Veruleikinn sem er frábær fyrir mig...

Í morgnun var hringt í mig og ég boðuð í fyrsta læknatímann í þessu 5ára eftirfylgni með brisinu, þar sem verður fylgst með þróun mála og hvort æxlið taki sig upp aftur og allt það.... Það eru blendnar tilfinningar sem komu þegar það var komin fastur tími á þetta. Fékk örlítin öran hjartslátt og hnút í magan í smá stund, er ég virkilega að fara standa í þessu enþá? Er ég virkilega að fara byrja þetta fimm ára ferli núna? Oh þessu er ekki lokið, í alvöru, mér finnst ég eiga að vera komin í frí...... Þessu líkur aldrei, ég mun þurfa að lifa með þessu alltaf!

Ég væri meira en til í að geta bara labbað frá þessu öllu saman, verið laus við allt og ekki þurft að standa í þessum læknisheimsóknum, rannsóknum, tilfinningum, hugsunum og öllu sem því fylgir. Væri næs að hoppa uppí næstu flugvél og flýja veruleikan! En lausnin er ekki flótti, lausnin er að takast á við hlutina og öðlast meiri reynslu, þekkingu og virðingu fyrir öllu.

Það góða við þessa eftirfylgni er að ef einhverjar breytingar sjást eða eitthvað finnst aftur þá er það fundið í tíma og ætti að vera hægt að kippa því í lið. Ef ég væri ekki í eftirfylgni þá myndi ég líka alltaf hafa hugan við það að halda að þetta sé komið aftur og svo framvegis....

Ég er meira seiv núna næstu 5ár en fólk úti á götu... Sem er frábært fyrir mig...

Nú hafði ég sagt eftir aðgerðina "gott að þessu er lokið"... Síðan tók bataferlið við og ég sá að þessu var hvergi lokið þar... Síðan varð ég skuggalega lík sjálfri mér aftur og sagði "það er frábært að þessu er öllu lokið og lífið er orðið eðlilegt á ný" og nú er ég að fara hefja 5ára eftirfylgni... Lífið er ekki eðlilegt svoleiðis og þessu er hvergi nærri lokið... Þessu er líklega ekki lokið fyrren eftir þessi 5ár af eftirfylgni í fyrsta lagi.

Það eru einsog ég sagið blendnar tilfinningar sem þessu fylgir... En það er ekkert annað í boði en að vera þakklátur fyrir það að fá að vera í eftirfylgni, ég er að fá fyrsta flokks þjónustu með því (Mér var sagt að vegna alvarleika og því hversu sjaldgæf veikindin væru þá flokkaðist ég undir alla þjónustu sem krabbameinssjúklingar eiga rétt á).... Og fyrir það verður maður að vera þakklátur.... Þó svo það eigi líklega eftir að reyna talsvert mikið á andlegu hliðina... Þá er bara að stilla hugan rétt og reyna að gera mér þetta eins auðvelt og möguleiki er.

Þetta verður kökubiti! ;)

*Sólveig H.