Sálfræðitími dagsins....

Það er kannski orðið merki um það að ég þurfi nú orðið lítið á sálfræðing lengur að halda eftir öll veikindin... Svona þegar að tíminn er farin að snúast um eitthvað svo allt allt annað en í raun var upphaflega málið. Það þarf semsagt ekkert alltaf að ræða á alvarlegu nótunum hjá sálfræðingum...

Í dag var meirasegja smá verklegt þar sem ég lofthrædda var látin standa uppá stólum og hoppá milli þeirra og ég lyftuhrædda látin æfa mig í að fara ein heilar 6lyftuferðir!! Allt voða eðlilegt og ekkert lítið hetjulegt ha!

Síðan voru flest öll samtölin á svona nótum... Sálfræðingurinn talaði um það hvað hárið mitt væri fallegt og ræddum um hárgreiðslur, ég ráðlagði um myndavélakaup og fleira sem í raun skiptir meðferð engu máli! ;)

Vildi að allir gætu átt einn svona skemmtilegan sálfræðitíma og sálfræðing ;)

*Sólveig H.

Veruleikinn sem er frábær fyrir mig...

Í morgnun var hringt í mig og ég boðuð í fyrsta læknatímann í þessu 5ára eftirfylgni með brisinu, þar sem verður fylgst með þróun mála og hvort æxlið taki sig upp aftur og allt það.... Það eru blendnar tilfinningar sem komu þegar það var komin fastur tími á þetta. Fékk örlítin öran hjartslátt og hnút í magan í smá stund, er ég virkilega að fara standa í þessu enþá? Er ég virkilega að fara byrja þetta fimm ára ferli núna? Oh þessu er ekki lokið, í alvöru, mér finnst ég eiga að vera komin í frí...... Þessu líkur aldrei, ég mun þurfa að lifa með þessu alltaf!

Ég væri meira en til í að geta bara labbað frá þessu öllu saman, verið laus við allt og ekki þurft að standa í þessum læknisheimsóknum, rannsóknum, tilfinningum, hugsunum og öllu sem því fylgir. Væri næs að hoppa uppí næstu flugvél og flýja veruleikan! En lausnin er ekki flótti, lausnin er að takast á við hlutina og öðlast meiri reynslu, þekkingu og virðingu fyrir öllu.

Það góða við þessa eftirfylgni er að ef einhverjar breytingar sjást eða eitthvað finnst aftur þá er það fundið í tíma og ætti að vera hægt að kippa því í lið. Ef ég væri ekki í eftirfylgni þá myndi ég líka alltaf hafa hugan við það að halda að þetta sé komið aftur og svo framvegis....

Ég er meira seiv núna næstu 5ár en fólk úti á götu... Sem er frábært fyrir mig...

Nú hafði ég sagt eftir aðgerðina "gott að þessu er lokið"... Síðan tók bataferlið við og ég sá að þessu var hvergi lokið þar... Síðan varð ég skuggalega lík sjálfri mér aftur og sagði "það er frábært að þessu er öllu lokið og lífið er orðið eðlilegt á ný" og nú er ég að fara hefja 5ára eftirfylgni... Lífið er ekki eðlilegt svoleiðis og þessu er hvergi nærri lokið... Þessu er líklega ekki lokið fyrren eftir þessi 5ár af eftirfylgni í fyrsta lagi.

Það eru einsog ég sagið blendnar tilfinningar sem þessu fylgir... En það er ekkert annað í boði en að vera þakklátur fyrir það að fá að vera í eftirfylgni, ég er að fá fyrsta flokks þjónustu með því (Mér var sagt að vegna alvarleika og því hversu sjaldgæf veikindin væru þá flokkaðist ég undir alla þjónustu sem krabbameinssjúklingar eiga rétt á).... Og fyrir það verður maður að vera þakklátur.... Þó svo það eigi líklega eftir að reyna talsvert mikið á andlegu hliðina... Þá er bara að stilla hugan rétt og reyna að gera mér þetta eins auðvelt og möguleiki er.

Þetta verður kökubiti! ;)

*Sólveig H.

Slefsmekkir og snuddubönd

Vegna eftirspurnar þá hef ég ákveðið að selja þessa frábæru slefsmekki og snuddubönd sem ég hef verið að gera úr Mandarin petit 100% bómull og má þvo á allt að 60° í þvottavél.

Snudduböndin eru á 900kr stk
Einn smekkur á 1750kr og tveir á 3000kr
1xSmekkur+1xSnudduband á 2450kr

Hér er hægt að sjá lita úrvalið hjá mér núna.. Sendið mér endilega fyrirspurnir og pantanir á solveighelgad@gmail.com :)

*Sólveig H.

Æskuminning aðfangadags...

Þegar jólin fara að nálgast hrynja yfir mann ótal minningar. Minningar í kringum jólin eru svo einstaklega sterkar hjá fólki, hvort sem þær eru góðar eða slæmar, þetta er tími sem er hægt að miða við því margt er um að vera. Það er líka bæði yndislegt og erfitt í senn að rifja upp minningar og hugsa til allra þeirra sem manni þótti svo vænt um en fylgjast nú einungis með okkur úr óralangri fjarlægð.

Það er orðið örlítið jólalegt í herberginu mínu, búið að setja jólaseríur í gluggann og aðra seríu sem hangir á hillunni hjá mér, allt er nú orðið svo einstaklega kósý í þessu myrkri... Ég var að setja hreint utanum rúmið mitt í kvöld þegar það rifjuðust ósjálfrátt upp nokkrar minningar úr æsku minni um jólin. Það er nú kannski ekki að ástæðu lausu sem það gerist akkúratt þegar ég set hreint utanum rúmið hjá mér, þar sem minningin sem hellist yfir mig tengist einmitt rúmfötum.

Ég man svo skýrt eftir því þegar ég var lítil og við systurnar fórum alltaf á aðfangadagsmorgni, dúðaðar upp fyrir haus út í göngutúr til að bera út síðustu jólakortin en á þessum tíma bjuggu rosalega margir sem við þekktum hér á eyrinni í kringum okkur. Ég man við fórum alltaf í heimsókn til Langömmu Laugu í þessari ferð og fengum kakó og smákökur. Við komum líka alltaf við heima hjá Afa Jóa og skiptum á pökkum við hann, minningin við að fara heim til hans á aðfangadag er sérstaklega sterk þar sem ég fór nánast aldrei þangað nema á þeim degi. Og guð hvað hægt er að sjá eftir því í dag að hafa ekki farið oftar! En pakkarnir frá Afa Jóa litu eins út í mörg ár... Við systurnar hlóum mikið af þessu öllu saman ár eftir ár, því við vissum alltaf nákvæmlega hvað við værum að fá frá honum, grínuðumst svo aðallega með spennuna á bakvið það hvaða liti við skyldum nú eiginlega fá þetta árið... Þetta varð í raun mjög spennandi þrátt fyrir að vita nákvæmlega að við fengjum rúmföt á hverju einasta ári. Það var nú reyndar síðustu ca þrjú árin sem hann lifði sem hann kom okkur mikið á óvart og gaf okkur bækur... En hann hefði nú kannski betur haldið áfram að gefa okkur rúmföt þar sem ég sá í kvöld að mín eru nú að verða heldur slitin og því datt mér meðal annars þessi minning í hug!

Síðan Langamma Lauga lést hef ég æfinlega farið út í sveit í kirkjugarðinn til hennar á aðfangadag og kveikt á kerti hjá henni og langafa, eftir það liggur síðan leiðin í næsta kirkjugarð til Afa Jóa... Þetta er það næsta sem ég kemst því að hitta þau á aðfangadag einsog í gamladaga og hjartað mitt fyllist af einhverri ólýsanlega góðri tilfinningu við þessar heimsóknir...

Ég bíð spennt eftir jólunum í ár þrátt fyrir að að svo ótal margir hlutir hafi breyst síðan á yngri árum... Jólin verða þó á einhvern hátt svipuð og í fyrra. Ég reikna með að vakna og njóta þess að vera í náttfötunum fram að hádegi og hafa það huggulegt, í ár er auðvita markmiðið að reyndar að vinna möndlugjöfina, fara í kirkjugarðsheimsóknirnar, skella mér í jólabaðið og sparifötin, bruna af stað í messu með Ömmu, setjast svo við matarborðið með foreldrum mínum og Ömmu og njóta þess að borða yfir mig og eiga síðan enþá notarlegri stund með þeim yfir jólagjöfunum.

Allir hlutir breytast, fólk fellur frá, fólk eldist, fólk flytur, ákveðin matur hættir að fást og fleira og fleira.. Eins fastheldin og ég er í jólahefðir þá því miður breytist þetta allt. Ég vildi að ég gæti alltaf haft aðfangadag nákvæmlega eins og allt í kringum jólin en það mun einfaldlega aldrei verða þannig... Allt breytist, eina sem við vitum er að aðfangadagur kemur, þrátt fyrir breytingar, hvort sem okkur líkar það betur eða verr, eina sem við getum gert er að gera okkar besta til að fá frið í hjartað, eiga góða stund, njóta og vera þakklát fyrir allt og alla.

*Sólveig H.

Brandari lífs míns

Hérna og hér í stikunni fyrir ofan undir "Brandari lífs míns"er hægt að nálgast frásögn um líf mitt í baráttu við sjaldgæf veikindi og bókstaflega allt sem því fylgir, ekkert meira og ekkert minna.

*Sólveig H.

Nauðsyn í hekli

Þetta hér er án nokkurs vafa minn uppáhalds hlutur í heklinu....

Fyrir þá sem ekki vita þá er þetta semsagt gúmmí sem maður setur upp á heklunál. Áðuren ég fór að nota þessi gúmmí var ég alltaf komin með þvílíkan þreytu/spennu verk í höndina af því að halda á þessum mjóu heklunálum í smá stund.
Eftir að ég fór að nota gúmmíin, þá hef ég aldrei fundið fyrir þessum þreytuverk. Beytingin á heklunálinni helmingi betri og að mínu mati þæginlegra á allan hátt.

Hægt er að fá þessi gúmmí í tveim stærðum að 4,5mm og frá 5,00mm, þegar maður setur þau uppá heklunálina er best að setja örlítin uppþvottalög hjá gatinu, þá rennur heklunálin betur inní. Best að nota eitt gúmmí fyrir hverja stærð...

Gúmmín fást keypt t.d. í Handprjón í Hafnarfirði og Quiltbúðinni Akureyri.

Algjör nauðsyn og munar lygilega miklu!

*Sólveig H.

Dauðans alvara, mættu í tékk!

Hér er grein á mbl.is sem segir frá því að konur eru ekki að mæta nægilega vel í leghálsskoðun!
http://www.mbl.is/frettir/innlent/2012/11/19/maeta_verr_i_krabbameinsskodun/

Ég persónulega varð sjúklega stressuð fyrir því að fara í slíka skoðun á sínum tíma en fór nú samt með kúkinn í buxunum og langaði mest til að hlaupa út þegar ég heyrði að nafnið mitt var kallað upp, svo ég skil þessa hræðslu alveg. Málið er bara það að krabbameinsskoðun er það alvarlegt mál þó að í rauninni ætti þetta að vera hinn sjálfsagðasti hlutur hjá okkur að fara.

Eitt finnst mér þó furðulegt, það er hvernig standi á því að það sé svona langur biðtími í þessa skoðun, ef það er ekki nægilega góð mæting, hvernig væri eiginlega biðtími eftir tíma ef allar konur myndu mæta? Einsog ég sé þetta þá virðast þeir ekki anna eftirspurn nú þegar. Að mínu mati væri ekki vitlaust að laga fyrirkomulagið á þessum skoðunum, mætingar prósentan myndi örugglega ekki versna mikið við það.

Þrátt fyrir biðtíman og hræðsluna og hvað það nú er sem stoppar kvennmenn fyrir því að mæta... Hvað er að, afhverju í ósköpunum mæta konur ekki í tékk! Þetta er ekkert djók, þetta er dauðans alvara og kannski bara afþví þú nenntir hreinlega ekki í þessa blessuðu krabbameinsskoðun, þá þurfa allir aðrir sem þú þekkir að mæta á jarðaför... Þó þeir nenni því ekki! Lífið snýst heldur ekki bara um okkur sjálf, það snýst líka um okkar nánustu, fólkið í kringum okkur... Sem gerir allt til að hjálpa manni á erfiðum stundum. Þú vilt ekki að fólkið þitt þurfi að horfa uppá þig berjast fyrir lífi þínu...

Það er alveg sama hvar eða hvernig æxli þú færð, þetta er alltaf fúlasta alvara, þetta er eitthvað sem þú óskar engum að þurfa að ganga í gegnum. Við eigum að vera þakklát fyrir að þessi skoðun sé yfirhöfuð í boði fyrir okkur....

Plís (afsakið) drullist í skoðun áðuren það er um seinan!

*Sólveig H.

Er það ekki klassískt?

Ég hugsaði með mér.. "Ég verð að koma með eitthvað svakalegt blog fyrst, einhvern sjúklega góðan pistil"... Svo hugsaði ég og hugsaði og kom mér fyrir og ætlaði að skrifa og hvað gerist, ekkert, ekkert gerist! Engin einustu orð komu, er það ekki klassískt?

Nú er ég svo vön að skrifa fyrir sjálan mig... En þegar ég fór að hugsa um að aðrir myndu lesa skrifn mín... Fór ég skyndilega í kerfi, það er ekkert það sama að skrifa fyrir sjálfan sig og skrifa fyrir aðra. Maður skrifar allt öðruvísi og meira persónulega hluti þegar maður skrifar fyrir sjálfan sig, einhvernvegin þá lætur maður bara allt flakka. Ég fór því að hugsa hvar ég ætti að draga mörkin hjá mér þegar ég skrifa hingað inn. Mig langar að vera pínu persónuleg, því persónulegt finnst mér spennandi...

Hef undafarið verið að vinna í því að taka saman læknasögu síðustu 16mánaða, þar sem ég fer yfir hvert og eitt skref og rifja upp þetta furðulega tímabil lífs míns, fer yfir rannsóknir, læknisviðbrögð og tilfinningar. Ég á flest gögn og var rosalega dugleg að punkta hjá mér allskonar atriði í þessu ferli og skrifaði sumt, skrifaði líka facebook statusa en þetta er allt á sitthvorum staðnum. Mig langar sjálfri að eiga þetta allt á einum stað og er því að púsla þessu öllu saman... Hafði hugsað mér að deila þessu jafnvel með ykkur hér þegar ég hef lokið við þetta... Hvenær sem það nú verður ;)

*Sólveig H.

Hugmynd í hausnum

Það sem fæstir vita er að ég elska að skrifa og ég skrifa stanslaust... Mis gáfulegt auðvita. Undafarin ár hef ég einungis skrifað fyrir mig eina og engan annan. Mörgum finnst það sjálfsagt furðulegt hversu gaman mér finnst að skrifa því ég hef sjálf aldrei haft neitt sérstaklega gaman af því að lesa, það er þá helst áhugaverðir pistlar á netinu sem ég afreka, bækur hafa aldrei heillað mig mikið... Kannski er ástæðan fyrir því sú að ég er með athyglisbrest og lesblindu og því alveg einstaklega hæglæs og oftast líka löngu búin að missa þráðin áðuren ég kemst í gegnum eina blaðsíðu.

Hinsvegar vaknaði ég með þá hugmynd í hausnum í morgun að búa mér til nýja blogsíðu... Svo hér ætla ég mér að tjá mig um lífið og tilveruna, hreyfingu, prjónamennsku og hekl, ljósmyndun, veikindi mín, tónlist og ýmislegt fleira sem mér liggur á hjarta og dettur í hug.

*Sólveig H.