Í síðustu viku afrekaði ég það loksins að koma mér í flensusprautuna... En mér veitir nú víst ekkert af henni þar sem ónæmiskerfið fór að sjálfsögðu í ruglið í veikindunum. Bara hafði mig engan vegin í það að panta mér tíma...... Frestunarárátta á háu stigi! Þetta hófst þó allt fyrir rest og ég fór...
Ég er svo alls ekkert hrædd við sprautur né nálar, alveg heimsins eðlilegasti hlutir fyrir mér að láta stinga mig, líka líklega búið að gera það oftar en tvisvar! En hinsvegar þegar hjúkkan tók upp sprautuna í þetta skiptið og ég fékk stunguna í handlegginn þá fékk rosalegt flashback... Þarna rifjuðust upp fyrir mér þessi sjúklegu ofnæmisköst sem ég fékk á LSH í október! Rifjaðist upp fyrir mér þegar hjúkkurnar komu labbandi inn á herbergi til mín með sprautuna með lyfininu sem ég var með mesta ofnæmið fyrir og mig langaði að gráta í hvert skipti, rifjaðist upp fyrir mér vanlíðanin sem fylgdi í kjölfarið, þetta allt helltist yfir mig á þessum nokkrum sekóndum! Þetta í raun rifjaðist allt það mikið upp að mér leið furðulega, alveg einsog mér væri að verða óglatt einsog í ofnæmiskötunum, virkilega skrítin tilfinning! Alveg í hálftíma á eftir spáði ég mikið í hvort ég væri í alvörunni að fara fá ofnæmiskast við mótefninu eða hvort heilinn væri þetta öflugur að hann hafi "látið" mér líða furðulega afþví mér var hugsað til þessarra viðbjóðslegu ofnæmiskasta sem ég fékk. Ofnæmi var það nú auðvita ekki.... Spáið hvað heilinn er ótrúlegur, getur framkallað líkamlega vanlíðan við smá hugsun! Vá hvað heilinn er fullkominn!
*Sólveig H.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli