Óbilandi trú á sjálfri mér

Get ekki sagt annað en ég sé rosalega kát í dag... Hverjum lifandi manni hefði dottið það í hug að 4mánuðum eftir aðgerð væri ég farin út að hlaupa? (Hef ekki hlaupið í meira en ár) Jájájá og rúma 4km... Úr því að geta ekki staðið á fætur og þurfa ganga með göngugrind, yfir í það að hlaupa og taka hnébeygjur með 16kg ketilbjöllum... Halelúja hvað ég er sjúklega stolt og ánægð með sjálfan mig!

Sjúklega káta ég ásamt vinkonu minni
eftir útihlaupið í morgun

Stóra markmiðið mitt er/var að vera komin í það eðlilegt og gott form að ég gæti hjólað einsog vitleysingur útum allar sveitir í sumar, einsog í fyrra... En vegna frábærra framfara og endalausrar trúar á sjálfan mig núna er komið aðeins stærra markmið en það er að komast í enn betra form en ég var fyrir veikindi! Og ég er á fljúgandi siglingu! Ég ætla fara létt með þetta! Mér var gefið tækifæri á að halda áfram að lifa "eðlilegu" lífi og ég ætla að lifa því vel!

Viljinn fyrir því að ná árangri/líða vel þarf að vera rosalega mikill, þetta þarf að vera í 1.sæti hjá manni, heilsan í 1.sæti og allt annað þar á eftir... Sama hvað! Maður þarf að virkilega, virkilega vilja hlutina sem maður stefnir að, hafa óbilandi trú á sjálfum sér og vera harður við sig. Það er engin að fara gera þetta fyrir mann og maður einn tapar á því að svindla og þannig nær engin árangri! Ganga alltaf einu skrefi lengra í hverri viku! Vera extra bjartsýnn og njóta þess! Setja sér stór markmið og lítil markmið og fagna þegar maður bætir sig, gleðjast yfir minnstu framförum og virkilega leyfa sér að vera glaður og montinn með sig... Ef maður sjálfur er það ekki, þá getur maður ekki ætlast til að neinn annar sé það...

Í dag ætla ég líka að reyna bæta mataræðið en meira... Minn eðlilegi lífstíll er að borða ekkert hveiti og engin sykur... Með nokkrum undartekningum, veislur, hátíðir og þess háttar... Hinsvegar verð ég að viðurkenna að núna eftir áramótin hef ég ekki náð að halda mínum lífstíl, hef sótt óeðlilega mikið í sykur, líklega vegna orkuleysis og því sótt yfir í gerviorkuna eða ekki verið heldur nógu ströng við sjálfan mig og því notað rosalega mikið settninguna "æ ég á þetta svo skilið"! Í dag er ég nokkuð vissum að ég þurfi ekkert á þessari gerviorku að halda lengur og ég veit ekki afhverju ég ætti að eiga hana skilið heldur... Sérstaklega þar sem hún skemmir frekar fyrir helduren hitt, finnst mér ég eiga skilið að borða sykur og láta hann fara illa með mig? Nei einmitt ég hélt ekki! Í dag ætla ég að hætta þessu rugli og taka næstu 12daga með hörku, ég ætla vera ströng! Þetta eru nú bara 12dagar (til að byrja með) og það er nú ekki flókið!

*Sólveig H.

Þá er komið að næsta æxli

Í dag afrekaði ég það að fara í eitt en læknistékkið... Vitanlega með í maganum! Þó ekki yfir því að fara, heldur niðurstöðunum!

Ég sá fyrir mér það versta, sá fyrir mér að ég þyrfti beinustu leið í aðgerð að fjarlægja þetta æxli! Núna var ég í tékki vegna hins æxlisins (næstigjörðusvovel) sem fannst fyrir tilviljun í sneiðmyndatöku í rannsóknarferlinu ógurlega, æxli staðsett í eggjastokk, einstaklega sérstakt og sjaldgæft(aðsjálfsögðu)! En það æxli þarf að fylgjast með, því einhvern daginn þá þarf að taka það en ég er svo ung að hann vill ekki gera það strax, þar sem það er ekki til nein góð aðferð við að ná því án þess að annaðhvort taka eggjastokkinn eða hætta lífi mínu! Svo við tökum auðvita bara biðina frekar meðan það er enþá hægt.

Þegar ég sat í stólnum að spjalla við lækninn... Stoppar hann allt í einu og horfir framan í mig, ég vissi hreinlega ekki hvað gekk á, ímyndaði mér að hann væri að horfá einhverjar matarleyfar síðan úr hádeginu sem hefðu fengið að enda framaní mér.... Nei hann setur höndina á hausin á mér og réttir hann af, horfir í augun á mér og segir alltí einu "Bíddu, ertu tileygð?" Ég játaði, annarslagið verð ég tileygð "Merkilegt!"sagði hann og síðan hélt hann áfram máli sínu einsog ekkert væri...

Eðlilegt eftirlit með æxlinu fór fram, ég afklæddist að neðan og kom mér þægilega fyrir... Eða svona einsog mögulegt er í slíkum aðstæðum, skellti löppunum uppá og beið spennt, já í alvöru spennt þar að segja að vita og sjá niðurstöðurnar, hugsanirnar flugu fram og til baka "ætli þetta sé búið að breyta sér? Þarf ég í aðgerð? Er ég virkileg að fara standa í svona aftur strax?" Ég var það mikið að hugsa um hvernig þetta færi að ég var alveg merkilega róleg þrátt fyrir það að vera þarna nakin með fæturnar útí loftið að fara fá eitthvað sónartæki inní mig! Kannski bara orðin skuggalega vön þessu læknis stússi (mögulega óeðlilega vön), láta setja/taka þvaglegg, láta baða mig, fara til kvennsjúkdómalæknis og svo framvegis....  Er þetta ekki bara heimsins eðlilegasti hlutur? Jú ég er farin að halda það... Þó maður sé auðvita ekkert æstur í slíkt, þá er þetta bara orðið svo normal. Allavega fyrir mig (En ég ætti hugsanlega að fara hafa áhyggjur af því að vera orðin þetta vön þessu).

Jæja... Mér til mikillar gleði þá hefur æxlið ekki stækkað né breyst neitt á síðustu 6mánuðum og fæ ég því eitt heilt ár í frí frá þeim doktor... Endalaus ánægja! Það mikil ánægja var með þessar niðurstöður að ég fékk rosalegustu munnræpu sem ég hef fengið í langan tíma, vorkenni fólki sem á vegi mínum varð og "neyddist" til að hlusta á mig... Spennufall...

Næsta planaða læknisrannsókn er því ekki fyrren í sumar þegar ég fer til að athuga með brisið mitt.

Ég get svo sagt ykkur það, ég er glöð!

*Sólveig H.

Við eigum öll skilið að þau fái hærri laun!

Sem áhorfandi frá landsbyggðinni finnst mér hreint ótrúlegt að heyra endalausar fréttir af Landspítalanum. Á hverjum einasta degi heyrir maður af nýjum uppsögnum eða einhverjum fréttum af öllu því óvissuástandi sem þar ríkir. Persónulega er mér farið að finnast þetta orðið virkilega ótraustvekjandi... Það getur ekki þótt traustvekjandi fyrir nokkurn einstakling að þurfa að leggjast inn á LSH með þessar fréttir hljómandi í bílnum á leiðinni á sjúkrahúsið! "280 manns hafa nú sagt upp störfum..." Ætli ég eigi ekki bara að skera mig upp sjálf? Fer svo bara í röntgenyndasjálfsala? Bíddu nei hvernig ætli þetta myndi virka alltsaman með engu starfsfólki?

Hvað á svo að gerast? Ef þið semjið ekki strax og engin verður í vinnu þarna, hver og hvernig á að hjálpa veiku fólki? Ætlar einhver úr seðlabankanum að koma og redda málunum þarna? Fólk hættir víst aldrei að verða veikt! Hvernig ætliði að fá allt þetta fólk aftur til starfa og hvernig ætliði virkilega að ná að rétta úr þessu og koma öllu í góðan farveg aftur? Nú spyr ég einsog fíbbl, en mun það ekki kosta ríkið helmingi meira þegar upp er staðið? Er ekki gáfulegra að gera eitthvað núna og missa ekki allt þetta starfsfólk og missa ekki allt traust fólks í landinu, fólk er virkilega að treysta á að fá sína læknisþjónustu, við treystum öll á að þetta fagfólk sé til staðar fyrir okkur! Hver er það eiginlega sem semur og ákveður hver fær hvaða laun... Heldur sú manneskja að hún verði virkilega það heppin í lífinu að hún/hann þurfi aldrei á læknisþjónustu að halda? Með þessu áframhaldi verður veikt fólk veikara... Og eykst þá ekki dánartíðnin og svo framvegis?

Þetta getur bara ekki verið svona svakalega mikið mál! Fólk á skilið peninga fyrir sína vinnu... Nú er bara að finna þessa peninga og borga þeim! Hvernig er alltaf hægt að finna peninga fyrir einsog t.d. Hörpu? (Og nú tek ég fram að ég er þó algjörlega með því að Harpa hafi verið byggð)... Hvernig er hægt að finna peninga fyrir svona einhverjum hlutum en ekki launum fyrir fólk?

