Þá er komið að því...
Annaðhvort þarf ég að viðurkenna það fyrir sjálfri mér (og öðrum) í dag eða á morgun að ég er með félagskvíða á frekar háu stigi... Svo afhverju ekki bara að klára það af í dag ;)
Fyrir nokkrum árum fór ég til sálfræðings sem benti mér góðfúslega á að ég væri með félagskvíða og félli ég undir allt sem þar stóð, hún vildi endilega að ég færi í félagskvíða hópmeðferð... Vitanlega þar sem ég er með félagskvíða þá fannst mér nákvæmlega ekkert fyndið við þessa hugmynd hennar og fann mér allar hugsanlegar ástæður fyrir því að sleppa við það og viti menn ég fór auðvita ekki! Ég sé eftir því í dag... Væri fínt að vera búin!
Vissir þú t.d. að félagskvíði er meðfæddur en ekki áunnin? Þegar ég heyrði það nú í gær frá sálfræðingnum mínum þá var einsog það létti á mér. Ég hafði líklega allan tíman haldið að ég væri svona skrítin að ég hafi búið þetta til sjálf. En svo er ekki, ég fæddist með félagskvíða og ég gat ekkert gert að því. Þetta passar við alla mína æsku... Ég hafði ekki gaman af félagslegum aðstæðum strax frá fæðingu, vildi alltaf vera í öruggu fangi mömmu og hafði enga löngun í fjölmenni. Í grunnskóla forðaðist ég lesblinda stúlkan það einsog heitan eldinn að lesa upphátt fyrir bekkinn og ótrúlegt en satt komst upp með það(sem í dag ég vildi að ég hefði ekki fengið)! Þangað til ég kom í framhaldskóla og þurfti að halda fyrirlestra og tala fyrir framan fólk einsog ekkert væri eðlilegra, þið getið rétt ímyndað ykkur kvíðahnútinn og flótta tilfinninguna... Hvar eru útgönguleiðirnar, hvert get ég hlaupið?
Að vera með félgskvíða er í raun ekkert grín. Það er mun flóknara og alvarlegra en fólk heldur og auðvita erfitt að gera sér grein fyrir því. Að kvíða fyrir einhverju af og til er heimsins eðlilegasti hlutur, getur meirasegja þó ótrúlegt megi veriðast í sumum tilfellum gert manni gott... En þegar kvíðinn er orðin óstjórnlega mikill þá er það langt frá því að vera eðlilegt. Sjálfsgagnrýnin er svo gríðarleg á allt sem þú segir og gerir að þó þú hafir varla hvorki sagt neitt né gert neitt sem gæti valdið skömm... Þá dæmiru þig niður í ekkert. Rangtúlkunin er í blóma lífsins!
Ég hef alltaf fílað mig betur með einni vinkonu helduren hópi vina... Einfaldlega því ég höndla ekki að tala við marga í einu, ég verð sjúklega kvíðin við þær aðstæður, tilhugsunin ein við að allir séu að horfa á mig og hlusta á mig er slæm og svo ég tali nú ekki um að ef ég myndi mögulega segja einhverja vitleysu eða gera mig að fíbbli! Stundum er ein manneskja meirasegja meira en nóg... Það að hringja símtöl getur líka verið rosalegt... Að mæta á nýjan stað og vita ekkert hvernig hlutirnir líta út þar og ekki nákvæmlega hvert maður er að fara eða hvernig fólkið lítur út þar er rosalegt kvíðaefni.... Það eru allskonar aðstæður sem eru erfiðar, ég gæti talið endalaust upp....... En læt það þó vera!
Nú gætu þó einhverjir hugsað með sér... "En Sólveig hún hefur gert þetta og þetta og þetta og ekkert mál....." Já satt... En ég hef líka oftar en ekki kvalist fyrir þær aðstæður en náð að sigra sjálfan mig að lokum! Einnig er það nú svo að ég er með meistaragráðu í því að fela þetta fyrir öllum! Svo eru þó alveg aðstæður sem maður höndlar betur en aðrar... Sem betur fer!
Þegar maður er með félagskvíða þá þarf allt og þá meina ég virkilega allt, að vera fullkomið hjá manni, svo maður verði sjálfum sér ekki til skammar og öllum líki vel við mann og manni verði ekki hafnað... Maður verður svo ofur meðvitaður um sjálfan sig, bæði útlitslega og í því sem maður segir og gerir að maður nýtur sín enganvegin, í rauninni missir maður stundum af heilu klukkutímunum því maður er svo upptekin af ranghugmyndum!
Þeir sem eru haldnir félagskvíða eru meistarar í að búa sér til ástæður fyrir því að sleppa útúr erfiðum aðstæðum... Það má segja að maður sé í rauninni alltaf að flýja aðstæður og ekki síst sjálfan sig.
En er þetta virkilega það sem maður vill, svarið er einfalt nei... Mest í heiminum myndi ég persónulega vilja sleppa við það að þurfa að hafa risastóran hnút í maganum í marga daga áðuren ég þarf að fara í óþægilegar aðstæður. Ég myndi vilja geta farið óttalaus í gegnum aðstæður sem eiga að vera öllum eðlilegar, notið lífsins... Án áhyggja af því að vera álitin furðuleg og verða mér til skammar og allt það... Ég vildi svo innilega að mér væri alveg sama. Þá væri lífið mitt svo auðvelt!
Þarf maður virkilega að vera "fullkomin"? Nei...
Ætla ég virkilega að láta þetta eyðileggja fyrir mér lífið áfram? Nei... Ég er að verða 25ára gömul og búin að leyfa þessum félagskvíða að hafa yfirstjórn á öllu mínu lífi...Það væri ósanngjarnt gagnvart sjálfri mér að gera ekkert í málunum.... Í dag ætla ég að sækja aftur um að komast á námskeið... Í dag ætla ég að hætta að vera farþegi, það er ég sem á mitt eigið líf og ég ætla að stjórna mér sjálf!
"Wake up and live"
*Sólveig H.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli