsog það hafi verið í gær hvernig það var að hafa ekkert og geta ekkert og vera ekkert nema ofurheitjan ein að hafa lifað þetta af. Núna get ég gert nánast allt og ekkert stoppar mig, æfi núna 5-6x í viku.... Árangurinn á 18mánuðum er kraftaverkinu líkast! Og ég þarf heitt og innilega að minna mig á að meta það aftur. Hver hefði jú líka trúað þessu öllu? Þetta hljómar einsog lygi! Jah svona ef þið hefðuð amk sagt við mig fyrir 2árum að ég myndi ráða við þetta verkefni og hreinlega rústa því með einari og koma helmingi betur útúr öllu fyrir vikið.... Þá hefði ég aldrei trúað ykkur! Þið hefðuð verið rugluð að hafa alla þá trú á mér...Í dag ætla ég því að leyfa mér að eiga mig skilið... Ég hef unnið mig út úr risastóru völundarhúsi... Ég er sigurvegari sjálfs míns... Það geta engar tölur né neitt annað toppað þann sigur sem ég hef unnið á sjálfri mér!
*Sólveig H.