Þetta á eftir að hafa alvarlegar afleiðingar, það sér hver einasti einstaklingur!

Einhverntíman fyrir nokkrum árum man ég eftir að hafa heyrt það að við á Íslandi búum við virkilega góða heilbrigðistþjónusu... Væri gaman að sjá umfjöllun um það núna!

Ég þurfti nú sjálf að liggja inni á LSH tvisvar sinnum á síðasta ári, fyrraskipti vegna brisbólgu og seinna skiptið vegna stórrar kviðarholsaðgerðar, ásamt því að fara nokkrum sinnum í rannsóknir (sjá brandara lífs míns). Á slysamótökunni kom mér virkilega á óvart hversu rosalega góð þjónustan var.. Ég hafði heyrt ljótar og leiðinlegar sögur og var hálf hrædd að koma þar inn. En ég var þó heppnari en margir aðrir, ég fékk pörfekta þjónustu! Hinsvegar tók ég alveg eftir því hvað var brjálað að gera... Ég tók sérstaklega eftir því þegar ég var komin á deildina sem ég lá á. Það kom til dæmis fyrir einn daginn að ég hringdi og hringdi bjöllunni, ég var með brisbólgu og sjúklega kvalin og mig nauðsynlega vantaði morfín... Sjúkraliði kom á svæðið en hjúkrunarfræðingur lét ekki sjá sig fyrren 45mínótm síðar.. Og jú ég hringdi á 3x á þeim tíma til að athuga afhverju þetta væri ekki komið! Hjúkrunarfræðingarnir og allt annað starfsfólk stóð sig hetjulega í öllu og ég verð þeim alltaf þakklát fyrir bæði skiptin sem ég lá inni, ef ég hefði ekki getað treyst á þessa fagaðila í einu og öllu þá hefði ég aldrei náð þeim bata sem ég gerði og aldrei liðið svona vel á sjúkrahúsinu þrátt fyrir allt!

Ég get sagt ykkur það... Ég þakka guði fyrir það að ég var veik í fyrra en ekki núna árið 2013... Því miðavið allt sem maður fær að heyra í fjölmiðlum þá er ástandið ömurlegt og hreint sorglegt. Það er alveg nóg fyrir fólk að vera veikt... Þó það þurfi ekki líka að hafa áhyggjur af þjónustunni sem það á rétt á!

Allt þetta fagfólk á meira skilið... Það er að halda í okkur lífi!
Við eigum öll skilið að þau fái hærri laun.. Við eigum öll skilið að heilbrigðistþjónustan á Íslandi batni til muna! Þetta hreinlega getur ekki verið svona rosalega flókið, gefið fólkinu almennileg laun og hættið að eyða peningunum í þetta rugl!

*Sólveig H.

Fullkominn heili

Í síðustu viku afrekaði ég það loksins að koma mér í flensusprautuna... En mér veitir nú víst ekkert af henni þar sem ónæmiskerfið fór að sjálfsögðu í ruglið í veikindunum. Bara hafði mig engan vegin í það að panta mér tíma...... Frestunarárátta á háu stigi! Þetta hófst þó allt fyrir rest og ég fór...

Ég er svo alls ekkert hrædd við sprautur né nálar, alveg heimsins eðlilegasti hlutir fyrir mér að láta stinga mig, líka líklega búið að gera það oftar en tvisvar! En hinsvegar þegar hjúkkan tók upp sprautuna í þetta skiptið og ég fékk stunguna í handlegginn þá fékk rosalegt flashback... Þarna rifjuðust upp fyrir mér þessi sjúklegu ofnæmisköst sem ég fékk á LSH í október! Rifjaðist upp fyrir mér þegar hjúkkurnar komu labbandi inn á herbergi til mín með sprautuna með lyfininu sem ég var með mesta ofnæmið fyrir og mig langaði að gráta í hvert skipti, rifjaðist upp fyrir mér vanlíðanin sem fylgdi í kjölfarið, þetta allt helltist yfir mig á þessum nokkrum sekóndum! Þetta í raun rifjaðist allt það mikið upp að mér leið furðulega, alveg einsog mér væri að verða óglatt einsog í ofnæmiskötunum, virkilega skrítin tilfinning! Alveg í hálftíma á eftir spáði ég mikið í hvort ég væri í alvörunni að fara fá ofnæmiskast við mótefninu eða hvort heilinn væri þetta öflugur að hann hafi "látið" mér líða furðulega afþví mér var hugsað til þessarra viðbjóðslegu ofnæmiskasta sem ég fékk. Ofnæmi var það nú auðvita ekki.... Spáið hvað heilinn er ótrúlegur, getur framkallað líkamlega vanlíðan við smá hugsun! Vá hvað heilinn er fullkominn!

*Sólveig H.