Í dag afrekaði ég það að fara í eitt en læknistékkið... Vitanlega með í maganum! Þó ekki yfir því að fara, heldur niðurstöðunum!
Ég sá fyrir mér það versta, sá fyrir mér að ég þyrfti beinustu leið í aðgerð að fjarlægja þetta æxli! Núna var ég í tékki vegna hins æxlisins (næstigjörðusvovel) sem fannst fyrir tilviljun í sneiðmyndatöku í rannsóknarferlinu ógurlega, æxli staðsett í eggjastokk, einstaklega sérstakt og sjaldgæft(aðsjálfsögðu)! En það æxli þarf að fylgjast með, því einhvern daginn þá þarf að taka það en ég er svo ung að hann vill ekki gera það strax, þar sem það er ekki til nein góð aðferð við að ná því án þess að annaðhvort taka eggjastokkinn eða hætta lífi mínu! Svo við tökum auðvita bara biðina frekar meðan það er enþá hægt.
Þegar ég sat í stólnum að spjalla við lækninn... Stoppar hann allt í einu og horfir framan í mig, ég vissi hreinlega ekki hvað gekk á, ímyndaði mér að hann væri að horfá einhverjar matarleyfar síðan úr hádeginu sem hefðu fengið að enda framaní mér.... Nei hann setur höndina á hausin á mér og réttir hann af, horfir í augun á mér og segir alltí einu "Bíddu, ertu tileygð?" Ég játaði, annarslagið verð ég tileygð "Merkilegt!"sagði hann og síðan hélt hann áfram máli sínu einsog ekkert væri...
Eðlilegt eftirlit með æxlinu fór fram, ég afklæddist að neðan og kom mér þægilega fyrir... Eða svona einsog mögulegt er í slíkum aðstæðum, skellti löppunum uppá og beið spennt, já í alvöru spennt þar að segja að vita og sjá niðurstöðurnar, hugsanirnar flugu fram og til baka "ætli þetta sé búið að breyta sér? Þarf ég í aðgerð? Er ég virkileg að fara standa í svona aftur strax?" Ég var það mikið að hugsa um hvernig þetta færi að ég var alveg merkilega róleg þrátt fyrir það að vera þarna nakin með fæturnar útí loftið að fara fá eitthvað sónartæki inní mig! Kannski bara orðin skuggalega vön þessu læknis stússi (mögulega óeðlilega vön), láta setja/taka þvaglegg, láta baða mig, fara til kvennsjúkdómalæknis og svo framvegis.... Er þetta ekki bara heimsins eðlilegasti hlutur? Jú ég er farin að halda það... Þó maður sé auðvita ekkert æstur í slíkt, þá er þetta bara orðið svo normal. Allavega fyrir mig (En ég ætti hugsanlega að fara hafa áhyggjur af því að vera orðin þetta vön þessu).
Jæja... Mér til mikillar gleði þá hefur æxlið ekki stækkað né breyst neitt á síðustu 6mánuðum og fæ ég því eitt heilt ár í frí frá þeim doktor... Endalaus ánægja! Það mikil ánægja var með þessar niðurstöður að ég fékk rosalegustu munnræpu sem ég hef fengið í langan tíma, vorkenni fólki sem á vegi mínum varð og "neyddist" til að hlusta á mig... Spennufall...
Næsta planaða læknisrannsókn er því ekki fyrren í sumar þegar ég fer til að athuga með brisið mitt.
Ég get svo sagt ykkur það, ég er glöð!
*Sólveig H.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli