Þegar jólin fara að nálgast hrynja yfir mann ótal minningar. Minningar í kringum jólin eru svo einstaklega sterkar hjá fólki, hvort sem þær eru góðar eða slæmar, þetta er tími sem er hægt að miða við því margt er um að vera. Það er líka bæði yndislegt og erfitt í senn að rifja upp minningar og hugsa til allra þeirra sem manni þótti svo vænt um en fylgjast nú einungis með okkur úr óralangri fjarlægð.
Það er orðið örlítið jólalegt í herberginu mínu, búið að setja jólaseríur í gluggann og aðra seríu sem hangir á hillunni hjá mér, allt er nú orðið svo einstaklega kósý í þessu myrkri... Ég var að setja hreint utanum rúmið mitt í kvöld þegar það rifjuðust ósjálfrátt upp nokkrar minningar úr æsku minni um jólin. Það er nú kannski ekki að ástæðu lausu sem það gerist akkúratt þegar ég set hreint utanum rúmið hjá mér, þar sem minningin sem hellist yfir mig tengist einmitt rúmfötum.
Ég man svo skýrt eftir því þegar ég var lítil og við systurnar fórum alltaf á aðfangadagsmorgni, dúðaðar upp fyrir haus út í göngutúr til að bera út síðustu jólakortin en á þessum tíma bjuggu rosalega margir sem við þekktum hér á eyrinni í kringum okkur. Ég man við fórum alltaf í heimsókn til Langömmu Laugu í þessari ferð og fengum kakó og smákökur. Við komum líka alltaf við heima hjá Afa Jóa og skiptum á pökkum við hann, minningin við að fara heim til hans á aðfangadag er sérstaklega sterk þar sem ég fór nánast aldrei þangað nema á þeim degi. Og guð hvað hægt er að sjá eftir því í dag að hafa ekki farið oftar! En pakkarnir frá Afa Jóa litu eins út í mörg ár... Við systurnar hlóum mikið af þessu öllu saman ár eftir ár, því við vissum alltaf nákvæmlega hvað við værum að fá frá honum, grínuðumst svo aðallega með spennuna á bakvið það hvaða liti við skyldum nú eiginlega fá þetta árið... Þetta varð í raun mjög spennandi þrátt fyrir að vita nákvæmlega að við fengjum rúmföt á hverju einasta ári. Það var nú reyndar síðustu ca þrjú árin sem hann lifði sem hann kom okkur mikið á óvart og gaf okkur bækur... En hann hefði nú kannski betur haldið áfram að gefa okkur rúmföt þar sem ég sá í kvöld að mín eru nú að verða heldur slitin og því datt mér meðal annars þessi minning í hug!
Síðan Langamma Lauga lést hef ég æfinlega farið út í sveit í kirkjugarðinn til hennar á aðfangadag og kveikt á kerti hjá henni og langafa, eftir það liggur síðan leiðin í næsta kirkjugarð til Afa Jóa... Þetta er það næsta sem ég kemst því að hitta þau á aðfangadag einsog í gamladaga og hjartað mitt fyllist af einhverri ólýsanlega góðri tilfinningu við þessar heimsóknir...
Ég bíð spennt eftir jólunum í ár þrátt fyrir að að svo ótal margir hlutir hafi breyst síðan á yngri árum... Jólin verða þó á einhvern hátt svipuð og í fyrra. Ég reikna með að vakna og njóta þess að vera í náttfötunum fram að hádegi og hafa það huggulegt, í ár er auðvita markmiðið að reyndar að vinna möndlugjöfina, fara í kirkjugarðsheimsóknirnar, skella mér í jólabaðið og sparifötin, bruna af stað í messu með Ömmu, setjast svo við matarborðið með foreldrum mínum og Ömmu og njóta þess að borða yfir mig og eiga síðan enþá notarlegri stund með þeim yfir jólagjöfunum.
Allir hlutir breytast, fólk fellur frá, fólk eldist, fólk flytur, ákveðin matur hættir að fást og fleira og fleira.. Eins fastheldin og ég er í jólahefðir þá því miður breytist þetta allt. Ég vildi að ég gæti alltaf haft aðfangadag nákvæmlega eins og allt í kringum jólin en það mun einfaldlega aldrei verða þannig... Allt breytist, eina sem við vitum er að aðfangadagur kemur, þrátt fyrir breytingar, hvort sem okkur líkar það betur eða verr, eina sem við getum gert er að gera okkar besta til að fá frið í hjartað, eiga góða stund, njóta og vera þakklát fyrir allt og alla.
*Sólveig H.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli