Brandari lífs míns...

"We can't always choose the music life plays for us but we can choose how we dance to it!"

(Áðuren þið byrjið að lesa vil ég að þið hafið í huga að þetta er langt, ýtarlegt og mjög persónulegt. Þetta er birt hér til að gefa öðru fólki innsýn og til að miðla minni reynslu um líf og líðan sjúklings í baráttu við sjaldgæf veikindi og sýna hvernig heilbrigðiskerfið er í raun og veru. Ég skrifa þessa frásögn upphaflega fyrir sjálfan mig til að setja í samhengi og gera upp þetta furðulegsta tímabil lífs míns. Þetta eru mínar skoðanir, mín veikindi, mín upplifun og mínar tilfinningar... Bið ég ykkur því að virða allt hér sem hér stendur.)

Þetta hófst allt á mjög saklausan en ógeðslegan hátt... Í tíma og ótíma í júlí 2011 byrjaði fjörið, ég byrjaði að hósta upp blóði á kvöldin eða morgnanna þegar ég vaknaði, stundum kom þetta á hverjum degi en stundum liðu dagar eða jafnvel vikur á milli. “Facebook status 19.júlí-Með svo ótal spurningar og pælingar.... En engin svör!” Ég hringdi í lækni þegar þetta var búið að gerast ca 5 daga í röð og var beðin að koma á heilsugæslustöðina í tíma, læknirinn minn var ekki við enda var þetta á sumartíma og allt í rugli einsog alltaf á svona stöðum að sumri. Ég hitti þarna lækni sem skoðaði mig, hlustaði og tók blóðþrýsting, hann sá ekki nokkuð athugavert við mig og sagði að þetta hlyti að vera bara einhverjar litlar æðar sem hafa sprungið hjá mér... Og ég fer heim. “Facebook 21.júlí-Er ein stór mistök!!!!!!!” Þetta hélt áfram dag eftir dag og var orðið frekar kvimleitt, þar sem það var engin fyrirboði og gat tekið ca halftima að klára að hósta öllu blóði upp. Ég var farin að taka eftir því að ég fékk alltaf hita líka eða um 6-9kommur og varð afar slöpp. Á þessari stundu er ég farin að hafa það á tilfinningunni að það sé eitthvað meira að hjá mér en læknar halda og set mér því markmið, ef þetta yrði eitthvað alvarlegt, þá myndi ég taka á þessu öllu með jákvæðni og bjartsýni! “Facebook 29.júlí-Skrúar bjartsýnina í botn ;)”

Ég hringdi aftur í lækni í ágúst, heimilislæknirinn var þá minnir mig mættur aftur til starfa, hann gat ekki ímyndað sér hvaðan þetta blóð ætti að koma en vildi senda mig í röntgen af lungum... “FB 11.ágúst-Bíður og vona og allt það…” Röntgenmyndatakan kom virkilega vel út, ekkert var að lungunum og því var ekki meira mál gert úr þessu í bili. Áfram hélt þetta og ég hringdi aftur í lækni, þetta bara gat hreinlega ekki verið eðlilegt ástand og ég gaf mig ekki, læknar yrðu að komast að því hvað væri að hjá mér. “FB 17.ágúst-Það fer svona hægt og rólega að líða að því að ég fái taugaáfall.....!” Ég var send í sneiðmyndatöku af lungum og blóðprufur... “FB 23.ágúst-bíður og bíður og bíður... 29.ágúst-Undirbýr sig fyrir ekkert... En vonar eitthvað...” Ég hringdi í símatíma hjá lækninum eftir niðurstöðum og kom þetta bara afskaplega vel út alltsaman… “FB 30.ágúst-Einstaklega óheppin aumingi…” Í þetta skipti var ákveðið að setja mig á sýklalyf, bara til að prufa, sjá hvort þetta myndi hætta, þó hann hafði ekki hugmynd af hverju þetta stafaði. “FB 13.sept-...Life goes on...” Það kom mánaðar blóðhóstapása eftir sýklalyfjaskammtin... Ég hélt þetta væri nú loks hætt en svo hélt þetta allt saman áfram á nýjan leik. “FB 20.sept-I'm fine... I'm always fine!!” Ég var send aftur í sneiðmyndatöku 26.sept-Lætur ekkert stoppa sig! og síðan í framhaldi aftur á nýjan sterkari sýkalyfjaskammt.

“Þegar maður hóstar upp blóði í einn mánuð. Fer í fullt af rannsóknum en ekkert kemur útúr þeim. Þegar maður fer í blóðprufur við öllu sem hægt er að skoða en allt kemur svo pörfekt út. Hvað er þá að? Læknirinn hefur engin svör og segist ekki hafa hugmynd hvað sé að, líklegast sé ég bara svona einstaklega óheppin manneskja og eigi bara að halda áfram að lifa lífinu. Hverskonar líf er þetta? Afhverju get ég ekki bara fengið svör, afhverju get ég ekki bara fengið að heyra eitthvað nafn á sjúkdómi sem ég er með, eða bara eitthvað segir manni hvað sé að! Ég get ekki verið svona alltaf... ég bara get það ekki! Mér líður einsog hluti af mér hafi dáið við að fá þær niðurstöður að ég sé einstaklega óheppin aumingi.... Sem þurfi að vera svona alltaf og fá aldrei að vita neitt afhverju eða hvað ami í raun og veru að mér!!!!”

Allan tíman meðan veikindunum stendur held ég áfram mínu venjulega lífi, ég fer í vinnuna og held áfram að reyna hreyfa mig einsog ég mögulega get.

Ég fór til háls-nef og eyrnalæknis sem sá ekkert athugavert við mig og enga tengingu við blóðhóstann. “FB 11.okt-Á barmi taugaáfalls...!!” Alltaf hélt þetta áfram endalaust og pirringurinn magnaðist… “FB 14.okt-Til helvítis!!” Ég hringdi í lækninn minn og hann var stein hissa á þessu öllu, sagði að eina sem honum myndi detta í hug að gera væri að hringja suður í lungnalækni og athuga hvort hann hefði áhuga á að skoða mig. Heimilislæknirinn minn sagðist hringja í mig aftur.. Ég spurði hvenær ca og fékk svarið “Það líður ekki á löngu”. 10mínótum síðar hringir hann í mig, búin að ná á lungnalækni og ég á leið suður í berkjuspeglun. “FB 16.okt-Undirbý mig fyrir ekkert... En vonar eitthvað.... Veit bara ekki hvað!”

Ég var send suður til lungnalæknis í nóvember, “BF 4.nóv-Hjartað á leiðinni útúr líkamanum... Og ég að fara kúka í buxurnar við það að fara í SmÁ læknisrannsókn!!!!!!” þar var ég látin í astmatest og fór jafnframt í berkjuspeglun (einsog magaspeglun nema farið ofaní lugun). Speglunin gekk rosalega vel, ég man ekkert eftir henni, enda bað ég um að fá vel af lyfjum “FB 4.nóv-Lifði af lungnaspeglun... Nu se eg bara bleika fila dansa hullahulla og allt það…” því ég hafði farið í magaspeglun fyrir einhverjum árum þar sem ég fékk takmörkuð lyf og hafði engan áhuga á að vera hálf vakandi líkt og þá. Þar sem ég er svo einstaklega heppin manneskja þá þurfti auðvita eitthvað auka sjaldgæft að gerast fyrir mig í þessari rannsókn einsog öllu öðru. Þegar speglunin var búin var mér rúllað inná stofu, ég ranka við mér þegar hjúkrunarkonan segir “Sólveig mín, þetta er búið, þú stóðst þig einsog hetja og allt gekk rosalega vel, hvíldu þig bara núna og svo kemur læknirinn og talar við þig á eftir.” Ekkert mál… Ég leggst á hliðiná og ætla að reyna sofna aftur enda dauð uppgefin eftir þetta og lyfin, þegar einhver skrítin tilfinning kemur um líkaman á mér, alltí einu byrja hendurnar mínar að skjálfa og ég finn einsog það sé einhver að taka yfir líkama minn, ég reyni að kalla á einhvern en það er búið að taka fyrir málið mitt, skjálftin verður meiri og á endanum er ég komin í svakalegan krampa… Ég man ég hugsa, vá plís einhver að koma, plís einhver að taka eftir mér plís… Þarna var ég ekki tengd við nein tæki því miður, því þau hefðu mögulega getað gefið frá sér hljóð. Sem betur fer þá labbar einhver hjúkka framhjá herberginu og verður vör við mig og kallar “Sólveig er í krampa, mig vantar hjálp!!” Ég sá ekki neitt þar sem augun herptust aftur en ég heyrði allt… Ég heyrði hjúkkurnar hlaupa inn í herbergi og kalla á lækni. Þau reyna að halda mér niðri og reyna að fá mig til að anda eðlilega, opna augun og segja eitthvað… En ekkert gerist. Þau segja “Ef hún fer ekki að koma til baka þá verðum við að gefa henna lyf” Ég heyri að ein hjúkkan hleypur af stað og nær í lyfin. Hin reyna áfram að ná sambandi við mig. “Sólveig geturu horft á mig, andaðu nú djúpt, slakaðu á, þetta er allt í lagi, það er ekkert hættulegt að gerast, reyndu að opna augun.” Eftir smá stund næ ég að opna augun örlítið, enþá í brjálaðri oföndun og í krampa… Smátt og smátt minkar þetta, ég þurfti því engin lyf en var látin anda í poka í dágóðan tíma. Ég var gjörsamlega búin á því. Þetta var eitt versta sem ég hafði nokkurntíman upplifað, þetta var einsog að vera fastur inn í sínum eigin líkama, ég get ekki ímyndað mér hvernig það er að vera mikið einhverfur og geta ekki tjáð sig og fl, þetta var rosalegt! Daginn eftir var ég með rosalega strengi efitr krampan. Þeir gátu aldrei gefið mér almennilega skýringu á þessum krampa, giskuðu þó á að það væru lyfin sem ég hafði fengið. 
“FB 4.nóv-Þrátt fyrir að líta út einsog einhver heróínfíkill og vera drullu eftir mig eftir krampakast (sem ég óska engum í lífinu, þvílíkt ógeð).... Þá ætla ég að skella mér á handbolta landsleik í kvöld ;) veijj…” Síðan var ég send heim… “FB 4.nóv-Svona var ég ógeðsleg á Landspítalanum í dag... Eftir lungnaspeglun, vel uppdópuð.... Og ný búin að fá svaaakalegt krampakast, sem er það hræðilegasta sem ég hef upplifað!!!! Ef ég á ekki skilið verðlaun fyrir að lifa þennan dag af þá veit ég ekki hvað! ;)” Útúr þessari speglun kom ekkert athugavert í ljós, reyndar óvenju mikið slím í lungum en lungun mín í toppstandi og engin tengin við blóðhóstann. “FB 5.nóv-Er algjör hetja!! ;)”

Blóðið hætti ekki að koma og hitinn kom alltaf með, á þessum tíma er ég líka farin að tengja þetta við einhvern skrítin verk í maganum, vinstramegin fyrir miðju rétt fyrir neðan brjóstið. Ég lýsti því fyrir lækninum en hann gat ekki séð neina tengingu heldur við það. Er send í fleiri sneiðmyndatökur en enþá koma þær eðlileg út. Man að læknirinn segir við mig að þetta sé svo óvenjulegt allt saman að ef maður vissi ekki betur væri þetta lyginni líkast, nema hann vissi vel að þetta væri allt saman satt, því enginn gæti verið svona ruglaður og skipulagt svona stórfurðuleg veikindi. Heimilislækirinn minn er frábær... Hann segir hlutina beint út og er með mikin húmor, sem er ótrúlega nauðsynlegt í svona tilfellum! “FB 9.des-Er aalveg orðin ringluð á þessu öllu saman…”

“Lífið er líklega hætt að meika sens þegar maður er virkilega farin að vona að það finnist eitthvað að manni, einhver sjúkdómur... eitthvað! Auðvita vonar maður ekkert að það sé lífshættulegt, heldur einhver læknandi sjúkdómur meira. Eða eitthvað finnist sem að gefur manni ró í hjartað, eitthvað sem að segir manni að maður sé ekki alveg geðveikur í hausnum, eitthvað sem gefur ástæðu fyrir öllum þeim furðulegu líkamlegu hlutum sem ég hef þurft að upplifa.”

Ég var reyndar heppin, að ég fékk jólafrí frá blóðhóstanum, í einn og hálfan mánuð kom ekki neitt og ég virkilega hélt þessu væri þá endanlega lokið en svo var nú aldeilis ekki krakkar mínir. Í febrúar byrjaði fjörið en og aftur með krafti, “FB 6.feb-"It doesn't matter how many times you fall. What matters is how many times you'll stand up shake it off, and keep moving forward.”” ég heyrði í heimilislækninum mínum. Hann heyrði aftur í lungnasérfræðingnum sem sagði að hann gæti ekki gert neitt meir fyrir mig, búið væri að gera allar helstu rannsóknir, lungun mín væru topp lungu. Heimilislæknirinn sendir mig því í en eina sneiðmyndatökuna, aftur af lungum og svo af kynn og ennisholum. “FB 4.mars-Búin að vera sterka stelpan, smá kærulaus, hafa húmor, bjartsýni, þolinmæði, osfv í 8mánuði fyrir því að hósta upp blóði... En nú er ég komin með svo mikið ógeð af þessum veikindum og endalausum læknisrannsóknum og símtölum að það hálfa væri hellingur!!! Langar svooo í svör og lausn!” Í mars hringi ég svo í lækninn minn til að athuga með niðurstöður... Niðurstöðurnar voru komnar og hann sagði að þeir hefðu fundið tvennt, ég man ég hugsaði bæði “Það var mikið” og “Sjitt þetta hljómar alls ekki vel”... Hann sagði að þetta væri reyndar mjög furðulegt sem þeir sáu á myndunm af kynnholunum, því það er einsog mig vannti hreinlega hægri kynnholu og hann hafi bara aldrei séð slíkt áður, þetta sé alveg ótrúlega skrítið. Hitt sem þeir fundu var fundið í raun og veru fyrir algjöra tilviljun og skaut læknirinn því að, að þessir Indverjar sem ynnu á röntgendeildinni og væru að lesa útúr þessum myndum öllum væru hreint ótrúlegir, þeir fyndu nú oft eitthvað furðulegt sem engin annar myndi taka eftir og þetta væri mjög sérstakt og skrítið sem þeir fundu hjá mér... Ég hugsaði stanslaust “jæja viltu fara koma þessu útúr þér hvað þetta er!!” Og fundu þeir einhverskonar blöðru í brisinu hjá mér, hann sagði það frekar lítið eða ca 3cm og teldi það nú ekki vera neitt alvarlegt, auðvita myndum við rannsaka þetta þó til að vera 100% viss um að svo sé. Meðan læknirinn er að tala um þetta við mig í símanum sest ég við tölvuna og gúgla orðið bris... 
Ég hafði ekki eina einustu hugmynd hvar eða hvað þetta nú í ósköpunum væri! Það fylgdu engar sérstakar tilfinningar þessum fréttum, ég gerði mér enga grein fyrir neinu, enda talaði læknirinn um þetta sem svo saklaust. Læknirinn, sem ég tel að sé einn besti heimilislæknir hér á Akureyri.. Spurði hvort ég vildi ekki bara líta við í hádeginu og fá að sjá þessar myndir sjálf, ég þáði það með þökkum og mætti á staðin. Svona sneiðmyndir eru alveg fáránlega magnaðar, tæknin er ótrúleg þó ég segi nú ekki annað! Þarna fékk ég að sjá vöntunina á hægri kynnholu og síðan “blöðruna” í brisinu einsog það var kallað fyrst. Þetta varð aðeins raunverulegra við að sjá þetta á myndum og ég fattaði að þetta gæti alveg verið eitthvað alvarlegt en gæti líka alveg verið ekkert, ég hélt fullkomni ró, því í svona aðstæðum er bannað að ímynda sér eitthvað, maður tapar einungis á slíkri hugsun, niðurstöðurnar koma þegar þær koma og þá fyrst má maður hleypa tilfinningum af stað. Hann sendi mig í blóðprufur og sendi mig til háls-nef og eyrnalæknis aftur, einnig fór ég enn og aftur í sneiðmyndatöku og núna voru teknar myndir sérstaklega af brisinu.

“FB 20.mars-"You never know how strong you are until being strong is the only choice you have..."”

Ég fór til háls-nef og eyrnalæknisins, hann var virkilega hissa á að sjá mig aftur og hissa á því að ekki væri búið að finna ástæðu blóðhóstans. Hann var einnig hissa á þessari vöntun á hægri kynnholu og sagði það afar sjaldgæft. Hann skoðaði mig virkilega vel, að mínu mati næstum of vel, gerði einhverskonar speglanir sem ég get ekki líst öðruvísi en einstaklega óþægilegum. Sá hann þó ekkert athugavert við neitt og enga tengingu við blóðhóstann og þessa vöntun á kynnholu. Hringdi þó í kollega sinn og sendi myndir til hans til að fá annað álit og voru þeir á sömu skoðun. Fyrr um morguninn þennan sama dag og ég fór til háls-nef og eyrnalæknisins hafði ég farið í sneiðmyndatökuna. Þegar ég labba út frá HNE lækninum þá lít ég á símann minn og sé þar 3 ósvöruð símtöl frá leyninúmeri og 1 skilaboð í talhólfi... Ég hlusta á skilaboðin “Sæl Sólveig þetta er hérna á myndgreiningardeild FSA, ég ætla að biðja þig að hringja til okkar um leið og þú getur því læknarnir vilja fá þig hingað til okkar aftur...”  Ó guð minn góður hugsa ég, afhverju, vá þetta hlýtur að vera eitthvað alvarlegt, ég hlýt að vera dauðvona, ómægot!! Um leið og ég hef lokið við að hlusta á skilaboðin hringir FSA aftur í mig, ég svara og er í léttu taugaáfalli... Konan spurði hvort ég kæmist til þeirra akkúrat núna. Ég settist inní bíl og það brotnaði eitthvað inní mér, ég fór að hágráta, ég hélt ég væri dauðvona, keyrði af stað og hringdi í systur mína til að láta hana vita hvað væri í gangi, þó ég hafði ekki hugmynd hvað væri raun og veru í gangi. Ég þurkaði tárin og reyndi einsog ég gat að herða upp hugann og hljóp svo inn, þar er ég tekin strax innfyrir. Konan segir mér að röntgen læknarnir hafi viljað fá nákvæmari og örðuvísi mynd af þessu hjá mér, hún sér greinilega að ég er í smá paniki og segir mér að þau geri þetta stundum og það þurfi ekkert endilega að þýða eitthvað neikvætt.... Sjúkk, ég róast... Klæði mig úr og leggst í rúmið og bíð eftir því að Indverja hjónin mæti á svæðið og taki ómskoðun. Konan spyr mig allskonar spurninga... Og síðan fer ég bara heim einsog ekkert sé eðlilegra... “FB 20.mars-Fór í 2læknisrannsóknir í dag og síðan kölluð inn í auka rannsókn 2klst síðar, ég hélt án djóks þeir ætluðu að segja mér ég væri dauðvona og fór í panik... En sem beturfer slapp það nú allt svo ég gat farið hálf hlæjandi út aftur með tárin í augunum...;) Mikið er lífið frábært!"

“FB 27.mars-"When we think we know all the answers, life comes and changes all the questions."” Að fyrrabragði hringir heimilislæknirinn í mig og tilkynnir mér niðurstöðurnar úr sneiðmyndatökunni og sónarinum. Niðurstöðurnar urðu örlítið alvarlegri en þær síðustu. En skyndilega var þetta farið úr því að heita blaðra, yfir í fyrirferð og svo yfir í innikirtla æxli í brisi. Ég var mjög kúl og tók þessu bara einsog einhver hefði sagt góðan daginn við mig, ég áttaði mig enganvegin á neinu, ég hringdi í fólkið mitt og sagði þeim fréttirnar, allir hljómuðu þau meira sjokkeruð en ég… Ég hringdi í mömmu en hún svaraði ekki, þegar ég hafði hringt 4símtöl hringdi mamma til baka og um leið og ég tók upp símann, brotnaði ég saman og grét og grét meðan ég sagði henna niðurstöðurnar. Allt í einu var einsog ég hafði fattað þetta, þegar orðið æxli er komið í staðin fyrir fyrirferð er þetta orðið alvarlegra… Ég gerði mér líka alltí einu grein fyrir því að þetta gæti alveg eins verið illkynja einsog góðkynja, það væri ekkert annað vitað… Alltí einu varð líf mitt ein stór óvissa. Þarna mynti ég sjálfan mig aftur á markmiðið mitt, jákvæðni og bjartsýni. Setti mér líka þær reglur að ímynda mér aldrei neitt slæmt og reyna að hugsa ekki um það hvað gæti gerst, meðan ég væri ekki búin að fá niðurstöður þá væri hreinlega bannað að hugsa “hvað ef” og fleira slíkt. Allt svona væri hreinlega bannað, lífið ætti að halda áfram... Meðan ég bíð þá gæti ég ekkert gert hvort sem er, annað en að halda áfram einsog vanalega, ég myndi einungis tapa á röngum hugsunum!!  “FB 9.apríl-Síðustu vikurnar hef ég verið minnt á það hvað ég á viiirkilega frábæra fjölskyldu og vini og er viss um að með allt þetta góða fólk á bakvið mig, dass af bjartsýni og slatta yfirvegun, kemst ég í gegnum hvaða verkefni sem er sem lífið ætlar að bjóða mér uppá ;)” Læknirinn sendi mig áfram á nýjan lækni, með því fallega heiti innkirtlasérfræðingur… Mér var ráðlagt það af reyndri ömmu minni að ég ætti alltaf að taka einhvern með mér í viðtöl og rannsóknir til lækna hér eftir og því fékk ég mömmu til að koma með mér. Mér leyst ljómandi vel á þennan lækni, mér fannst ég komin í öruggar hendur, hann spurði mig allskonar spurninga, skoðaði mig og fræddi mig um ýmis atirði varðandi brisið. Mér er sérstaklega minnisstætt þegar ég spyr lækninn einnar spurningar… En í öllu þessu ferli passa þeir sig nú á að segja mér ekki alltof mikið því þeir vissu svo takmarkað sjálfir. Ég allavega spyr lækninn hvaða meðferðir séu í boði ef við gerumst svartsýn og segjum að þetta væri illkynja… Læknirinn svaraði “Það eina sem er í boði við slíku er skurðaðgerð og slík aðgerð er ekki gerð nema það sé virkilega nauðsyn til, því það er mjög mikil áhætta sem fylgir því að opna líkaman þarna, það þarf lítið til að eitthvað klikki í slíkum aðgerðum.” Síðan bætti þessi ágæti læknir við að ég ætti nú ekki að hafa áhuggjur af því, ekkert liti út fyrir að þetta væri illkynja en auðvita myndum við ganga um skugga um það. Læknirinn sendi mig í risa blóðprufu, ég mæti á staðinn og bíð í 2klst eftir að komast inn, þegar ég er kölluð inn taka þær eftir að þetta er mjög stór blóðprufa og þau ekki búin að undirbúa sig fyrir slíka blóðprufu, það þurfi sérstök glös og fl því það þurfi að senda helminginn af þessu beint til Svíþjóðar til rannsóknar, því ekki sé hægt að rannsaka hormónablóðprufurnar hérna heima. Ég er því send heim og beðin um að koma aftur seinna svo þau geti undirbúið sig... “FB 20.apríl-Mikið er ég þakklát fyrir helvítis skattinn núna ;) Borgaði 870kr fyrir blóðprufur uppá nokkrar milljónir króna!” Þegar allt var til reiðu hjá blóðrannsóknarstúlkunum voru tekin ekki nema 30glös úr mér... Ég þakkaði fyrir að ég hef aldrei í lífinu verið hrædd við nálar, blóðprufur né neitt slíkt! Læknirinn hringdi í mig viku seinna með niðurstöður úr blóðprufunum sem voru rannsakaðar hér á Íslandi. Þær komu fínt út og allt benti til að ekkert illt væri í æxlinu.

Blóðhóstinn hélt áfram sem aldrei fyrr, verkirnir héldu áfram og ég var slöpp með hita dag eftir dag… Ég beið og beið og hringdi í lækna til að athuga með gang mála en það virtist taka endalausan tíma að fá niðurstöðurnar frá Svíþjóð. Í millitíðinni var ég send í segulómsskoðun af kviðarholi… “FB 20.maí-Hef tekið þá ákvörðun eftir laaanga umhugsun að leyfa fólki að vita af því að ég greindist með æxli í brisi fyrir 2mánuðum (og allt bendir til góðs)... Ég er kát og hress og bjartsýn og hvorki verri né betri en ég var fyrir 2mánuðum, sem er jákvætt :) Ég á enþá eftir að fá útúr rannsóknum sem voru sendar til Svíþjóðar og nokkrum sem voru gerðar í síðustu viku... Og veit því ekki enþá hvert framhaldið hjá mér verður... En ég veit ég treysti lækninum mínum 130% ;) Fyrir mér var þetta ekkert feimnismál, en ég hafði upplifað það frá öðrum í kringum mig að þetta væri mikið feimnismál, einsog fólk nefni ekki orðið æxli í minni návist af fyrrabragði en spurði hiklaust fólkið í kringum mig um veikindin mín. Ég vildi frekar sjálf fá tækifæri til að segja fólki hlutina einsog þeir í raun og veru væru svo fólk frétti ekki eitthvað út í bæ og sagan jafnvel breytist. Með þessu var ég líka að létta á fjölskyldu minni. Þetta var eitt af því gáfulegra sem ég gerði og þarna fékk ég líka gífurlegan stuðning frá fólki sem er alltaf jákvætt.

“FB 28.maí- Fæ ég vonandi niðurstöður frá lækninum mínum á næstu dögum og vona heitt og innilega að þær verði lokalokaniðurstöður... Er ekki alveg að meika þessa endalausu bið alltaf!!” Þann 30.maí, meira en mánuði eftir blóðprufuna fékk ég loks hringingu frá lækninum eftir að hafa sjálf hringt og skilið eftir skilaboð til hans um hvort það væri ekki komiðu útúr þessu. Blóðprufurnar sem skruppu í frí til Svíþjóðar komu vel út. Niðurstöður úr segulómsskoðununni voru einnig komnar og fékk ég þar að vita að þetta væri mjög sjaldgæft æxli og hann vilji senda mig í speglun næst. Sagði mér þá einnig að þeir hafi fundið annað æxli í þessari segulómsskoðun… Æxli sem staðsett væri í hægra brjósti og vill að ég fari í brjóstamyndatöku og rannsóknir útaf því. “FB 30.maí-Í dag fékk ég jákvæðar niðurstöður úr síðustu rannsóknum :) En ég þarf samt sem áður í en fleiri rannsóknir þar sem þetta er ótrúlega sjaldgæft... Fer því í bris/magaspeglun næst til að skoða þetta betur. Eeeen síðan fundu þeir annað æxli staðsett í brjósti og ég þarf því líka í rannsóknir útaf því! 11mánaða læknisrannsóknarferli mínu er því hvergi nærri lokið...”

“FB 7.júní-Jæææja þá er nú best að fará sjúkrahúsið og láta kremja á sér brjóstin... Virkilega spennandi rannsókn!” Ég mætti skíthrædd í þessa rannsókn þó ég sé yfirleitt alveg sultu slök í sambandi við allar lækna heimsóknir og rannsóknir, en þarna hafði ég verið búin að heyra margar konur tala um það hvað þetta sé óþægilegt… En ég var nú bara svo heppin að þau vildu fá mig í ómskoðun first og þetta leit allt svo vel út þar að ég slapp algjörlega við að láta kremja á mér brjóstin í myndatöku! Æxlið virtist góðkynja og líklegt að það stækki ekkert og læknirinn sagði enga þörf á því að fylgjast með því nema það stækki, ég myndi bara mæta næst þegar ég væri fertug! Sem mér fannst reyndar ekki eðlilegt en maður verður bara að treysta fagfólkinu í svona aðstæðum.

Ég beið og beið eftir að fá tíma í speglun, aldrei fékk ég neina hringingu. Þann 15.júní fer ég nú sjálf að grenslast fyrir um gang mála á FSA, ritarinn virtist ekki finna beiðnina mina og bað mig að hringja aftur. Viku seinna hringi ég aftur í sama ritara og enþá fannst ekkert og bað hún mig en og aftur að hringja aftur síðar. “FB 20.júní-Orðin svo ólýsanlega þreytt og pirruð á heilbrigðis og sjúkratryggingakerfi þessa lands... Heilbrigðiskerfið er alltof hægvirkt og TR er gjörsamlega út að skíta!! Langar mest að leggjast niður í götuna og grenja!” 25.júní hringi ég aftur á FSA í ritarann sem ég hafði spjallað 2x áður við og ákvað ég að nú yrði ég hreinlega að vera mun ákveðnari en hin skiptin og yrði að fá konuna til að kanna málin fyrir mig. Hún fann engin gögn, lofaði að tala við innkirtlalækninn og kanna málið. Hún hringir í mig aftur en þá hafði meltingalæknirinn sem fékk málið í hendurnar, sent málið frá sér suður á LSH, þar sem þetta væri einkar sjaldgæft og vildi hann ég fengi þann færasta á landinu í þessu, í speglununni þyrfti líka að taka sýni og fleira svo betra að hafa allt 100%. Ég hringdi því beina leið á LSH til að athuga hvernig stæði á því að þetta tæki svona rosalegan tíma… Ritarinn þar sá sömuleiðis engin gögn um mig en lofaði að kanna málið og heyra í mér aftur, læknirinn væri þó í sumarfríi. “FB 25.júní-Í gær hóstaði ég blóði.... Sem er í raun ekkert athugavert! Hvort sem er búin að gera það í heilt ár!!! Bara með eitthvað mjög sjaldgæft góðkynja æxli í brisinu... Og læknirinn sem á að gera næstu rannsókn komin í sumarfrí og ég get baaara beðið.... Endalaust!! - Set auðvita bara veikindin á pásu, nóproblemmó!” Daginn eftir hringir síminn minn, í símanum er meltingasérfræðingurinn á LSH sjálfur.. “Sæl, ég er ekki búin að gleyma þér. Þú ert efst á lista hjá mér” Við áttum gott spjall og hann var afskaplega hissa þegar ég sagði honum að ferlið væri búið að taka ár. “FB 26.júní-Fagna því að fá svona símtal frá lækni: "Sæl Sólveig... Ég vildi bara láta þig vita að ég er alls ekki búin að gleyma þér. Þú ert hérna efst á listanum hjá mér." Vúhú... Svona vinnubrögð gleðja mig ;)”

“FB 3.júlí-Jæææja... Mæting á landspítalann næsta föstudag í gallvegaspeglun...!! Mikið hlakka ég til...!!” Föstudagurinn 6.júlí mætti ég loksins á LSH, nú þurfti ég að byrja á að láta vita að ég hefði fengið krampa í síðustu speglun og segja alla þá sögu. Var örlítið stressaðari fyrir þessari rannsókn en öðrum einungis vegna hræðslu við að fá krampa aftur. Fór í speglunina og fékk helling af lyfjum einsog ég bað um. Ég man þó ótrúlegt en satt eftir þessari speglun, hún var virkilega löng. Speglunin gekk vel að sögn læknis. Ég man hann fór 2x með tækið ofaní mig. Og hjúkkan sem sá um að halda mér í lagi sagði stöðugt við mig að ég stæði mig einsog hetja, þetta væri greinilega lítið mál fyrir mig, ég væri einsog atvinnumaður og svo framvegis. Þó ég væri á miklum lyfjum opnaði ég augun annarslagið og reyndi að rína í skjá sem læknarnir horfðu á, mér fannst þetta pínu spennandi... Stundum heyrði ég í hjúkkunni “Lokaðu nú bara augunum vina”. Enda var ég svo þreytt á þessum lyfjum að ég náði ekki að halda augunum opnum nema örlitla stund og þá datt ég út.
 Ég slapp við krampakast í þetta skiptið en í staðin fékk ég sjúklega mikla ógleði og var gefið ógleðislyf í æð. Systir mín og systurdóttir (sem var þarna ekki nema 5mánaða) sátu yfir mér á vöknununni, það var frábært að vita af einhverjum hliðiná sér, sérstaklega ef ég hefði fengið krampan einsog síðast! Fljótlega var ég send heim eftir að hafa talað örstutt við lækninn sem gerði speglunina, en ég man nú hreinlega ekkert hvað var sagt þar sem ég var svo upp dópuð, eina var að ég átti að mæta aftur á mánudeginum eftir helgina, því þeir náðu ekki að taka sýni í þessari speglun og þyrftu að gera aðra til að ná því. Ég fór heim til systur minnar, borðaði eitthvað smávegis og svaf í 3klst, þegar ég vaknaði voru miklir verkir í maganum, ég gerði mér enga grein fyrir því hvernig verkir þetta væru og hélt jafnvel að ég væri bara svöng og smá eftir mig og reyndi því að borða en verkirnir jukust rosalega við það. Ég ældi öllu sem ég hafði borðað og verkirnir versnuðu stöðugt, ég vissi ekki hvernig ég átti að haga mér, gat ekki legið og ekki setið. Mamma mín var ný komin á suðurlandið og ákvað að fara út að labba með barnabarnið sitt. Systir mín og mágur sátu á gólfinu hjá rúminu í herberginu hjá mér og reyndu að fá mig til að drekka eitthvað smá vegis og borða AB mjólk, ég reyndi eftir bestu getu að pína ofaní mig örlitlu en það gekk bara hræðilega. Systir mín ákvað að skreppa í búð. Engum, ekki einu sinni mér datt í hug að nokkuð athugavert væri á seiði í líkama mínum. Verkirnir versnuðu og versnuðu og ég ældi endalaust, ég hafði ekki einu sinni neinu til að æla því ég hafði verið á fastandi frá því deginum áður! Ég engdist um á baðgólfinu.. Þegar mágur minn sér mig á baðgólfinu spyr hann mig hvort ég vilji ekki hringja allavega á læknavaktina, í fyrstu fannst mér þetta alveg fáránleg hugmynd, afhverju ættu þau að geta gert eitthvað fyrir mig!! En þar sem allt versnaði stöðugt þá einhvernvegin játa ég og hringi. Ég var rosalega saklaus í síman “Sæl, Sólveig heiti ég og ég var í gallvegaspeglun núna í morgun, er búin að sofa í 3klst eftir að ég kom heim og vakna með frekar slæma verki og búin að æla öllu.” Ég var varla búin að klára settninguna þegar konan í símanum segir “Viltu fara á sjúkrahúsið NÚNA!!”. Í þeim töluðu kemur mamma mín heim úr göngutúrnum og ég segi henni að ég þurfi að fara á sjúkrahúsið og hún verði að skuttla mér þangað (eftirá skil ég hreinlega ekki afhverju við hringdum ekki á sjúkrabíl) Því verkirnir voru svo sjúklegir að ég náði enganvegin að rétta úr líkamanum og var í einum keng en kom mér þó á einhvern óskiljanlegan hátt niður 4hæðir í blokkini sem systir mín býr. Mér fannst við lenda allstaðar á rauðu ljósi, ég gat ekki lent á rauðu ljósi, þessir verkir voru að drepa mig!! Ég bað mömmu að fara framúr öllum bílum sem hægt var og lofaði henni að ég myndi borga sektina ef löggan myndi taka okkur.... Ég bara hreinlega þyrfti að komast á sjúkrahúsið núna strax!!!!! Ég var nær dauða en lífi á þessum tímapunkti... Aldrei í lífinu hefði ég upplifað jafn miklar kvalir!!!!

Maður hefur heyrt rosalega leiðinlegar sögur um heilbrigðiskerfið á höfuðborgarsvæðinu. Ég hinsvegar hef allt öðruvísi sögu að segja. Þegar ég mætti sárkvalin í afgreiðsluna á slysó tók við mér ekkert nema fagmennskan, ég var send beint inn og allt gekk hratt og örugglega fyrir sig og ég fór strax í viðeigandi rannsóknir, þrátt fyrir það væri brjálað að gera þarna hjá þeim. Man mér fannst það samt ganga alveg rosalega hægt að fá morfín, því ég engdist um af kvölum... Móðir mín segir mér samt að allt hafi gengið alveg fáránlega hratt fyrir sig og morfínið hafi verið komið fljótlega eftir að ég kom inn, en það er bara svona þegar maður er að drepast af verkjum líður tíminn ekkert. Ég fór bæði í sneiðmyndatöku og blóðprufur, niðurstaðan var að ég væri með mjög svæsna brisbólgu, í blóðprufuni var mælt eitthvert efni sem ég ómögulega man heitið á, en þar var verið að mæla hversu mikil brisbólgan væri, tölurnar voru rosalega háar eða 38.000 en læknirinn sagi að venjulegt væri 400! Man ég var orðin svo fáránlega þyrst, mig langaði svo mikið í vatn að drekka og spyr lækninn hvort ég megi fá vatn en læknirinn svarar “Nei, við erum að spara það” og labbar fram.. Ég hélt hann væri að grínast og ég fengi vatnið, aldrei kemur vatnið og aftur kemur læknirinn inn og ég spyr hann aftur “Má ég ekki fá vatn eða?” og fæ þá að vita að ég megi alls ekki fá neitt að drekka né borða á næstunni.. Hann var þá í raun ekkert að grínast kallinn!! Ég var því næst lögð strax inn á bráðadeild eftir rannsóknirnar og hafa fengið að dorma á margföldum skammti af morfíni og saltvatni á slysó. “6.júlí-For i gallvegaspeglun i morgun, sem heppnaðist mjög vel. Fekk hinsvegar heiftarlega brisbolgu eftir þetta, sem var hreinn viðbjoður.. Svo eg var lögð inn strax.. Nu er það bara fastandi, nog af saltvatni og endlaust morfin…”
Á bráðadeildinni tók á móti mér virkilega frábær hjúkka sem ég mun aldrei gleyma. Ég man ég “sendi” svo mömmu mína heim, sagði henni að núna væri komin tími á hana að fara heim og hvíla sig... Fyndið hvað maður hugsar alltaf um alla aðra í svona aðstæðum. Strákarnir á næturvaktinni sátu svo næstum því hjá mér alla nóttina, því ég þurfti endalaust marga morfín skammta og endalaust var verið að taka mælingar af mér. Daginn eftir var bólgan komin úr 38.000 niður í 4000 (400 eðlilegt) og ég var því flutt með sjúkrabíl úr Fossvogi yfir á Hrinbraut á deild 13E. “FB 7.júlí-Í dag var mer skellt upp i sjukrabil og flutt yfir a hringbraut þar sem eg var lögð inn a meltingadeild... Enþa með morfin og saltvatn i æð og fastandi. Leið aðeins betur i dag, en seinnipartinn jukust verkirnir svo aftur!!” Stafsfólkið á 13E var frábært… Ég hinsvegar fann fyrir því að þau voru virkilega undirmönnuð.. Þurfti t.d. að bíða 2x45mín eftir lyfjunum mínum einn daginn vegna undirmönnunar. Þegar ég lá á sjúkrahúsinu... Taldi ég stungurnar á mér... æðaleggur var settur upp 5x á 3dögum... Blóðprufur teknar 4x... morfínsprautur undir húð 25-30x á 3dögum... en ég fékk morfínið fyrsta hálfa sólahringinn beint í æð! Samtals ca 35-40stunguför á 6dögum. Vel gert! “FB 8.júlí-Staðan a mer er mjög svipuð. Er enþa fastandi, með sykurvatn i æð og a morfini. Kemst rett svo staulandi fram a klosettið, með aðstoð. Var svo lika böðuð i dag sem var algjör luxus! Annars fer nokkuð vel um mig her svona fyrir utan verki og það alltsaman;)” Á sunnudeginum var ég enþá með 38stiga hita og virkilega slöpp. Það er bara einhvernvegin þannig þegar maður verður mikið og alvarlega veikur... Þá fattar maður hvað fólkið í kringum mann er manni ótrúlega mikilvægt. Mamma sat hjá mér marga tíma á dag, Pabbi kom suður um leið og þetta gerðist og Heiða og Friðjón komu eins oft og þau gátu og gerðu þau öll allt fyrir mig sem þau gátu og meira til.. Bríet systurdóttir mín skildi fyrst ekkert í frænku sinni að vera "hálf dauð" og reyndi ólm að komast til mín en hún brosti og kyssti mig og gaf mér endalausa gleði. “FB 9.júlí-Vúhú í morgun þegar ég vaknaði hér á hringbraut fann ég loksins miklar framfarir. Ég vaknaði bara 1x í nótt til að fá lyf (fékk 3-4x hinar næturnar). Í morgun gat ég staðið á fætur sjálf, gengið 1ferð á ganginum og setið upprétt án þess að drepast. Afrekaði líka sturtuferð (með smá aðstoð þó). Miða við hvernig staðan er núna fæ ég kannski að fara heim á morgun eða mið.” Ég fékk síðasta morfínskammtinn kl 14 að deginum og var leyft að fara á tært fljótandi fæði um kvöldið. Læknarnir tilkynntu mér að í sneiðmyndatökunni sem var tekin af mér á slysó hafi þeir fundið tvö önnur æxli í líkama mínum, vinstri eggjastokk og hægra brjóstinu, en þetta í brjóstinu var nú vitað um áður. Ótrúlegt hvað það finnst endalaust eitthvað meira og meira í svona rannsóknarferli. 

Næsta dag átti ég afmæli og var það heldur betur viðburðaríkur og sérstakur afmælisdagur í mínu lífi… Ég var örlítið hressari en daginn áður, náði að labba meira en fékk mígrenishausverk, ógleði, magaólgur, niðurgang og fl….10.júlí-Skrítið að eiga afmæli á sjúkrahúsi... Ég byrjaði daginn á því að verða extra tilfinninganæm og gráta pínu (en það var víst komin tími á það þar sem ég hef verið einsog klettur hérna).. Síðan byrjaði ballið.... Ég fékk fljótandi fæði í gærkvöldi í fyrsta sinn og maginn óglaði í morgunsárið, ég rétt settist upp og BOMM... Ég orðin 24ára kúkaði í buxurnar... Og neinei ég er ekki að djóka! Hringdi eftir aðstoð og hló og grét í bland. Ekki skánaði það þegar morgumaturinn kom, bollasúpa(Sem er mjög góð) en síðan var þarna líka hrísmjölsgrautur, sem bragðast alveg einsog grautinn sem 6mán frænka mín borðar... Og ég hugsaði... vá ég er 24ára í dag... og fór að hágráta.... Eftir þetta ævintýri kom Mamma, Heiða og Bríet til mín færandi hendi, með blöðrur, fullt af pökkum, kórónu og ég veit ekki hvað... Mikið var ég glöð :) Læknirinn leit til mín áðan og ég verð hér allavega til morguns, þeir vilja fylgjast aðeins lengur með mér og hafa mig lengur á fljótandi þar sem þetta var svo svæsin brisbólga. En þetta stefnir allt í góðan tilfinningaríkan afmælisdag áfram og ég er bara kát hér á Hringbraut :) Þetta var án efa erfiðasti, tilfinningaríkasti og furðulegasti afmælisdagur sem ég mun held ég nokkurntíman upplifa, eða ég ætla rétt að vona það! 

10.júlí-Þegar ég mætti hérna á Hringbraut á lau lenti ég í herbergi með konu fæddri 1921, hún heyrði ekkert, yrti aldrei á mig, var með læti dag sem nótt en síðan var hún send heim daginn eftir... Ég var þá svo ótrúlega heppin og lenti með besta herbergisfélaga sem hægt er að hugsa sér, við spjöllum saman um daginn og vegin og styðjum hverja aðra. Í dag gerði hún mig svo algjörlega orðlausa þegar hún kom labbandi að rúminu mínu, tilkynnti mér að ég væri svo æðisleg og hefði svo ótrúlega góða nærveru og færði mér afmælisgjöf!! Ómetanlegt að fá góðan herbergisfélaga, hún 65ára og við erum orðnar bestu vinkonur! Aldur skiptir engu og við erum búnar að plana hitting utan sjúkrahús síðar í sumar þegar við verðum báðar orðnar stálhraustar :) 
Það var svipað ástand á mér næsta dag, ég var extra tilfinninga næm enþá og vaknaði grátandi, ég hafði verið svo sterk svo lengi í svo marga mánuði að það var greinilega allt að brjótast út akkúrat þarna. Ég man ég sendi mömmu sms “Mamma viltu koma til mín, mig langar svo mikið heim”. “FB 11.júlí-Þúsund milljón þakkir fyrir allar afmæliskveðjur, allar batakveðjur og öll ómetanlegu fallegu orðin... Ég er vægast sagt orðlaus yfir þessu :) Að lesa og heyra svona þegar maður er veikur gefur manni heilan helling! Gæti hreinlega ekki lýst því nægilega vel hvað ég er þakklát! Takk :)” 
Ég var útskrifuð af LSH 11.júlí með því skilirði að ég yrði áfram staðsett á höfuðborgarsvæðinu og myndi vera á tærum fljótandi mat á næstunni. Ég grét allan tíman meðan ég beið eftir útskrift… Ég gat hreinlega ekki hætt að gráta! Ég veit ekki hvort ég var sorgmædd, þakklát eða kát… Ég man ekki eftir neinni tilfinningu, kannski var engin sérstök tilfinning, bara þurfti svo innilega að losa um. “FB 13.júlí-Framfarir með hverjum deginum... Litlar en góðar :) Farin að borða þykkri fljótandi mat, labba upp og niður eina hæð og prjóna... Sef þó enþá svona 2klst á dag og er vitanlega orkulaus og slöpp en líður betur með hverjum degi ;)” Á hverjum degi voru miklar framfarir og ég var komin heim til Akureyrar nokkrum dögum seinna… “FB 15.júlí-Eftir að hafa fengið að prufa mun fleiri rúm en nokkurntíman var áætlað í þessu ferðalagi... Tvenn speglunarrúm, slysórúm, myndatökurúm, bráðadeildarúm, sjúkrabílarúm, rúmið á hringbraut og auðvita rúmið á "hótel Heiða og Friðjón"... Er ég loksins komin heim í mitt eigið yndislega rúm :)” Ég setti mér strax markmið, markmið sem ég ætlaði að ná á mánuði, áðuren ég færi næst suður til að klára það að fara í sýnatökuna sem ekki var hægt að klára síðast og svo ekki hægt að gera vegna brisbólgunnar… “FB 18.júlí-Sjúklinga afrek dagsins... 15mín göngutúr á sníglahraða um hverfið! ;) Þó ég segi sjálf frá var ég nú í ágætis formi fyrir, en þegar maður veikist svona alvarlega þá er einsog það sé bókstaflega stungið á eitthvað inní manni og allt þrek og öll manns orka fjúki útúr líkamanum.. og "Velkomin á byrjunarreit" ljósaskiltið lýsir allt upp!! En það þýðir ekkert að væla, leiðin liggur einungis áfram.. Mánuður í næstu rannsókn á LSH, fullt af tíma og bara "stífar" þrek æfingar á næstu dögum og vikum... Því ég ætla mér að hjóla meira í sumar og ég ætla mér að mynda meira í sumar!! ...Þetta er bara ekki flóknara en það ;)” Allt gekk vonum framar… “FB 1.ágúst-Veij er nú orðin það hress að ég ákvað að skella mér út að hjóla í fyrsta skipti eftir sjúkrahúsdvölina. Afrekaði aalveg heila 6km á jafnsléttu.... Líður þó meira einsog eftir 46km!! ;) En sjitt hvað það var samt næs að komast aðeins aftur á hjólið eftir 5vikna fjarveru ;)”

“FB 13.ágúst-"Your mission: Be so busy loving your life you have no time for hate, regret or fear." ;)”

“FB 15.ágúst-Mætt á suðurlandið... Hjartslátturinn ööörlítið hærri en vanalega... Mæting á LSH í fyrramáli í næstu rannsókn..... Nú þarf ég á allri minni litlu heppni að halda... ;)” Ykkur að segja var ég drullu stressuð fyrir þessari rannsókn, ég hafði ekki hugmynd hvað væri að fara gerast, ég vissi að ég væri að fara í speglun og sýnatöku en meira svossem vissi ég ekki. Ég hafði auðvita lang mestar áhyggjur að því ég myndi fá brisbólgu aftur og það helvíti ætlaði ég ekki að upplifa aftur takk! Mamma kom með mér á sjúkrahúsið… Hjúkkan gat sagt okkur að þetta yrði ekki eins speglun og síðast heldur meira í líkindum við magaspeglun, nema bara aðeins meiri og stærri. Mér var rúllað inn á speglunarherbergi og þar var mér tilkynnt að engin hætta yrði á brisbólgu í þetta skiptið en þau myndu þó fylgjast vel með mér. Ég fékk fullt af lyfjum einsog vanalega í speglunum og þeir náðu sýni, ég man það var smá sársukafullt þegar sýnið var tekið, einhver furðulegur stingur inní mér. Allt gekk að vana vel og mér rúllað til baka á vöknun. Þar fékk ég að sofa í 3klst áðuren ég fór heim. Fór í viðtal til læknisins eftir þetta. Læknirinn teiknaði upp smá mynd af brisi og hvar æxlið væri staðsett, sýndi okkur myndir sem hann tók í gegnum speglunina af æxlinu og lýsti myndum nákvæmlega. Sagði möguleika vera á því að það þyrfti að taka helmingin af brisinu en það yrði þó allt að koma betur í ljós þegar það væri búið að koma niðurstöður útúr sýnatökunni. “FB 16.ágúst-Fór í ómun í speglun og sýnatöku í morgun... Allt gekk mjög vel, fékk að fara heim af sjúkrahúsinu e 3tíma svefn þar og ég alveg lygilega brött en þó búin að sofa meira og minna í allan dag ;) Núna tekur við bið eftir niðurstöðum og þá verður endanlega tekin ákvörðun um hvað verður gert!” Ég reyndi eftir fremsta megni að taka þessu öllu lét, hugsa sem minnst hvað ef þetta og þetta og þetta… Reyna bara að gera gott úr öllu, reyna að vera alveg sama, sama hvaða ákvörðun læknarnir tækju, þá yrði ég sátt, þeir væru fagmennirnir og ég þyrfti bara að treysta þeim. Lífið heldur alltaf hvort sem er áfram sama hvað.. “21.ágúst Lífið er bara alls ekki flóknara en þetta... ;) "Happiness is a choice, not a result. Nothing will make you happy until you choose to be happy. No person will make you happy unless you decide to be happy. Your happiness will not come to you. It can only come from you."”
Þessi bið var mér endalaus og með hverjum deginum og vikunni sem leið varð erfiðara að bíða… Það var nefninlega búið að nefna það við mig að niðurstæður kæmu eftir 5daga! “FB 22.ágúst-Reyni að halda ró minni... En er um það bil að fara fríka út... Að bíða eftir niðurstöðum frá læknum er ekki mín sterkasta hlið!!!!!!!” En ég beið og beið… “FB 24.ágúst-Ég veit ekki hvað marga klukkutíma ég hef eitt í að horfá á símann minn og óska þess heitast að doktorinn hringi... Anskotinn hafi það.... Ekki misskilja mig, mér líkar roosalega vel við lækninn minn og hann er hæfastur hér á landi í þessum málum..... EN hvern anskotann á það eiginlega að þýða að senda mig í helgarfrí með tonn af áhyggjum á bakinu... Hvernig getur læknirinn bara farið og átt gott helgarfrí meðan mér er óglatt af stressi!!!! Helvítis!!!!!!!!” Svo var einsog ég hreinlega væri búin að gefast upp á að bíða, eða einsog ég sæi bara framá að hlutirnir myndu aldrei gerast! “27.ágúst-"There is always a reason for every unanswered question....."” Í ágúst fékk ég hringingu frá innkirtlalækninum þó máli mínu væri lokið hjá honum þá hringdi hann í mig til að segja mér að honum finndist þetta alveg hreint rosalegt sem ég væri búin að ganga í gegnum. Sagði mér að æxli og tilefni einsog þetta væri svo óalgengt að það kæmi aldrei upp nema á einhverra ára fresti. Það var mér ánægjulegt að fá svona símtal.. Þetta símtal fékk mig til að hugsa aðeins… Mér sjálfri hafði nefninlega aldrei, alla þessa mánuði funndist þetta neitt alvarlegt eða neitt rosalegt sem ég væri búin að ganga í gegnum en þegar læknir hringir í þig og finnst þetta alvarlegt þá hlýtur þetta að vera eitthvað, mögulega eitthvað sem maður ætti að vera hræddur við, eitthvað sem manni ætti að líða öðruvísi yfir en mér sjálfri gerði. “FB 29.ágúst-Bíð og vona og allt það... enþá!! (dottin í væmna gírinn...) Og ég bara gæti ekki verið mikið þakklátari fyrir góða fjölskyldu, yndislega vini og annað frábært fólk sem allt heldur í mér andlegu lífi þessa dagana ;) Þúsund þakkir fyrir kveðjur, falleg orð, knús og kvatningar... Ást á alla! ;*” Ég beið endalaust áfram, biðin er sú hræðilegasta í öllu læknaferlinu, það er sú óvissa að vita ekkert hvað er framundan, vita ekkert hvað maður á von á. Það er ótrúlega vond tilfinning. 23.ágúst er mér virkilega farið að lengja eftir niðurstöðum og hringi í læknaritarann á LSH til að minna á mig og skilja eftir skilaboð til læknisins. Aftur hringi ég 28.ágúst og geri nákvæmleg það sama. Daginn eftir hringi ég í heimilislækninn minn og bið hann um að heyra í lækninum fyrir sunnan og reka á eftir niðurstöðum, sem honum þótti sjálfsagt að gera fyrir mig og lofar að hringja um leið og hann hefur náð á honum… En það virtist taka sinn tíma.

Svo kom að því að ég fór til kvennsjúkdómalæknis til þess að láta athuga með æxlið í vinstri eggjastokki. Læknirinn spurði mig strax eftir niðustöðum með æxlið í brisinu og furðaði sig mjög á því að það væri engar niðurstöður komnar. Við skoðunina kom í ljós að í eggjastokknum væri virkilega sjaldgæft æxli, það væri góðkynja, tengdist hinu ekki á nokkurn hátt þó. Sagði að það þyrfti að fjarlægja það en það þyrfti að gerst með opinni skurðaðgerð og mikil hætta væri á að fjarlægja þyrfti eggjastokkinn allan… Víst svo er þá á að reyna treyna aðgerðina eins lengi möguleiki er á eða allavega þangað til ég hef eignast börn. Eftirfylgni alltaf á 6mánaða fresti þangað til, til að fylgjast með ef eitthvað breystist. “FB 30.ágúst-Í dag fór ég í ENN eina rannsóknina.. Nú var verið að athuga með hin þrjú æxlin sem fundust, þau eru öll góðkynja... Af 2þeirra stafar engin hætta.. En eitt þeirra þarf að fylgjast með á hálfs árs fresti, því það er einsog læknirinn sagði "mjög sérstakt".... Svo gleðigleði.. og ég get hætt að hafa áhyggjur af því ;)... Nú get ég einbeitt mér í áhyggjunum af brisinu mínu og engum niðurstöðum!!”

3.sept eða fimm dögum eftir að ég hringi í heimilislækninn og bið hann um að reka á eftir niðurstöðum, hringir hann til baka. Þá var hann loksins búin að ná á meltingalækninum á LSH, heimilislæknirinn segir mér svossem voðalega lítið nema að úr sýninu hafi komið fram að þetta sé góðkynja en mjög sérstakt æxli sem gæti að öllum líkindum breytt sér í illkynja en svo vildi hann hreinlega ekki segja mér meir því hann vildi að meltingarlæknirinn myndi segja mér betur frá þessu öllu og segir að hann hafi sagst ætla hringja í mig fljótt.

Þegar hérna er komið í öllu þessu ferli, allri þessari bið og óvissu er ég fyrst farin að hafa áhyggjur af geðheilsu minni. Var farin að verða sjúklega stressuð fyrir öllu og allt varð skyndilega svo yfirþyrmandi, ég var hreinlega að fríka út. Ég ákveð því að koma mér til sálfræðings… Enda var löngu komin tími á það eftir að hafa staðið í öllu þessu í svona langan tíma.  Einsog venja er þá kemst maður ekki að einn tveir og bingó og kom virkilega óþægilegur tími í endalausri bið og stressið stig magnaðist! Ein góð vinkona mín bendir mér góðfúslega á að það sé alveg hægt að fara í kirkjuna og tala við prest svona meðan ég bíð eftir að komast í sálfræðitíma… Hún hafi sjálf farið og það hafi verið alveg ótrúlega góð lífsreynsla. Ég átti ekki til orð og hneykslaðist “Prests, jájá, einmitt!!”, eftir smá umhugsun þá varð að því að ég fór. Ég vissi af einum presti sem mér líkaði vel við og ákvað því að láta slag standa… Enda var það ekkert nema almennilegheitin sem tóku á móti mér einsog við mátti búast! Og ég hvorki sé eftir né skammast mín fyrir að hafa farið, því þetta hjálpaði mér heilan helling. Síðan komst ég að til sálfræðingsins og að fara til sálfræðings var besta ákvörðun sem ég tók á þessum tíma. Ég þurfti á stuðning frá utanaðkomandi aðila, akkúrat á þessum tímapunkti. Hafði verið sterk allan tímann, í marga mánuði og staðið á haus í því að koma mér áfram í heilbrigðiskerfinu. Þarna fattaði ég það að nú mætti ég hætta að vera sterk í smá stund…

Þann 5.sept hringir loks meltingalæknirinn í mig sem ég var búin að bíða endalaust eftir, afskar tíman sem þetta hefur tekið, en sérfræðingar sem hann var að bíða eftir voru í fríi. Segir að þetta sé góðkynja en virkilega sértækt æxli hjá svona ungri konu. Skurðlæknir og meinafræðingur komnir inn í málið og næstu tvo daga færu fram fundir um þetta mál og þá tæku þeir endanlega ákvörðun hvað yrði gert. “FB 5.sept-Nú er ég búin að fá tvö læknasímtöl í þessari viku.. En ég er því miður engu nær enþá. Símtölin hafa snúist um það að það sé verið að skoða málin mjög vel og vandlega, nokkrar tegundir af læknum og meinafræðingur komin inn í málið.. Fundir fara fram á næstu tveim dögum og ég mun vonandi fá símtal að því loknu með niðurstöðum. Menn eru að vanda sig og ég bíð þá bara áfram.... Better tú bí seiv ðan sorrý í svona löguðu ;)” Valið stóð á milli þess að fara í aðgerð eða vera áfram undir eftirliti, því ekkert annað er hægt að gera við svona æxli í brisinu. “FB 6.sept-Dökkt nóakropp í morgunmat og nýbakað brauð í eftirrétt.... Læknirinn sagði að ég ætti að vera góð við sjálfan mig..... ;)” Eftir seinni fundinn hringir læknirinn aftur í mig…

“Ég er búin að vera tilbúin í 15mánuði fyrir því að fá loka niðurstöðurnar... Eða svo hélt ég, þangað til örlagaríka símtalið kom. Ég hálf fraus í símanum og sagði bara já ok, já ok, jáok... Og ég man ekki einu sinni hvað læknirinn sagði í þessu samtali........ Annað en "Sæl Sólveig, þetta er *læknir hérna... Við erum búnir að taka þá sameiginlegu ákvörðun um að þú þurfir í aðgerð." .....Svo man ég ekki meir. Ég var stödd í vinnunni þegar ég fékk þetta símtal og hljóp fram í eldhús... Labbaði svo beina leið inn aftur en ótrúlega ringluð í hausnum... Sá að konan sem vinnur á móti mér hafði tekið við verkunum mínum svo ég ákveð að taka símann minn aftur og labba fram og hringja í mömmu, um leið og ég ætla að gera það kemur kökkurinn í hálsinn og ég hugsa með mér að ég hreinlega geti þetta ekki. Ég fer því aftur og sinni minni vinnu. Passa að líta ekki í augun á þeim sem ég vinn með og sinni því sem ég þarf að gera, vissi að ef ég myndi horfa í augun á þeim myndi ég brotna og það mátti ekki gerast þar sem við vorum með sjúkling inni hjá okkur. Um leið og sjúklingurinn fer er ég spurð hvað læknirinn hafi sagt, ég leit á hana og gat varla sagt orð, augun voru orðin vot og ég aulaði uppúr mér orðinu aðgerð og bað vinsamlegast um að við myndum ræða þetta seinna, svo ég færi nú ekki að hágrenja því við áttum von á næsta sjúklingi inn. Áfram héldum við vinnunni í 30mínótur.... Mig langaði mest til að tala ekki um hlutina, langaði mest til að þegja og þurfa ekki að segja orð... En auðvita gekk það ekki. Ég sagði vinnuveitanda mínum frá þessu öllu, hélt aftur tárunum og sagði að ég væri virkilega að reyna halda aftur af mér, því mig langaði ekki að fara gráta... Yfirmaður minn er yndisleg, hún tók utanum mig og sagði mér að ég mætti gráta, að það væri nauðsynlegt fyrir mig (sem var auðvita alveg rétt). En þið vitið hvernig þetta er, maður reynir alltaf að gráta ekki fyrir framan aðra. Ég fór að hágráta á öxlinni hennar, ég brotnaði.... Ég brotnaði alveg niður og varð sjúklega hrædd... Var greinilega enganvegin tilbúin að heyra þessa lokaniðurstöður. Þó svo að ég hafi nú óskað mér að læknarnir myndu taka þessa ákvörðun um líf mitt.... Þá var þetta eitthvað svo rangt, það var svo rangt að hugsa um þetta, rangt að ég virkilega væri að standa í þessu... Eitthvað svo rosalega fjarstæðukennt! Ég á endanum hringdi í mömmu... Hún auðvita heyrði það strax að þetta var komið og ég varla þurfti að segja meira, hún vissi hvað væri í gangi.”

Meltingalæknirinn sem hringdi sagði að skurðlæknirinn sem gerir aðgerðina myndi svo heyra í mér og gefa mér nákvæmari upplýsingar um allt. “FB 8.sept-Jæja þá er loksins komin loka niðurstaða um æxlið í brisinu.. Læknarnir segja þetta mjög sérstök tegund æxlis sem ótrúlegt sé að finna í svo ungri konu og voru læknarnir allir sammála um það eitt að ég þurfi að gangast undir stóra aðgerð þar sem helmingurinn af brisinu er fjarlægður. Ég á svo eftir að heyra frá skurðlækninum til að fá að vita dagsettningu og nánari upplýsingar á öllu. En þetta er allavega sú ákvörðun sem ég óskaði mér að þeir myndu taka og er ég því nokkuð sátt... Skemmtileg og skrítin tilfinning að sjá loksins fyrir endan á þessu ferli :) Við tók svo áfram biðin endalausa eftir að heyra í skurðlækninum.. Mér var virkilega farið að lengja eftir því að heyra í honum, því þó ég vissi nú að ég væri að fara í aðgerð þá var enþá óvissa um hvenær, hvernig og hverjar líkur væru á allskonar hlutum… Þessi óvissa var fátt betri en hinar óvissunar! Ég hringdi því á LSH í læknaritara skurðlæknisins og skildi eftir skilaboð til skurðlæknisins um að heyra í mér. Aldrei hringdi hann og ég hringdi aftur og gerði það sama nokkrum dögum síðar.

“Núna hef ég allan heimsins tíma til að hugsa, sem er ekki gott... Læknar hafa ekki viljað segja mér neitt of mikið því þeir vita ekkert of mikið heldur og passa sig oftast á öllu sem þeir láta útúr sér. Það er mér þó í fersku minni það sem sérfræðingur sem ég hitti fyrst sagði þegar við spurðum hvað yrði gert EF þetta væri eitthvað. "Það sem væri þá í boði væri aðgerð, en ég efast um að svo fari, svona aðgerð er ekki gerð nema í virkilegri nauðsyn, því áhættan sem fylgir aðgerðinni er mikil og í raun hættuleg, þú þarft ekkert að spá í þessu núna." Einnig man ég alveg nákvæmlega þegar ég fór alveg fyrst til læknis, miðjan júlí 2011 búin að hósta upp blóði nokkrum sinnum... Þá sagði læknir mér að þetta væri líklega bara einhverjar æðar að springa.

Nú jæja, nú er ég með mjög sjaldgæft æxli í brisi (og 3annarstaðar) og á leiðinni í stóra aðgerð einn góðan veðurdag...”

Í þriðja skiptið er ég hringi í læknaritarann er ég orðin virkilega þreytt á þessari bið og ákveð að nota sömu tækni og ég hafði notað áður í öllu ferlinu, (borgar sig að vera 2x almennilegur og ef 3x þarf til þá má maður vera “leiðinlegur”) ég var því virkilega ákveðin og ætlaði að fá mínu framgengt núna. Ég auðvita hálf vorkenni þessum læknariturum þó að þurfa að taka á móti svona símtölum, ég veit sjálf úr vinnunni minni, hvernig það er að lenda í erfiðu fólki! En stundum þarf maður bara!! Ég fékk þó litlu breytt, en hún sendir í 3 skiptið skilaboð á skurðlækninn. Ég spyr læknaritarann hvort hún geti eitthvað sagt mér ca hvenær það sé möguleiki á að ég sé að fara í þessa aðgerð og fékk það þó uppgefið. “FB 22.sept-Hlutirnir fljúga fram og til baka í hausnum á mér... Nýjustu fréttir segja að aðgerðin verði eftir ca 3-6vikur... Líkamlegur og andlegur undirbúningur komin á fullt! Búin að gera samning við sjálfan mig í sambandi við verðlaun að þessu öllu loknu... Svooo call me doctor.. Drífum í að klára þennan brandara lífs míns, mig langar í verðlaun!! ;)” Læknaritarinn var búin að segja að ég þyrfti að koma í undirbúning fyrir aðgerðina eitthvað áður. Ég átti leið suður 5.október og ákveð því að hringja í læknaritarann en einu sinni þann 24.sept. Hún bókar mig í viðtal 5.okt og ekkert mál. Hálftíma síðar hringir hún aftur, þá hafði hún náð á skurðlækninum og það hefði losnað tími í aðgerðina 9.október! Ég varð svo hissa að ég vissi varla hvort ég ætti að segja já eða nei!! “FB 24.okt-Þá er nú loksins komin dagsettning á aðgerðina... 9.október... Eða eftir einungis 2vikur!!! Tilfinningarnar komnar og farnar... Og ég orðin hálf orðlaus... Þetta verðist nú orðið óumflýjanlegur brandari!!”

“Þegar ég fékk símtal frá lækni fyrir 8mánuðum síðan og hann sagði "Við rannsóknina fannst smá "blaðra" í brisinu hjá þér" þá var það fyrsta sem ég gerði (meðan læknirinn var í símanum) að gúgla orðið bris... Ég hafði ekki eina einustu hugmynd hvaða þetta væri ;) haha... Blaðran varð hinsvegar að æxli og ég á leiðinni í aðgerð og allt það og ég að verða sérfræðingur í öllu í kringum brisið!!... En þar sem ég fæ spurninguna "hvað og hvar er eiginlega bris?" mjög oft.. Þá mæli ég með þessari síðu hér ;) http://visindavefur.hi.is/svar.php?id=5820“

Skyndilega varð allur undirbúningstími svo ótrúlega stuttur. Ég hafði ætlað mér að undirbúa mig svo vel líkamlega og andlega, hélt ég hefði rúman tíma en allt í einu var þetta bara að fara gerast, reyndar þegar ég var svo komin með þessa dagsettningu vildi ég helst fara bara á morgun og klára þetta af.  Fór í sjúkraþjálfun í styrktar og liðkandi þjálfun á hverjum degi þessar tveir vikur til að vera sem best undirbúin. Hafði farið til sálfræðings einu sinni í viku og gerði það sama fram að aðgerðinni… 13 dögum fyrir aðgerð varð þetta allt svo óumflýanlegt og hryllilegt, ég hafði enþá ekki heyrt frá skurðlækninum og vissi í raun ekkert útí hvað ég var að fara, kvíðinn fyrir þessu varð óeðlilegur og ekkert annað í stöðunni en að fá róandi lyf fram að aðgerð, til að geta haldið eðlilegu lífi áfram. Ég var á móti því að fá þessi lyf fyrst, fannst þetta alveg fáránlegt... En eftir að ég fór á þau þá var þetta það eina gáfulega í stöðunni, óvissuástandið var slíkt að það var ekki nokkur leið að standa uppréttur og láta einsog lífið væri endalaust.

Ég hafði ekki grátið neitt síðan ég fékk að vita að ég ætti að fara í aðgerðina einhverntíman, ég var dofin fyrir öllu. Það var ekki fyrren í síðasta sálfræðitímanum fyrir aðgerðina að hún nær á einhvern hátt að hreyfa við tilfinningum mínum, þegar ég kem því heim eftir sálfræðitímann þá brotna ég gjörsamlega saman og hágræt… “FB 3.okt-Þegar maður er undir smá álagi er merkilegt hvað þarf lítið til, bara smá breytingar á plönum hjá manni koma beint við hjartað á manni og manni langar mest til að gráta...... Í morgun átti ég að mæta í sjúkraþjálfun (síðasta sinn fyrir aðgerð og í óákveðin tíma) nema hvað að ég fæ hringingu um afbókun (sem gerist aldrei) og tárin mættu í augun, hugsaði hvernig fer ég að.. og lífið varð vonlaust í smá stund eða þangað til ég fékk rökhugsunina af stað... "Ok Sólveig, þetta má ekki skemma fyrir þér daginn né næstu daga, taktu þér tak, þetta skiptir þá bara engu"!!! Þannig einsog alla síðustu 7 virka daga skelli ég mér bara í salinn og geri liðkandi og styrkjandi æfingar fyrir þetta, svona í síðasta skiptið....”

Í 4 daga eða alla dagana fram að undirbúningi aðgerðar grét ég, sofnaði grátandi og vaknaði grátandi. Einsog þessi óvissa var öll vond og óþægilegt að gráta svona, þá var það þó furðanlega gott líka og í raun algjör nauðsyn þegar ég lít til baka! “FB 3.okt-Þá er allt að smella, suður eftir vinnu á morgun, undirbúnigur á LSH á föst og aðgerðin á þriðjudag.... Og ég búin að lýsa tennurnar, lita á mér hárið, gera liðkandi og styrkjandi æfingar, pakka niður öllu og engu eða aðallega náttfötum, uppáhalds sjampóinu og þrem tegundum af tannkremi..... Maður lærir greinilega ýmislegt af fyrri sjúkrahúsvist ;)

Þann 5.október var loksins komið að þessu, ég mætti á LSH um morguninn í fylgd með systur minni sem var svo elskuleg að koma með mér. Við vorum á sjúkrahúsinu alveg fram að hádegi í hinum ýmsu viðtölum, þarna fékk ég loksins allar þær upplýsingar sem ég hafði allan tíman beðið eftir að fá, upplsýingar sem ég hefði verið til í að fá miklu fyrr. Fékk að tala við hjúkrunarfræðing, skurðlækninn, svæfingarlækni, sjúkraþjálfara og aðstoðarlækni. Ég fann hvernig líkaminn róaðist við þessi viðtöl. Skurðlæknirinn útskýrði allt alveg 150% fyrir mér, teiknaði upp skýringar mynd og sagði mér nákvæmlega hvernig aðgerðin yrði framkvæmd og í raun allt um allt í sambandi við þetta. Það átti að reyna gera aðgerðina í gegnum kviðsjá og gera nokkur lítil göt, en hann var þó afskaplega hræddur um það að það tækist ekki og þyrfti þá að skera mig, þetta væri þó algjörlega þess virði að reyna þar sem það myndi auðvelda bataferli mitt til muna. Lífið varð bara helmingi auðveldara allt í einu… Þrátt fyrir að það væru einungis 4 dagar í aðgerðina sjálfa. “FB 5.okt-Undirbúningi á LSH lokið, fór í ekki nema 5viðtöl við ýmsa fagaðila og tvisvar í blóðprufur... Fékk eins skýr svör og mögulegt var að gefa við öllum mínum spurningum... Allir rosalega yndislegir og ég orðin róleg :)” Ég varð það róleg að ég þurfti ekki einu sinni á róandi töflum að halda lengur, ég var svo fullkomlega tilbúin fyrir aðgerðina. “FB 8.okt-kl16 í gær byrjaði fjörið, ég fékk þessa heiftarlegu ælupest með sjúklegum magakvölum sem stóð yfir í 10klst.... Frábært að eyða síðustu tveim dögunum fyrir aðgerð í að vera lasin! (þakka þó fyrir að þetta byrjaði í gær en ekki dag) Lífið er svo yndislegt ;)”

“FB 8.okt-Á morgun á morgun... Loksins er biðin á enda!! Vúhú!! Búin að fara í blóðþynningarsprautuna og svo er bara mæting aftur á LSH kl 7 í fyrramáli og aðgerðin kl8. Heiða systir er komin með facebook aðganginn minn og setur inn upplýsingar um mig ;) Bestu þakkir fyrir allar yndislegu kveðjurnar ;*”

“FB 8.okt-Fyrir 7mánuðum síðan tók ég þessa mynd, eftir að ég fékk þær fréttir að ég væri með æxli í brisinu..... Þetta quote á en mjög vel við nú í dag ;)

"Sometimes all you can do is not think, not wonder, not imagine, not obsess. Just breathe, and have faith that everything will work out for the best."

Aðgerðardagur rann upp, ég svaf ótrúlegt en satt alla nóttina, dagurinn byrjaði snemma eða kl 6 um morguninn með sturtu, ég keyrði sjálf á sjúkrahúsið, ég átti að vera mætt kl 7… Ég var enþá alveg slök, nánast óeðlilega slök fyrir þessu, ég man ég var í hörku stuði meirasegja þarna um morguninn, þegar ég var að keyra á sjúkrahúsið var frábær tónlist í útvarpinu og ég hækkaði í botn og söng með og naut lífsins… Það var ekki til stress, fílingurinn var meira einsog ég væri í sumarfríi á leið til útlanda helduren ég væri á leið í risa stóra skurðaðgerð. Ég þurfti að einhverjum ástæðum að bíða heillengi eftir að komast inn í undirbúning fyrir aðgeðrina og í aðgerðina sjálfa… Eftirá fékk ég að vita að það hafi verið bráðaaðgerð sem þeir hafi þurft að taka á undan mér. En á meðan beið ég alein í einhverju herbergi að hlustá ipodinn minn.. Beið eftir því að einhver kæmi að sækja mig! “FB 9.okt-þa er komið að þessu ;) eg enþa slök og full af bjartsyni ;) svolitið þreytt, verður gott að sofna a eftir ;) hihih...”

Ca 2klst síðar fór ég í undirbúninginn, settur var upp æðaleggur og vitanlega sprungu æðarnar mínar við það, einsog þær eru vanar svo hjúkkurnar voru í mesta bastli við þetta! Skurðlæknirinn leit inn í undirbúninginn til að heilsa uppá mig og sjá hvernig ég væri stemmd “Jæja Sólveig, ertu tilbúin í þetta?” Tilbúin, löngu tilbúin, þó það hefði verði fyrir mánuði! Þar sem möguleiki var á því að þeir þyrftu að skera mig alveg upp, þá var ég alveg undirbúin fyrir það líka og fékk mænudeyfingu, sem mér fannst ótrúlega furðulegt. Síðan var mér hreinlega skutlað inná skurðstofu. Þar fékk ég smá kæruleysislyf og síðan ræddi svæfingalæknirinn stuttlega við mig og útskýrði allt.. Og tók létt spjall og áðuren ég vissi af var ég horfin út úr líkama mínum. “FB 9.okt-Aðgerðin á Sólveigu gekk vel. Hægt var að gera hana í gegnum kviðsjá og er hún því með nokkur göt á maganum í stað skurðar. Hún er núna á vöknun. Kveðja Heiða.” Þegar ég rankaði við mér á vöknun leið mér hræðilega, mér fannst ég varla ná andanum og axlirnar öskruðu af sársauka en mér var sagt ég væri með svo kallaða vindverki í öxlunum, en þeir stafa af því að ég andaði ekki sjálf í aðgerðinni heldur var það öndunar vél sem sá um það fyrir mig. Aðgerðin á að hafa tekið um 3klst en mér haldið sofandi í 5klst og það fyrsta sem er sagt við mig þegar ég ranka við mér er að þeim hafi tekist að gera þetta í gegnum göt… Ég hoppaði af kæti inní mér, mikið fáránlega varð ég glöð! Ógleðin hrundi svo yfir mig og ég fékk ógleðislyf, skjálfti byrjaði að koma fram í höndum og hún gefur mér lyf til að koma í vegfyrir krampakast, ég man það var hræðilega erfitt að halda augunum opnum… Hjúkkan biður mig að horfá á sig en ég hreinlega næ því ekki, þetta var svo erfitt, ég var svo þreytt og leið svo illa! Ég heyri að hjúkkan kallar út lækni til að líta á mig þar sem henni finnst ástand mitt orðið eitthvað óeðlilegt. Læknirinn kemur og talar eitthvað mig, hann biður mig að horfa á puttan á sér og fylgja honum (jú þetta var alveg einsog í læknaþáttunum)… En ég hreinlega náði enganvegin að fylgja blessaða puttanum hans! Augun voru flöktrandi, ég hafði enga stjórn á þeim… Mér eru því gefin mjög sterk lyf við þessu svo ég sofnaði og næði að kvílast betur. Ég man óskýrt eftir því að mamma og pabbi eru alltí einu mætt, ég skildi ekkert í þessu öllu, hvað voru þau að gera þarna... Áðuren ég vissi voru þau líka farin… Allt var mjög flókið! Skurðlæknirinn kom og kíkti á mig, ég rétt rumskaði, “Sæl Sólveig, mannstu eftir mér?” og ég er ekki lengi að svara “Já hvernig get ég nú gleymt þér”. Ég man líka að eitt skiptið þegar ég rumskaði þá hugsaði ég, “ætli ég þurfi ekki að fara á klósettið, ég hef ekkert farið á klósettið síðan í morgun”… Ekki leið á löngu þar til ég heyrði að hjúkkan sagði við lækninn “hún er alveg að pissa vel og svona” Þar kom skýringin, ég var með þvaglegg mér óaðvitandi, ég hafði ekki hugmynd og fann ekkert fyrir því, skrítið! Einnig var ég með slöngu frá nefi, gegnum hálsin og eitthvert niður, ég fann fyrir henni í hvert skipi er ég kyngdi, ég mátti ekki losna við þessar slöngur strax, það þyrfti að hafa þær lengur þar sem ég var svo lengi í svæfingu. Ég var á vöknun til kl22 um kvöldið, mun lengur en ég átti að vera en var síðan skutlað beint uppá deild 13G.

Á deild 13G tók á móti mér yndislegt starfsfólk og einkaherbergi. Þvílíkur lúxus sem það er að fá einkaherbergi með baðherbergi, ég vildi að allir gætu verið svo heppnir að fá slíkt herbergi, en mér var sagt að það væru þeir allra veikustu og þeir sem færu í stærstu aðgeðrirnar sem fengju slíkt. Mér var komið vel fyrir og súrefnið sett aftur á mig… Dótinu mínu komið fyrir á réttum stað, hjúkkan rétti mér símann minn og ég átti þarna nokkur yndisleg sms… Í einu þeirra stóð að ég hefði eignast litla frænku meðan ég var í aðgerðinni, ég varð að vonum glöð! Hjúkkan kom síðan labbandi að rúminu mínu, hún rétti mér miða og sagði að það hefði komið hingað kona í heimsókn til mín í dag og bað fyrir kveðju. Á miðanum stóð “Nafnið… Biður fyrir kærri kveðju til þín”. Ég varð steinhissa og enþá þakklátari, presturinn sem ég hafði talað við, var staddur á suðurlandinu og ákvað að kíkja á mig í þeirri trú um að ég væri búin í aðgerðinni og komin á mína deild, en vegna alls sem gekk á var ég enþá á vöknun. Mikið er til rosalega gott fólk í þessum heimi! Daginn eftir mætti skurðlæknirinn til mín, hann spurði hvernig ég hefði það, ég hafði það ótrúlegt en satt ágætt miðavið allt, ég fann þó sjúklega til í vinsti öxlinni. Þegar ég sagði honum það sagði hann að það væri nú ekkert skrítið, í aðgerðinni hafi hann þurft að taka sundur nokkrar æðar og ein af þeim tók ekki fullkomlega við sér aftur og því er blóðflæðið ekki nægilegt upp í öxl og verkurinn gæti horfið á næstu dögum eða varað í allt upp í 3 vikur. 2hjúkkur mættu til mín, ég fékk að losna við þvaglegginn, sem ég hélt nú reyndar að yrði afskaplega vandræðalegt en ótrúlegt en satt þá var það bara ekki neitt einasta mál (kannski afþví ég var vel lyfjuð) en nei án gríns var það minnsta mál í heimi. Það er svo furðulegt ég hef alveg hugsað um það að ég myndi aldrei í lífinu láta vilja setja upp þvaglegg hjá mér en svo þegar maður er í aðstæðunum þá er þetta eins sjálfsagt og auðvelt og drekka vatn! Það að pissa eftir þetta var hinsvegar mun erfiðara, ég held ég hafi setið ca 15mín á klósettinu til að ná að tæma blöðruna fyrsta daginn! Einnig fékk ég loksins að losna við slönguna úr nefinu sem náði eitthvert lengst niður en sú slanga var orðin afskaplega óþægileg og farin að særa mig heyftarlega í hálsinum. 

Eftir þetta allt mætti sjúkraþjálfari og sagði að nú væri komin tími á að standa á fætur. Hugsaði með mér hver anskotinn, ég væri ný komin úr aðgerð og ætti að fara standa strax á fætur, hva mætti ég ekkert slaka á hérna... En allt eru þetta fagmenn og maður treystir þeirra ákvörðunum og það þýddi ekkert væl núna alltí einu. Ég náði að setjast upp með dyggri aðstoð, ég var klædd úr fötunum og sett í nýtt hreint dress. Næst á dagskrá var æfing í því að hósta, með því að þrýsta kodda fast við magan og ná að losa upp slím úr lungunum. Þetta var erfiðara en allt erfitt en tókst þó. Þegar því var lokið var búið að ná í göngugrind og hófust því gönguæfingar formlega…. Mikið sem mér fannst þetta þó hallærislegt, fyndið og eiginlega bara sorglegt að ég væri að fara labba með háa göngugrind, svona einsog gamla fólkið, að ég gæti ekki stigið eitt skref án þess að stiðja mig við, að ég gæti ekki rétt úr líkama mínum. Eftir nokkur skref hvarf kúlið og það varð ekkert sjálfsagðara í lífinu en akkúrat þetta sem ég væri að gera. “FB 10.okt-Sólveig var á vöknun til klukkan 22 í gærkvöldi, hún fann fyrir ógleði og skjálfta og augun flöktruðu eftir aðgerðina og þvi var henni haldið lyfjaðari í svo langan tíma eftir aðgerðina. Hún átti sæmilega nótt á 13G eftir að hún var búin að ropa upp aðgerðarlofti og fá verkjastillingu. Í dag hefur hún svo farið tvær gönguferðir eftir ganginum með göngugrind og líður sæmilega en er mjög þreytt. Læknirinn er mjög ánægður með aðgerðina og segir að hún hafi gengið mjög vel. Sólveig þakkar allar kveðjur sem henni hafa borist og hlý orð og hugsanir :)”

Lífið á sjúkrahúsinu var frábært, ég var þarna einsog prinsessa, það var passað vel upp á mig og mér leið eins vel og hægt var. Starfsfólkið var frábært öll sem eitt. Batinn kom hratt og örugglega, ég var dugleg að taka göngutúra um ganginn og á hverjum degi voru miklar framfarir og mér leið betur og betur. Ég var strax látin borða og fannst þau ekki gera annað allan daginn en færa mér mat.. Sem þó yfirleitt fór nánast ósnertur til baka, jú ég fékk mér oftast einn munnbita af öllu en listin mín var engin svo ég þurfti oftar en ekki að pína mig til að borða.

Á föstudeginum 12.okt voru læknarnir ekki alveg nógu ánægðir með útkomuna úr blóðprufunum. Eitthvert efni sem hækkar í líkamanum þegar maður fer í aðgerð, en á að lækka svo strax aftur.. Var enþá að hækka hjá mér fjórum dögum eftir aðgerð. Leki frá brisinu var líka en til staðar. Einnig voru læknarnir virkilega hissa á því að vinstri öxlin mín væri enþá svo slæm, en um morguninn hafði ég misst allan máttinn í höndinni út frá slæmum verk.

“FB 12.okt-Í dag fór ég í fyrsta sinn í tölvu og í sturtu síðan fyrir aðgerð, það var gríðarleg gleði (þrátt fyrir að hafa verið böðuð) og alveg ólýsanlega þægilegt. Hér er bati með hverjum deginum, er farin að rölta svona 5ferðir á dag um ganginn án stuðnings. Svo voru 10-20% líkur á því að ég gæti fengið leka frá brisinu og auðvita fékk ég það... Er búin að vera fá lyf við því síðustu daga 3x dag, en þau lyf valda mér svo hræðilegum aukaverkunum, sjúkleg ógleði, svimi, kaldur sviti og fl í 2klst!! En mér til mikillar ánægju þá á loksins að reyna sleppa því að gefa mér það ;) Annars líður mér bara vel hérna á Hringbraut með fullt af starfsfólk í kringum mig sem dekrar við mig og ómetanlegan stuðning frá öllum sem ég þekki ;) Ást á alla frá mér ;*”

Þar sem ég er einstaklega heppin manneskja þá lenti ég í því að fá ofnæmi fyrir nokkrum lyfjum. Eitt af þeim var lyfið santostatin en það átti að hjálpa brisinu þar sem það var smá leki frá því. Þau föttuðu hinsvegar ekki strax ég væri með ofnæmi fyrir lyfinu… Ég fékk lyfið 3-4x á dag og alltaf 5mín eftir að mér var gefið lyfið helltist yfir mig hræðilega mikil ógleði og vanlíðan, kaldur sviti og ég gat ekki legið heldur þurfti að sitja í keng. Ég fékk vanalega ógleðislyf, sem virkuðu þó takmarkað. Þetta var viðbjóðurinn einn, en þetta þurfti ég að ganga í gegnum í nokkra daga… Á öðrum degi var hjúkkunum farið að gruna þetta en þær máttu ekki hætta að gefa mér þetta lyf, þar sem niðurstöður úr blóðprufum voru ekki orðnar nægilega góðar og ekkert annað lyf sem kæmi í staðin. Á þriðja deginum þá langaði mig að fara grenja þegar hjúkkan kom labbandi með sprautuna með lyfinu... Læknirinn minn kom svo og kíkti á mig akkúrat þegar ég var í ofnæmiskastinu og sá þá að augljóslega var lyfið að fara hræðilega með mig. Var það því tekið út… Loksins! Þrátt fyrir að það kom smá ofnæmiskast seinnipartinn, sem var afskaplega furðulegt, þar sem búið að var að taka út lyfið.  Daginn eftir á laugardeginum, fékk ég venjulega lyfjaskammtinn minn einsog alla aðra daga, hálftíma síðar byrjar hræðileg vanlíðan en og aftur… ógleðislyfin virkuðu ekkert og mig langaði mest til að grenja af þessari sjúklegu slæmu líðan, læknirinn minn leit reglulega á mig allan daginn, sem og aðstoðarlæknar, ég var undir miklu eftirliti þennan dag. Hjúkrunarfræðingar sátu nánast yfir mér um tíma (reyndar einsog í hinum ofnæmisköstunum). Mamma sat yfir mér nánast allan daginn og ég minnist þess ekki að hafa talað neitt við hana nema beðið um vatnsopa, því ég nánast froðufelti. Niðurstöður þessa dags voru þær að ég væri með ofnæmi fyrir öllum morfínskyldum lyfjum! Þau voru því tekin út hjá mér og seint um kvöldið var mér farið að líða ögn betur og gat í fyrsta skipti þann dag tekið göngutúr um ganginn. “FB 13.okt-Þá er komið í ljós að ég er með líklega nokkur lyfjaofnæmi... Dagurinn í dag er búin að vera helvíti, ógleði, kaldur sviti og hrillileg vanlíðan, svaf og mókti til skiptis allan daginn (hélt mér ekki einu sinni vakandi yfir gríðarlega spennandi handboltaleik í sjónvarpinu AK-HK og þeir sem þekkja mig vel vita að þá er eitthvað að!!) En læknarnir eru búnir að láta mig hætta á einum lyfjum og skipta út tveim öðrum sem talið er að ég sé með ofnæmi fyrir lika... Svo nú er bara að bíða og sjá hvort nóttin og morgundagurinn verði ekki góður ;) Því í öðrum fréttum eru allar niðurstöður úr rannsóknum að koma þó nokkuð vel út og greinileg bæting frá í gær og læknarnir kátir með allt nema auðvita ofnæmið, en segjast ætla lækna mig ;) Það væri því frábært ef það tekst og ég fer að geta haldið áfram þjálfun að bata ;)” Á sunnudeginum vaknaði ég þrusu hress og greinilegt að núna væri ég komin á réttu lyfin.

12.okt-Fyrir áhugasama þá er hér fíni maginn minn eftir aðgerðina... Þarna má sjá 4göt sem þeir gerðu aðgerðina í gegnum og gat svo líka með dreni... Drenið er slangan þarna, hún er semsagt inní mér og úr henni lekur vökvi út í poka... En pokinn er einmitt besti vinur minn núna og ég kemst ekki eitt skref án hans hér ;)

14.okt-Brosi í dag... Því líðaninn er miiiiklu betri en í gær, afrekaði að fara ein í sturtu og allt! Vúhú... Hér er sko öllu fagnað ;) Verstu verkirnir sem ég er með eru í vinstri öxlinni, en það var einhver æð sem þeir þurftu að taka sundur í aðgerðinni sem skaddaðist pínu og er því ekki alveg nægt blóðflæði í öxlina en það á að jafna sig. Annars er kviðurinn sjálfum sér fínn, ekki miklir verkir, svona nema þegar kemur álag á hann. Læknirinn kom til mín í morgun og ég fékk topp einkunn útlitslega séð og nú er bara verið að bíða eftir niðurstöðum um hvort lekinn sé hættur og hvort megi fara taka drenið... Læknirinn var einnig nokkuð bjartsýn í dag á að leyfa mér að fara beint heim til mín á næstu dögum og ég sleppi þá við innlögn á FSA... Ef þetta heldur allt svona vel áfram :) Ég var svo hress þennan dag og var komin með hálfgert leið á því að labba fram og til baka á ganginum endalaust og langaði að fá að gera aðeins meira og bað um leyfi til að fá að prufa að labba í stiganum frammi, ég komst upp 5tröppur og þá varð ég laf móð líkt ég hefði tekið spretthlaup! Það var samt svo gaman að fá að gera aðeins meir… og næstu daga á eftir fór ég fleiri og fleiri tröppur til að ná upp þrekinu. Hjúkkurnar hrósuðu mér stanslaust fyrir þennan dugnað í mér, meira segja hjúkkur sem höfðu ekki séð um mig stoppuðu mig til að hrósa mér eftir að hafa séð mig tilsýndar síðustu vikuna. Sögðu að það væri óskandi ef allir sjúklingar væru einsog ég, hefðu þessa endalausu jákvæðni, þennan lífsvilja, dugnað og bjartsýni. Ég væri einstaklega dugleg, þrátt fyrir að vera með drenið enþá þá væri ég að reyna hreyfa mig einsog ég mögulega gæti og ég ætti hrós skilið fyrir þessi afrek mín... Því margir hverjir fara varla úr rúminu og hafa ekki þennan vilja til að láta sér batna. Það var mikils virði að heyra þessi orð, það sannaði það að ég væri að tækla hlutina eins vel og hægt væri.

“FB 15.okt-Gerði þau mistök í gær að gera mér vonir um að fara heim í dag... Í morgun droppaði læknirinn við hjá mér og sagði að ég fengi að losna við drenið í dag og hugsanlega heim á morgun eftir hvernig gengur án drensins....... Var búin að gleyma að maður á aldrei að gera sér vonir á sjúkrahúsum ;) Svo núna er mín hugsun að ég komist hugsanlega heim bara á fim-föstudag og allt annað er plús ;)” Ég var svo heppin að bæði mamma mín og pabbi voru hjá mér fyrstu dagana, síðan þurfti pabbi að fara aftur norður í vinnu og mamma nokkrum dögum seinna. Systir mín, mágur minn og systurdóttir mín heimsóttu mig líka á hverjum degi (fyrir utan 2verstu dagana) Það að hafa fólkið sitt í kringum sig er ómetanlegt! Fékk heimsóknir frá ættingjum og vinkonum og það var hreint frábært! Heimsóknir frá fólki sem manni þykir vænt um veita manni gleði og sjúkrahúsvistin verður léttari fyrir vikið. Mér leiddist ekki eina einustu mínótu á sjúkrahúsinu…

“FB 15.okt-Skjótt skipast veður í lofti....!!! Vaknaði þrusu hress... Losnaði við drenið áðan og þær settu umbúðir yfir, gekk þrusu vel, alltí einu fann ég sjúklegan verk í slæmu öxlinni og mínótu síðar fékk ég sjúklegar kvalir í kviðinn (svipað slæmt og brisbólga) og náði ekki andanum. Hjúkkurnar stukku til og náðu í morfín og gáfu mér helming í æð og helming undirhúð en sló ekkert á og ég emjaði af kvölum. Læknir var kallaður til því morfínið virkaði ekki. Alltí einu taka þær eftir að æðarnar hjá mér voru orðnar rauðar og húðin upphleypt þar sem ég var stungin undir húð.... Lyfjaofnæmi fyrir Morfíni LÍKA!!!!! Eftir 5-10mín sló á og ég róaðist.... Læknirinn segir að líklega sé ástæðan fyrir þessum kvölum þær að líffæri og annað hafi fengið ertingu þegar þessi 20cm slanga var dregin út... AFþví ég er svo GRÖNNnnnn og lítil fita til að verja mig (veijjj, einsog ég segi þarf ekkert til að gleðja mig;)) En ég er undir ströngu eftirliti í dag og þetta kemur allt bara í ljós ;) Þessar tvær hjúkkur sem ég er með í dag eru vægast sagt FRÁBÆRAR og er ég "litla dúllan þeirra".. Svo til að gleðja mig eftir þennan hrilling teiknuðu þær broskall inn í merkið sem þær gerðu kringum ofnæmið ;) Kv.Uppdópaðalyfjaofnæmisdúllan”

“FB 16.okt-Tók í morgun sameiginlega ákvörðun með læknum og hjúkrunarfræðingum um að vera hér á LSH eina nótt í viðbót og fara síðan beint heim til Akureyrar á morgun :)” Læknarnir komu til mín og tilkynntu mér það að ég mætti fara heim þriðjudaginn 16.okt… Ég væri í raun orðin það hress að það væri í lagi. Allar mælingar blóðsykur, blóðþrýstingur og hiti alltaf verið í sama fari, blóðprufur pörfektar og ég orðin virkilega brött. Ég fann hvernig ég fór í hálfgert kerfi við að heyra þetta, ég varð óörugg og vissi ekki hvað ég átti að segja, ég fann hvernig kökkurinn mætti í hálsinn og ég þurfti að hafa mig alla við að halda aftur tárum. Þau sögðu hinsvegar að ég mætti ekki fara norður í dag, ég sagði þeim að systir mín byggi á 4hæð og ég kæmist vitanlega ekki upp allan þann stiga. Þau buðu mér að vera einum degi lengur á sjúkrahúsinu og þá hefði ég líka smá tíma til að undirbúa mig fyrir heimferð. Ég varð rosalega sátt við þessa sameiginlegu ákvörðun okkar. Þetta var þó allt mjög furðulegt, ég hafði staðið einsog steinn við bakið á sjálfri mér í gegnum sjúkrahúsvistina. Ég hafði ekki fellt eitt einasta tár allan tíman, ég hafði veitt sjálfri mér allan þann stuðning sem ég þurfti. En á þessari stundu var einsog allt hefði hrunið… Spennufallið var mætt, eftir alla þessa mánuði, eftir allt sem ég var búin að upplifa allan tíman og síðustu viku… Var allt í einu bara búið! Allt í einu var ég frjáls frá öllu en samt svo endalaust óörugg og engu nær um líf mitt. Ég hélt aftur tárunum á einhvern óskiljanlegan hátt. Ein hjúkkan fann greinilega að það var ekki alltí lagi og spurði, ég þóttist vera kúl og sagði jújú… Síðan fór ég í sturtu, var að þurka á mér hárið þegar hjúkkan kom aftur inn til mín og spurði “Hvernig hefuru það?” Hún var varla búin að sleppa orðinu þegar tárin byrjuðu að leka niður, spennufallið varð gríðarlegt, en þökk sé þessari yndislegu hjúkku náði ég að losa um helling, bæði af tárum og hugsunum. Ég var í raun líka drullu hrædd við óvissuna sem framundan var, því það var ekki búið að uppfræða mig um framhaldið, niðurstöður úr ræktununni af æxlinu voru en ekki komnar og ég vissi ekkert hvernig líf biði mín þegar heim yrði komið eftir að hafa verið í svo vermduðu umhverfi á LSH. Mér var leyft að taka eina róandi töflu, til að gera ekki útaf við mig í spennufallinu, ég fékk líka fræðslu og einstaklega gott spjall við yfirhjúkkuna mína og róaðist helling, skurðlæknirinn minn kom einnig og fræddi mig einsog hann gat og gaf sér langan tíma í mig. Skurðlæknirinn var líka komin með niðurstöðurnar úr ræktununni… “FB 22.okt-Æxlið var sett í ræktun eftir aðgerðina og niðurstöður liggja fyrir um framhaldið… Ég var mjög heppin með það að þessi riiiisastóra aðgerð (einsog skurðlæknirinn orðaði það) tókst svona rosalega vel að þeir náðu öllu meininu og ekkert af því er eftir í líkama mínum. Þetta er sama tegund æxlis og þeir voru búnir að "giska" á. Þessi tegund æxlis er virkilega sjaldgæf og ótrúlega skrítin, t.d. að því leiti að hún er bæði góðkynja og illkynja. Þar af leiðandi þá er sjúkrasögu minni ekki lokið… Og næstu 5árin mun ég þurfa að vera í eftirfylgni hér á FSA til að fylgjast með gangi mála. En ég hef bara fulla trú á að ég sé búin með minn skammt af veikindum í bili… Er búin að fá að upplifa meira en ég ætti að þurfa og þar af leiðandi læra helling á lífið… Ég kem útúr þessu öllu sem betri manneskja, sáttari við sjálfan mig, lífið, allt og alla og eftir þetta allt er ég tilbúin fyrir hvað sem er… Lífið er frábært og nú er komið að mér að nota það sem ég hef lært og njóta þess en betur, eða þar að segja þegar ég verð búin að ná mér eftir þetta ;)”

“FB 16.okt-Ég held nú barasta að ég eigi eftir að sakna starfsfólksins hér á 13G, svona ef ég á að vera alveg hreinskilin... Ég er að segja ykkur það... Hér starfa algjörar hetjur, frábært starfsfólk sem er búið að hugsa svo fáránlega vel um mig, ég er næstum búin að vera ofdekruð. Á erfiðum tímum hafa þau veitt mér bókstaflega allt, komið mér í gegnum alveg ótrúlegustu hluti með fallegum orðum og réttum vinnu-viðbrögðum. Hér eru allir með allt á hreinu... Hér er greinilega góður andi, þegar ég tek göngutúrinn minn um ganginn fær maður hlýleg bros og oftar en ekki heilsað þó svo að viðkomandi hafi ekki séð um mann heldur einungis bara séð mann oft á gangi, maður gleðst bara svo í hjartanu við svona. Mér finnst sjúkraliðar og hjúkrunarfólk vera ótrúlega magnað, þessar elskur standa sig svo vel sama hvort það er undir álagi eða ekki.... Hetjur hetjur hetjur!! Læknarnir hér eru ekki síðri, ég er búin að hafa besta skurðlækninn á svæðinu og frábæra aðstoðarlækna! Mikið sem ég er búin að vera fáránlega heppin að fá að njóta menntunar þeirra og kynnast öllu þessu góða fólki :) ....Ég gæti endalaust hrósað og talað um þetta.... Ég er svo þakklát!!”

“FB 16.okt-Þið sem eruð með hálsbólgu og hósta og eruð að væla.... Ættuð að prufa að vera með hálsbólgu og hósta eftir svona mjög stóra aðgerð í kviðarholi einsog ég var í.... Það er nú meira fjörið ha!!”

Heimferðardagurinn rann upp, matarlistin var engin, ekkert frekar en aðra morgna. Ég fékk verkjalyfin mín í eftirrétt ásamt einni róandi. Ég átti flug rétt eftir hádegi. Skúringardrengurinn sem ég hefði hitt á hverjum degi kom spes ferð í hurðina á herberginu mínu til að kveðja mig og óska mér góðs gengis með framhaldið. Ég fékk hádegismatinn minn eftir að hafa tæmt herbergið mitt, sat við borðið á setustofunni með hádegismatinn fyrir framan mig. Ein af mínum uppáhalds hjúkkum kom, “jæja búin að tæma herbergið, þú ert ekkert að gleyma neinu er það nokkuð?” og með því sama var hún rokin aftur… Án þess ég réði nokkuð við það voru tárin farin að flæða, það var komið að þessu, ég var á lífi og ég var á leiðinni heim, ég var svo endalaust kát að fá að fara heim en líka lúmskt hrædd og í algjöru spennufalli. Ég gat ekki stoppað tárin… Ég kom engum mat niður. Sjúkraliði kom með hjólastól og sagðist ætla skutla mér út, ég þyrfti að spara mig fyrir flugið. Hún sá tárin… Hún sagði mér að þetta væri ótrúlega eðlilegt, ég væri búin að vera svo endalaust sterk og dugleg að það væri hreinlega furðulegt ef þessi tár kæmu ekki núna, þetta væri mikið áfall sem ég væri búin að lenda í og meiri lífsreynsla en stúlka á mínum aldri ætti að upplifa. Ég reyndi einsog ég gat að stoppa tárin en það var enganvegin hægt, svo ég ákvað að mér yrði bara að vera alveg sama þó fólk sæi mig grenjandi þarna, það gráta allir einhverntíman og núna var bara minn tími! Sjúkraliðinn skutlaði mér niður í leigubíl, með viðkomu á kaffistofunni, þar sem næstum allar hjúkkurnar mínar voru einmitt á vakt þennan dag og sátu þar í hádegismat… Ég kvaddi þær og þakkaði ofsalega vel fyrir mig og fékk sjálf, knús, falleg orð og hrós sem fór beint inn í hjartað á mér og gleymist seint og undirstrikaði það einu sinni en hvað starfsfólkið sem sá um mig var stórkostlegt! Ég lét þær fá miða með fáeinum orðum um það hvað þær væru búnar að standa sig vel. Sjúkraliðinn kvaddi mig með faðmlagi, settist upp í taxann og hélt áfram að gráta… Ég hélt ég gæti núna hætt þessu væli en svo var aldeilis ekki, alltaf kom meira og meira. Á flugvellinum fór ég inn á bað í þeirri meiningu að reyna grenja helling og klára það… En það tókst ekki… Satt að segja tókst mér ekki að hætta fyrren ég var komin upp í háloftin og konan sem sat við hlið mér var farin að líta á mig og athuga hvort það væri ekki örugglega allt í lagi…. Ég þorði ekki annað en segja “Ég er sko ekki svona flughrædd!”. Hún hélt á guðfræðibók… Hún var að læra til prests, ég veit það afþví að hún byrjaði að spjalla við mig á fullu. Ég hef sjálf aldrei þolað þegar ókunnugt fólk byrjar að tala við mann í flugi en þarna var það mér lífsnauðsynlegt ef svo má segja…. Því loksins þá hættu tárin að koma… “FB 17.okt-Kvaddi starfsfólk 13G með söknuði í dag, var skutlað út í hjólastól (oh nei ég gleymdi að láta mynda mig!!)... Kom síðan dauðþreytt heim í rúmið mitt og svaf vært í klukkustund eftir þessa flugferð! Mikið er skrítið en virkilega gott að vera komin heim... ;)”

“FB 18.okt-Jæja þá er það spennufallið... Hægt að segja að það séu viss tímamót hjá mér… 15mánaða óvissu nær því lokið… Og núna búin að fara í þessa riiiisastóru aðgerð, gengið á ýmsu í þessu öllu saman.. En án allra minna nánustu Mömmu, Pabba, Heiðu, Friðjóns, Bríetar, Ömmu Öllu, Ömmu Sollu og Afa Geirs, frábærs frændfólks, bestu vina í heimi, yndislegs yfirmanns/vinkonu, góðra vinnufélaga, frábæra fagaðila úr öllum áttum, allra sem hugsuðu til mín, gáfu mér knús, báðu fyrir mér, sendu mér góða strauma, gáfu mér falleg orð og yfirhöfuð allir sem sýndu mér stuðning á einn eða annan hátt…… Ég væri ekkert án ykkar! Takk fyrir ómetanlegan stuðning í gegnum þetta alltsaman! Endalaus ást og þúsund milljón þakkir ;** Nú er bara að snúa sér að bataferlinu ;)”

Líf mitt hélt svo áfram… Ég var dugleg að fara í göngutúra á hverjum degi og alltaf voru einhverjar framarir.

“FB 22.okt-Hoppaði hæð mína (eða þúst ef ég gæti) þegar ég vaknaði í morgun og sá að næturlyfjaskammturinn lá bara enþá á borðinu hjá mér :D Jeij fyrsta nóttin eftir aðgerð án þess ég rumski með verki!!!! :) Ah hvað allar framfarir eru skemmtilegar :)”

“FB 23.okt-Einsog vanalega fór ég í morgungöngutúrinn minn (sem er komin uppí 10mínótur) hérna um hverfið.... Ég veit ég labba einsog ólétt kona og labba frekar hægt og allt það.... En þegar það labbaði framúr mér kona ca 80ára með fullan haldapoka úr Hagkaup, lítur til hliðar og bíður góðan daginn meðan hún skýst einsog elding frammúr mér... Þá gat ég nú ekki annað en skellt uppúr!! ;)”

“FB 29.okt-Fór til sjúkraþjálfara í gær og gerði "gömlukonuæfingar" í fyrsta skipti (og mér fannst ég svakalega dugleg og orðin ótrúlega brött)... EN ég er svona fínt eftir mig núna! Greinilegt að þessar "gömlukonuæfingar" eru ekkert djók og ég á enþá slatta í land, þó svo ég sé farin að taka framúr gömlu konunum með hagkaupspokana í göngutúrunum mínum;)”

“FB 2.nóv-Af heilsu minni er helst að frétta að ég er komin með prjóna/hekl-meiðsl... Við erum að tala um hræðilega slitin naglabönd! ;) Nei svona að öllu hinu, þá fór ég til læknis í 3v tékk, fékk fínustu skoðun og er bara ágætlega hress... Eða fyrir utan hræðilegan brjóstsviða/bakflæði sem ég er búin að vera með undafarið. Er á lyfjum við því og búið að auka skammtin en virðist lítið virka... Fór því í apótekið í morgun og fékk þar auka lyf en það vildi nú bara ekki betur til en svo að ég fékk einhverslags ofnæmisviðbrögð fyrir þeim........ Sem er auðvitað aaaalveg klassískt ég!! ;)”

“FB 8.nóv- Jibbí.. Í fyrsta skipti, mánuð eftir aðgerð gat ég nú snúið mér á vinstri og sofið smá á vinstri hlið í nótt!! Eintóm gleði ;)”

Núna í dag er ég enþá í sálfræðimeðferðinni, er með frábæran sálfræðing sem mér líkar rosalega vel við. Þeir tímar eru að gera mér rosalega gott og eiginlega algjör nauðsyn til að ná að takast á við hið venjulega líf aftur, eftir að hafa verið föst í lífi sjúklings og óvissu í 16mánuði. Í dag fer ég í sjúkraþjálfun 2-3x í viku og geri æfingar. Ég er farin að vinna allan minn vinnutíma. Ég er ekki alveg verkjalaus, ég finn annarslagið fyrir eymslum í brisinu og vinstri öxlin er enþá ekki með nægt blóðflæði, einnig hef ég haft virkilega slæmt bakflæði eftir aðgerðina en á lyfjum til að reyna minka það. Er enþá á verkjalyfjum en minka þau hægt og rólega, ég mun þó aldrei þurfa að taka nein sérstök lyf, eina sem ég mun þurfa að passa mig á er áfengi, þar sem ég er í áhættuhóp á að fá brisbólgu... Annars á ég ekki að þurfa breyta einu né neinu í lífi mínu þó ég sé einungis með hálft bris… Allt gæti ekki hafa gengið betur…

Í hvert eitt og einasta skipti sem ég fór í rannsókn óskaði ég mér að þetta væri síðasta rannsóknin og í hvert eitt og einasta skipti sem ég beið eftir niðurstöðum úr rannsóknum óskaði ég þess heitast að núna kæmu loka niðurstöður… Allt ferlið einkenndist af endalausri bið og óvissu. Og alltof oft þurfti ég að vesenast og reka á eftir niðurstöðum sem er engum bjóðandi! Allan tíman fannst mér læknarnir ekki vera segja mér nógu mikið, einsog þeir þorðu ekki að segja mér allt, afþví þetta væri svo sjaldgæft og þeir vissu takmarkað og því betra að segja mér bara sem minnst. Ég ætla ekki að nefna vesenið með tryggingarstofnun ríkisins í þessari frásögn, það yrði efni í annan jafn langan pistil, en eitt er þó á hreinu að engin sem stendur í einhverslags veikindum og hvað þá erfiðum veikindum á ekki að þurfa að standa í basli við tryggingastofnun né heilbrigðiskerfið sjálft.

Nú þegar ég lít til baka, þá átti þetta líklega ekki að vera neitt öðruvísi en akkúratt svona, auðvita hefði ég viljað sleppa ýmsu en það sem mestu skiptir er að ég fékk að upplifa og læra svo óendanlega margt. Ég fékk líka að kynnast sjálfri mér frá A-Ö. Allt þetta ferli hefur nú mótað mig sem manneskju fyrir lífstíð… Og fyrir það er ég æfinlega þakklát...

Að lokum er hér lag sem fylgdi mér í gegnum öll veikindin, ég hlustaði örugglega um milljón sinnum á það og ég tengdi mig sterklega við. Shake it out með Florence and the machine...

*Sólveig H.