Brandari lífs míns

Hérna og hér í stikunni fyrir ofan undir "Brandari lífs míns"er hægt að nálgast frásögn um líf mitt í baráttu við sjaldgæf veikindi og bókstaflega allt sem því fylgir, ekkert meira og ekkert minna.

*Sólveig H.

Nauðsyn í hekli

Þetta hér er án nokkurs vafa minn uppáhalds hlutur í heklinu....

Fyrir þá sem ekki vita þá er þetta semsagt gúmmí sem maður setur upp á heklunál. Áðuren ég fór að nota þessi gúmmí var ég alltaf komin með þvílíkan þreytu/spennu verk í höndina af því að halda á þessum mjóu heklunálum í smá stund.
Eftir að ég fór að nota gúmmíin, þá hef ég aldrei fundið fyrir þessum þreytuverk. Beytingin á heklunálinni helmingi betri og að mínu mati þæginlegra á allan hátt.

Hægt er að fá þessi gúmmí í tveim stærðum að 4,5mm og frá 5,00mm, þegar maður setur þau uppá heklunálina er best að setja örlítin uppþvottalög hjá gatinu, þá rennur heklunálin betur inní. Best að nota eitt gúmmí fyrir hverja stærð...

Gúmmín fást keypt t.d. í Handprjón í Hafnarfirði og Quiltbúðinni Akureyri.

Algjör nauðsyn og munar lygilega miklu!

*Sólveig H.

Dauðans alvara, mættu í tékk!

Hér er grein á mbl.is sem segir frá því að konur eru ekki að mæta nægilega vel í leghálsskoðun!
http://www.mbl.is/frettir/innlent/2012/11/19/maeta_verr_i_krabbameinsskodun/

Ég persónulega varð sjúklega stressuð fyrir því að fara í slíka skoðun á sínum tíma en fór nú samt með kúkinn í buxunum og langaði mest til að hlaupa út þegar ég heyrði að nafnið mitt var kallað upp, svo ég skil þessa hræðslu alveg. Málið er bara það að krabbameinsskoðun er það alvarlegt mál þó að í rauninni ætti þetta að vera hinn sjálfsagðasti hlutur hjá okkur að fara.

Eitt finnst mér þó furðulegt, það er hvernig standi á því að það sé svona langur biðtími í þessa skoðun, ef það er ekki nægilega góð mæting, hvernig væri eiginlega biðtími eftir tíma ef allar konur myndu mæta? Einsog ég sé þetta þá virðast þeir ekki anna eftirspurn nú þegar. Að mínu mati væri ekki vitlaust að laga fyrirkomulagið á þessum skoðunum, mætingar prósentan myndi örugglega ekki versna mikið við það.

Þrátt fyrir biðtíman og hræðsluna og hvað það nú er sem stoppar kvennmenn fyrir því að mæta... Hvað er að, afhverju í ósköpunum mæta konur ekki í tékk! Þetta er ekkert djók, þetta er dauðans alvara og kannski bara afþví þú nenntir hreinlega ekki í þessa blessuðu krabbameinsskoðun, þá þurfa allir aðrir sem þú þekkir að mæta á jarðaför... Þó þeir nenni því ekki! Lífið snýst heldur ekki bara um okkur sjálf, það snýst líka um okkar nánustu, fólkið í kringum okkur... Sem gerir allt til að hjálpa manni á erfiðum stundum. Þú vilt ekki að fólkið þitt þurfi að horfa uppá þig berjast fyrir lífi þínu...

Það er alveg sama hvar eða hvernig æxli þú færð, þetta er alltaf fúlasta alvara, þetta er eitthvað sem þú óskar engum að þurfa að ganga í gegnum. Við eigum að vera þakklát fyrir að þessi skoðun sé yfirhöfuð í boði fyrir okkur....

Plís (afsakið) drullist í skoðun áðuren það er um seinan!

*Sólveig H.

Er það ekki klassískt?

Ég hugsaði með mér.. "Ég verð að koma með eitthvað svakalegt blog fyrst, einhvern sjúklega góðan pistil"... Svo hugsaði ég og hugsaði og kom mér fyrir og ætlaði að skrifa og hvað gerist, ekkert, ekkert gerist! Engin einustu orð komu, er það ekki klassískt?

Nú er ég svo vön að skrifa fyrir sjálan mig... En þegar ég fór að hugsa um að aðrir myndu lesa skrifn mín... Fór ég skyndilega í kerfi, það er ekkert það sama að skrifa fyrir sjálfan sig og skrifa fyrir aðra. Maður skrifar allt öðruvísi og meira persónulega hluti þegar maður skrifar fyrir sjálfan sig, einhvernvegin þá lætur maður bara allt flakka. Ég fór því að hugsa hvar ég ætti að draga mörkin hjá mér þegar ég skrifa hingað inn. Mig langar að vera pínu persónuleg, því persónulegt finnst mér spennandi...

Hef undafarið verið að vinna í því að taka saman læknasögu síðustu 16mánaða, þar sem ég fer yfir hvert og eitt skref og rifja upp þetta furðulega tímabil lífs míns, fer yfir rannsóknir, læknisviðbrögð og tilfinningar. Ég á flest gögn og var rosalega dugleg að punkta hjá mér allskonar atriði í þessu ferli og skrifaði sumt, skrifaði líka facebook statusa en þetta er allt á sitthvorum staðnum. Mig langar sjálfri að eiga þetta allt á einum stað og er því að púsla þessu öllu saman... Hafði hugsað mér að deila þessu jafnvel með ykkur hér þegar ég hef lokið við þetta... Hvenær sem það nú verður ;)

*Sólveig H.

Hugmynd í hausnum

Það sem fæstir vita er að ég elska að skrifa og ég skrifa stanslaust... Mis gáfulegt auðvita. Undafarin ár hef ég einungis skrifað fyrir mig eina og engan annan. Mörgum finnst það sjálfsagt furðulegt hversu gaman mér finnst að skrifa því ég hef sjálf aldrei haft neitt sérstaklega gaman af því að lesa, það er þá helst áhugaverðir pistlar á netinu sem ég afreka, bækur hafa aldrei heillað mig mikið... Kannski er ástæðan fyrir því sú að ég er með athyglisbrest og lesblindu og því alveg einstaklega hæglæs og oftast líka löngu búin að missa þráðin áðuren ég kemst í gegnum eina blaðsíðu.

Hinsvegar vaknaði ég með þá hugmynd í hausnum í morgun að búa mér til nýja blogsíðu... Svo hér ætla ég mér að tjá mig um lífið og tilveruna, hreyfingu, prjónamennsku og hekl, ljósmyndun, veikindi mín, tónlist og ýmislegt fleira sem mér liggur á hjarta og dettur í hug.

*Sólveig H.