Að sigra sjálfan sig

Stundum þá gleymi ég mér í lífinu. Það er afskaplega auðvelt svona í amstri dagsins að gleyma sér. Blindast á veruleikan og setja óraunhæfar kröfur til sjálfs míns.

Ég á auðvelt með það allavega... Ég er búin að vera á fullu í hreyfingu, einfaldlega afþví ég elska það, það gefur mér alla þá orku sem ég þarf, bæði andlega og líkamlega. Mataræðið er 98% holt og pörfekt fyrir minn líkama... Afþví mér líður miklu betur þegar það er þannig. Þó helsta ástæða mín sé að mér líður óendanlega vel af þessu... Þá læðast auðvita líka inn allar hinar hugsanirnar sem þessu fylgja. Ég vill losa mig við kg (sem ég veit ég á auka), ég vil losna við nokkra cm hér og þar, ég vil fá vöðva sem sjást smá.... En nánast ekkert gerist sama hversu öll plön mín eru pörfekt, sama hversu rosalega dugleg ég er, þó ég leggi allt mitt til, þá virðist lítill sjáanlegur né tölulegur árangur verða. Ég veit þó vel að ég er að þyngja á fullu í æfingum og ná árangri þannig... Og það er endalaust gaman! Það skiptir þó bara alveg smá máli að maður sjái hinn árangurinn líka, allavega að fötin verði smá víðari eða eitthvað slíkt, þó þessar tölur skipit í raun engu máli þannig séð, þá í blinda veruleikanum gera þær það samt! Ég verð ótrúlega fúl þegar ekkert gerist, svekt út í sjálfan mig og líkama minn! Ég ber mig ósjálfrátt saman við vinkonur mínar, að sjálfsögðu... Þær eru búnar að vera styttra en ég í svipuðum lífstíl en búnar að ná helmingi meiri árangri og fullt af tölulegum árangri og sjáanlegum, vöðvarnir eru mættir á svæðið hjá þeim, meðan mínir eru í dvala.... Ekki það að ég ætli að verða eitthvað vöðvatröll, mig langar bara að fá fallega vöðva, verða pínu stælt! Hvernig er annað hægt en að svekkja sig... Og ekki misskilja mig, ég elska þessar vinkonur mínar endalaust mikið og samgleðst þeim og ég er endalaust stolt af þeim! Ég datt niður á þann stað að hreinlega bara alls ekki skilja hvað er í gangi hjá líkama mínum, afhverju tekur hann ekki við sér einsog þeirra? Hvað er ég að gera vitlaust? Svarið er líklega ekkert....

Ég tuðaði smá (mikið)... En það var góð manneskja sem tendraði smá ljós hjá mér sem ég hafði ekki hugsað út í núna síðustu tvo mánuði og hreinlega gleymt. Ég hafði augljóslega gleymt því líkami minn væri ekki staddur á sama stað og líkami vinkvenna minna, ég setti virkilega óranhæfar kröfur á hann og taldi allt sjálfsagt! Líkami minn hefur fengið að finna fyrir því í þessu lífi og líklega þurft að ganga í gegnum töluvert meira en flestir á mínum aldri. Ég má ekki gleyma því! Ég má ekki gleyma að það eru ekki nema 18mánuðir síðan ég lá á skurðarborðinu í rúma 5klukkutíma nær dauðanum en lífinu sjálfu meðan læknarnir fjarlægðu eitt stk æxli og helmingin af brisinu. Ég má ekki gleyma að mig vantar hálft líffæri, líffæri sem sinnir nokkrum stórum hlutverkum í líkamanum! Ég má ekki taka það sem sjálfsagt að líkami minn starfi einsog annarra á mínum aldri.

Andlega hliðin er mikilvægasti parturinn af öllu... Ég hef fengi jú að ganga í gegnum ýmislegt í lífinu... Ég held mér sé óhætt að segja að ég sé á allt, allt öðrum stað núna og í raun á einum besta stað sem ég hef nokkurntíman náð á. Það er líklega besti og best nýtti sigurinn.

