Ofbauð sjálfri mér

Það er ekki auðveldast í heimi þegar maður er búin að setja sér markmið en nær ekki að standast þau af óviðráðanlegum orsökum. Það er virkilega ömurlegt! Maður ætti kannski að taka meira mark á þessu orði "óviðráðanlegum". Mér finnst líka hálf ömurlegt þegar maður er búin að peppa sig inn í daginn, ætlar að gera daginn sinn góðan og reynir allt sitt besta en allt gengur á afturfótunum! Það eru líka oft á tíðum óviðráðanleg atvik sem eiga sér stað...  Samt svekkjum við okkur og bölvum okkur sjálfum fyrir allt... Þrátt fyrir þetta óviðráðanlega sem við eigum enga sök sjálf á.... Afhverju? Afhverju erum við að setja svona mikla pressu á okkur sjálf? Afhverju reynum við ekki að tala okkur til, vera sanngjörn við sjálfan okkur... Í staðin fyrir að kenna okkur sjálfum um þó við eigum enga sök? Því orðið óviðráðanlegt segir að við ráðum ekki sjálf við aðstæðurnar ekki satt? Við þurfum ekki að taka lífinu svona rosalega hátíðlegu....

Ég get vel tekið sjálfan mig sem dæmi í þessu....
Ég hef verið með smá veikindavesen síðan um miðjan desember og æfingarplanið mitt fór um það bil til fjandans... Ég byrjaði á að fá klassíska pesti, kvef og hálsbólgu og verða algjörlega raddlaus, síðan skánaði ég, fór á 3æfingar og fékk mígreniskast, síðan fékk ég brjálaðan hósta og kvef aftur.... Ætlaði svo að koma mér hægt og rólega af stað í ræktinni aftur eftir það... Fékk þá næst eyrnabólgu og bólgna kirtla í hálsi.... Einnig er brissvæðið með vesen... Reyni að láta þetta nýjasta dæmi allt trufla mig lítið og held áfram að reyna koma mér í rútínu í ræktinni en enda á að fá annað slæmt mígreniskast á miðri æfingu.... Þar með er ég beðin um að taka því rólega í æfingum til að byrja með (Ekki það að ég var einmitt að því til að koma mér aftur af stað). Svo hér stend ég uppi með fullt af atriðum sem ég get ekkert gert í en eru afskaplega mikið fyrir mér og mínum markmiðum.... Þetta eru allt óviðráðanlegir hlutir...... Og nú er komin tími á að segja sálfri mér það og taka mark á þessu. Í dag ákvað ég svo að fara á æfingu... Taka extra rólega æfingu einsog mér er sagt að gera...... Langaði lúmskt að sleppa því bara að fara afþví ég má takmarkað gera en ég veit hvað ég elska að æfa og hvað það gefur mér mikið, svo ég peppa mig upp og geri það fyrir sjálfið að fara samt. Þegar ég mæti í ræktinna hafði ég vaðið snjó og orðið rennandiblaut í fæturnar og þurfti að hafa mig alla við að láta það ekki eyðileggja neitt, síðan tek ég skónna uppúr töskunni...... Nei frábært! Engin innlegg í skónnum mínum!! Ég tel uppá 10 og anda inn og út... "Fokk! Ég er búin að peppa mig uppí að koma hingað í dag og þetta skal ekki skemma fyrir mér þessa "aumingja"æfingu sem ég ætla að taka... " Og með því labbaði ég inní sal og byrjaði, blaut í fæturnar með engin innlegg.... Kláraði "aumingja"æfinguna og labbað ágætlega sátt við mig út....

Ég eiginlega ofbauð sjálfri mér með þessari framkomu við sjálfan mig.... Ef það má orða það þannig! Afhverju þessi rosalega pressa? Af hverju er ég að missa og hverju hef ég svona miklu að tapa? Afhverju er ég ekki sanngjörn við sjálfan mig? Lífið mitt væri svo mun auðveldara þannig. Ég get ekki gert að því að ég sé veik... Þó það sé vitanlega brjálæðislega svekkjandi þá verð ég bara að taka því. Ég get gert fullt annað og get sett mér önnur markmið meðan á þessu öllu stendur, markmið að mæta í ræktina sama hvað og gera alltaf eitthvað smá og ef það koma þeir dagar sem allt er í rugli, þá bara verður allt að fá að vera það, það er óviðráðanlegt. Setja mér markmið að hafa mataræðið í topp standi... Seinna kemur að því að ég set mér stærri og meiri markmið. En ég er engin aumingi þó ég þurfi að gera "aumingja"æfingar í bili........ Ég mæti þó allavega! Lífið er langhlaup en ekki spretthlaup... Allt hefur sinn tíma.

*Sólveig H.