Á hverjum einasta degi næ ég að tengja eitthvað í lífi mínu eða hugsa á einhvern hátt um veikindin sem ég gekk í gegnum. Það virðist mér erfitt að sleppa taki á þessu, kannski er það nú heldur ekkert skrítið, kannski er það bara fáránlega eðlilegt. Ég allavega man allt einsog gerst hafi í gær... En samt þegar ég les yfir það sem ég gekk í gegnum finnst mér ótrúlegt að þetta hafi verið ég!
Núna í dag er ár síðan ég fékk að vita eitthvað að "viti"... Ég fékk í fyrsta skipti að vita að mögulega, hugsanlega, sirka hvað amaði að mér, afhverju ég væri alltaf með hita, slappleika, fyndi til á ákveðnum stað í maganum og afhverju ég hóstaði blóði.... Í dag er nákvæmlega sá dagur þegar ég fæ símtal frá heimilislækninum mínu um niðurstöður úr sneiðmyndatöku og sónar af brisinu. Í dag fyrir ári síðan fékk ég að heyra heitið innkirtla æxli í brisi í fyrsta skipti. Þetta verður mér alltaf ógleymanlegt, allar tilfinningarnar sem komu, hvernig ég fattaði ekkert sem var sagt við mig og hvernig lífið hrundi svo í smá stund og hvernig ég náði að byggja mig andlega upp aftur á met tíma og allt sem fólk sagði við mig... Þetta er allt að spilast í höfðinu á mér einsog sena úr bíómynd!
Þegar ég les þennan status ári og 2dögum síðar, eftirá er þetta kaldhæðnislegasti status sem ég hef líklega skrifað...
"Fór í 2læknisrannsóknir í dag og síðan kölluð inn í auka rannsókn 2klst síðar, ég hélt án djóks þeir ætluðu að segja mér ég væri dauðvona og fór í panik... En sem beturfer slapp það nú allt svo ég gat farið hálf hlæjandi út aftur með tárin í augunum... ;) Mikið er lífið frábært!"
Þarna hafði ég auðvita ekki hugmynd hvað væri í vændum... Mér finnst þetta pínu fyndið!
Í frásögn minni um veikindin skrifaði ég eftirfarandi... "Niðurstöðurnar urðu örlítið alvarlegri en þær síðustu. En skyndilega var þetta farið úr því að heita blaðra, yfir í fyrirferð og svo yfir í innkirtlaæxli í brisi. Ég var mjög kúl og tók þessu bara einsog einhver hefði sagt góðan daginn við mig, ég áttaði mig enganvegin á neinu, ég hringdi í fólkið mitt og sagði þeim fréttirnar, öll hljómuðu þau meira sjokkeruð en ég...."
Ég veit ekki hvernig ég var svona sterk allan þennan tíma, ég veit ekki á hverju ég var! Ég var á einhverri ótrúlegri jákvæðini, bjartsýni og lífsvilja og gleði... Það átti ekkert að skemma fyrir mér og lífið átti alltaf að halda eðlilega áfram sama hvað, ég á einhvern ólýsanlegan hátt náði þessu.
Ég trúi ekki að ég hafi verið þessi óbilandi sterka stelpa sem stóð mig einsog sönn ofurhetja allan þennan tíma, í erfiðustu stöðu sem ég hef nokkurntíman verið í.
En það var ég... Þetta var allt ég...
Ég er ofurhetja!
*Sólveig H.