Í dag, næstu daga, vikur og mánuði ætla ég að reyna eins og ég get að einbeita mér að því að hugsa ekki um tölur, hugsa ekki um afhverju ég næ ekki sjáanlegum árangri og svo framvegis. Heldur horfa til baka og hugsa að á 18mánuðum hef ég náð hreint stórkostlegum árangri, er búin að vinna mig uppúr rosalegum veikindum, fyrir 18mánuðum þá gat ég hvorki sest upp sjálf né staðið upp sjálf og það að ganga með göngugrind var einsog að hlaupa heilt maraþon og ég svaf hálfan daginn einsog ungabarn... Það hafa verið stífar æfingar síðan þá og ég man hvað það var gaman þegar ég gat gengið upp og niður stiga í fyrsta skiptið eftir aðgerð. Ég man þegar gamla konan með tvo hagkaupspoka tók frammúr mér í Norðurgötunni en mér fannst ég labba rosalega hratt (sem var þó greinilega hægt).... Og ég man hvað ég varð himinsæl þegar ég gat í fyrstaskipti tekið útihlaup aftur, ég var einsog kýr að vori! Ég man nákvæmlega einsog það hafi verið í gær hvernig það var að hafa ekkert og geta ekkert og vera ekkert nema ofurheitjan ein að hafa lifað þetta af. Núna get ég gert nánast allt og ekkert stoppar mig, æfi núna 5-6x í viku.... Árangurinn á 18mánuðum er kraftaverkinu líkast! Og ég þarf heitt og innilega að minna mig á að meta það aftur. Hver hefði jú líka trúað þessu öllu? Þetta hljómar einsog lygi! Jah svona ef þið hefðuð amk sagt við mig fyrir 2árum að ég myndi ráða við þetta verkefni og hreinlega rústa því með einari og koma helmingi betur útúr öllu fyrir vikið.... Þá hefði ég aldrei trúað ykkur! Þið hefðuð verið rugluð að hafa alla þá trú á mér...

Í dag ætla ég því að leyfa mér að eiga mig skilið... Ég hef unnið mig út úr risastóru völundarhúsi... Ég er sigurvegari sjálfs míns... Það geta engar tölur né neitt annað toppað þann sigur sem ég hef unnið á sjálfri mér!

*Sólveig H.

Lífstíls hagræðingar

Það er eiginlega best í heimi þegar sá dagur kemur þegar maður fær ógeð, svona virkilega mikið ógeð á því hvernig allt lífið gengur fyrir sig hjá sér, að manni þyrstir í breytingu og drifkrafturinn hellist yfir.
Það er á svoleiðis stundum sem ég tek lífið mitt í gegn, laga aðeins til í því og hagræði betur til í hreyfingu, mataræði og yfirhöfuð bara öllu.

Ég skrifaði lista... Nokkra reyndar (kemur á óvart)... Lista yfir hvern einasta dag, þar stendur t.d. hvað ég á að borða hvenær, hvenær ég æfi, tékklisti yfir það sem ég þarf að gera á hverjum degi og hvaða vítamín ég tek og fleira og fleira... Þetta eru frekar nákvæmir listar en nauðsynlegir og rosalega þægilegir... Ég þarf á þeim að halda núna... Og það er ekkert lítið leiðinlegt að strika yfir atriðin sem maður er búin með á hverjum degi.

Kannski mestu breytingarnar séu þær að ég ætla að sleppa nammi algjörlega, ég tók alltaf einn sukk dag í viku en núna ætla ég að breyta, núna má ég ekki sukka svona svakalega, en einu sinni í viku má ég fá mér ís, köku eða einhvern sjúklega góðan óhollari mat.... Engin sykur annars og ekkert hveiti heldur (einsog alltaf)... Ástæða þess að ég hef tekið út nammið er bæði sú að ég hef ekki getað séð nógu mikinn árangur hjá mér síðan í sept og svo líka sú að ég er held ég bara hreinlega fíkill, því ef ég fæ einn súkkulaðibita þá þarf ég allt súkkulaðistykkið og meira til.... Og síðan get ég ekkert hætt og þessi eini sukk dagur verða oftast 3! Það er ekki í boði...

Málið er nefninleg að ég fékk ógeð af því að vera endalaust veik... Er búin að vera meira og minna lasin síðan miðjan desember og lítið getað æft í 2og hálfan mánuð. Ég var komin á ágætis skrið fyrir það og elskaði að geta farið alltaf 5x í viku á æfingar, hinir tveir dagar vikunnar voru eiginlega bara leiðinlegir.

En núna bara ætla ég að hætta að vera lasin.... Núna ætla ég að verða frísk.... Þetta er ekkert flókið mál! Núna ætla ég að losna við þessa fitu (finnst 3kg ekki ásættanleg tala á hálfu ári, þó ég sé búin að öðlast meiri styrk)... Fá flotta vöðva og líða sjúklega vel... Núna ætla ég að gera virkilega allt sem ég get til að hætta að vera lasin ;)

Ég segi hér með upp veikindum.... Núna er ég hætt!
Ég ætla að massa þetta... Svona fyrir alvöru!

*Sólveig H.

Ofbauð sjálfri mér

Það er ekki auðveldast í heimi þegar maður er búin að setja sér markmið en nær ekki að standast þau af óviðráðanlegum orsökum. Það er virkilega ömurlegt! Maður ætti kannski að taka meira mark á þessu orði "óviðráðanlegum". Mér finnst líka hálf ömurlegt þegar maður er búin að peppa sig inn í daginn, ætlar að gera daginn sinn góðan og reynir allt sitt besta en allt gengur á afturfótunum! Það eru líka oft á tíðum óviðráðanleg atvik sem eiga sér stað...  Samt svekkjum við okkur og bölvum okkur sjálfum fyrir allt... Þrátt fyrir þetta óviðráðanlega sem við eigum enga sök sjálf á.... Afhverju? Afhverju erum við að setja svona mikla pressu á okkur sjálf? Afhverju reynum við ekki að tala okkur til, vera sanngjörn við sjálfan okkur... Í staðin fyrir að kenna okkur sjálfum um þó við eigum enga sök? Því orðið óviðráðanlegt segir að við ráðum ekki sjálf við aðstæðurnar ekki satt? Við þurfum ekki að taka lífinu svona rosalega hátíðlegu....

Ég get vel tekið sjálfan mig sem dæmi í þessu....
Ég hef verið með smá veikindavesen síðan um miðjan desember og æfingarplanið mitt fór um það bil til fjandans... Ég byrjaði á að fá klassíska pesti, kvef og hálsbólgu og verða algjörlega raddlaus, síðan skánaði ég, fór á 3æfingar og fékk mígreniskast, síðan fékk ég brjálaðan hósta og kvef aftur.... Ætlaði svo að koma mér hægt og rólega af stað í ræktinni aftur eftir það... Fékk þá næst eyrnabólgu og bólgna kirtla í hálsi.... Einnig er brissvæðið með vesen... Reyni að láta þetta nýjasta dæmi allt trufla mig lítið og held áfram að reyna koma mér í rútínu í ræktinni en enda á að fá annað slæmt mígreniskast á miðri æfingu.... Þar með er ég beðin um að taka því rólega í æfingum til að byrja með (Ekki það að ég var einmitt að því til að koma mér aftur af stað). Svo hér stend ég uppi með fullt af atriðum sem ég get ekkert gert í en eru afskaplega mikið fyrir mér og mínum markmiðum.... Þetta eru allt óviðráðanlegir hlutir...... Og nú er komin tími á að segja sálfri mér það og taka mark á þessu. Í dag ákvað ég svo að fara á æfingu... Taka extra rólega æfingu einsog mér er sagt að gera...... Langaði lúmskt að sleppa því bara að fara afþví ég má takmarkað gera en ég veit hvað ég elska að æfa og hvað það gefur mér mikið, svo ég peppa mig upp og geri það fyrir sjálfið að fara samt. Þegar ég mæti í ræktinna hafði ég vaðið snjó og orðið rennandiblaut í fæturnar og þurfti að hafa mig alla við að láta það ekki eyðileggja neitt, síðan tek ég skónna uppúr töskunni...... Nei frábært! Engin innlegg í skónnum mínum!! Ég tel uppá 10 og anda inn og út... "Fokk! Ég er búin að peppa mig uppí að koma hingað í dag og þetta skal ekki skemma fyrir mér þessa "aumingja"æfingu sem ég ætla að taka... " Og með því labbaði ég inní sal og byrjaði, blaut í fæturnar með engin innlegg.... Kláraði "aumingja"æfinguna og labbað ágætlega sátt við mig út....

Ég eiginlega ofbauð sjálfri mér með þessari framkomu við sjálfan mig.... Ef það má orða það þannig! Afhverju þessi rosalega pressa? Af hverju er ég að missa og hverju hef ég svona miklu að tapa? Afhverju er ég ekki sanngjörn við sjálfan mig? Lífið mitt væri svo mun auðveldara þannig. Ég get ekki gert að því að ég sé veik... Þó það sé vitanlega brjálæðislega svekkjandi þá verð ég bara að taka því. Ég get gert fullt annað og get sett mér önnur markmið meðan á þessu öllu stendur, markmið að mæta í ræktina sama hvað og gera alltaf eitthvað smá og ef það koma þeir dagar sem allt er í rugli, þá bara verður allt að fá að vera það, það er óviðráðanlegt. Setja mér markmið að hafa mataræðið í topp standi... Seinna kemur að því að ég set mér stærri og meiri markmið. En ég er engin aumingi þó ég þurfi að gera "aumingja"æfingar í bili........ Ég mæti þó allavega! Lífið er langhlaup en ekki spretthlaup... Allt hefur sinn tíma.

*Sólveig H.

Ég er á lífi og þessvegna ætla ég að lifa

Í dag var ég að laga til.... Í sakleysi mínu algjöru.... Ég hafði ekki minnsta grun um hvað biði mín í einni skúffunni sem ég var að laga til í.... Ekki minnsta minnsta grun... Ég hafði ekki farið í gegnum þessa skúffu svo árum skipti, í þessari skúffu voru allskonar pappírar og allt í miklu rugli og alveg greinileg ástæða fyrir því að ég hafði ekki nennt að fara í gegnum þetta alltsaman... Ég harka af mér og byrja, þarna eru allskonar ábyrgðarskirteini, launaseðlar, gömul afmæliskort, nokkrar ljósmyndir, ásamt fleira drasli sem ég hafði sankað að mér.... Það sem ég bjóst hinsvegar alls ekki við að sjá í þessari skúffu var lítill miði, virkilega vel brotin saman, skrifaður með blóðrauðum penna... Ég man ekkert eftir þessum miða.... Þegar ég opna hann grunar mig þó hverskonar miði þetta er án þess að muna enþá nokkuð eftir honum.... Þarna sat ég allt í einu hálf stjörf með sjálfsmorðsbréf mitt í höndunum, sem ég hafði skrifað fyrir mörgum árum.... Ég fékk kökk í hálsin... Ég mundi ekki eftir að mér hefði liðið svona.... Ég trúi ekki að ég hafi virkilega eytt lífi mínu í svona svartan heim... Ég man hreinlega ekki eftir því að hafa virkilega skrifað þessi orð..... Orð sem voru þó svo falleg, skír og einlæg... Það sem slær mig mest er að þarna er ég mun yngri en ég er í dag og þarna er lífið varla byrjað og ég ekki búin að ganga í gegnum helmingin af því sem ég er búin að í dag! Þarna var ég greinilega tínd í tilfinningum, en þorði ekki að biðja um hjálp, vildi ekki verða byrgði á aðra, var í mínum eigin heimi og faldi allt fyrir öllum.... Það varð greinilega aldrei af neinu og þessi miði hefur dagað þarna uppi mjög fallega brotin saman og aldrei hvarlað að mér að ég ætti hann en í dag... Nú hef ég þó aldrei aftur skrifað slíkt bréf þó mér hafi ekki alltaf liðið frábærlega, kannski afþví ég hef lært af góðu fólki að lífið heldur alltaf áfram sama hvað, lífið verður alltaf betra og það eru til lausnir og virkilega góð ráð við öllu.... Eina sem til þarf er að ég sjálf sé tilbúin að meðtaka.

Ég hef unnið helling í sjálfri mér.... Ég hef þurft á því að halda... Ég valdi það sjálf til að öðlast betra líf. Hef fengið vægast sagt frábært fólk til aðstoðar, virkilega færa sálfræðinga og ráðgjafa og þó ég segi sjálf frá þá hef ég tekið rosalegum framförum á síðustu árum og náð að öðlast yndislegt líf. Það sem er og hefur alltaf verið erfiðast er að viðurkenna þetta fyrir öllu mínu fólki og ekki síst sjálfri mér, viðurkenna að mér líði ekki neitt rosalega vel andlega alltaf, alla daga... Sem ætti að vera heimsins eðlilegasti hlutir ekki satt? Afhverju ætti ég ekki alveg eins að geta sagt það einsog mér líði illa þegar ég er með stöðugan hausverk? Nú spyr ég alveg eins sjálfan mig einsog ykkur.... Því það er lang erfiðast þegar maður sjálfur hefur fordóma fyrir sjálfri sér.....

Núna í þessum skrifuðu orðum, hef ég nú lofað sjálfri mér enþá betra lífi en ég lifi... Ég á það skilið... Ég ætla að gera allt í heiminum sem ég get svo ég lifi, því ég er ekki búin með mín verkefni á þessari jörðu... Svo mikið er víst! Ef mér hefði ekki verið ætlað eitthvað meira í þessu lífi hefði lífið tekið mig í veikindum mínum árið 2012.... Lífið gerði það hinsvegar ekki.... Og ég er á lífi.... Og þessvegna ætla ég að lifa.... Lifa góðu lífi, njóta lífsins, fylgja hjartanu og gera það sem er best fyrir mig og engan annan....... Því þetta er mitt líf en ekki þitt og ég stjórna :)

*Sólveig H.

Ræktar bugunin....

Í dag labbaði ég inn í ræktina... Hélt ég væri tilbúnari en nokkru sinni fyrr eftir að hafa verið í veikindapásu, búin að þrá það í heilan mánuð að geta byrjað aftur á fullu. Ég var svo all in, ætlaði að sigra heiminn, koma mér aftur í eðlilega æfingarútínu og hafa það bara ótrúlega gaman í ræktinni einsog áður.... Síðan kem ég þarna inn í salinn, salurinn er fullur af fólki, janúarfólkið var þarna enþá í allri sinni dýrð! Fólk allstaðar, allir fyrir öllum og lyktin eftir því! Ég fíla ekki svona margmenni þarna, ég valdi mér nefninlega rólegasta æfingartíman hér einu sinni til að geta verið meira í friði en nú er komin heill hellingur af fólki á minn tíma og engin rólegheit lengur.... Ég ákvað líka að mæta fyrsta daginn eftir frí í ermalausu, sem er mikil áskorun fyrir mig, sá strax eftir því... En mér leið einsog fíl með risa handleggi útí loftið í kringum allt þetta fólk sem ég hafði aldrei séð áður í lífinu... Erfiða ræktar líf! Ekki nóg með allt þetta fólk heldur varð ipodin batterýs laus á fyrstu mínótunum, var þó með símann og gat hlustað í honum en hinsvegar er ég með svo rosalega sýkingu í öðru eyranu að ég get ekki sett heyrnatólið í það eyra! Svo ég gat ekki einu sinni lokað mig af í mínum eigin heimi! Það varð skyndilega allt á móti mér þarna og mig langaði mest að hlaupa út... Virkilega hlaupa út og gefast upp strax!

Hálf buguð lét þó ekki allt þetta fólk og allt þetta rugl sigra mig og kláraði æfinguna eftir smá pepp...
Núna er því eina ráðið að byggja upp stoltið, setja ipodin í bæði eyrun (þegar sýkingin er farin) og loka mig af í mínu heimi og peppa mig upp, setja upp æfingarandlitið, setja mér markmið og sigra sjálfan mig.... Því ég elska að æfa.... Lífið er bara alveg helmingi erfiðara á hvíldardögum.... Svo það er ekkert annað í boði en að komast í réttan gír aftur.

*Sólveig H.