Minning um konu

Nú hellast yfir mig minningarnar... Ykkur að segja er ég hálf miður mín yfir þessu...
Þegar ég lá nú á LSH í október var þar kona sem ég þekkti ekki neitt en ég sá á hverjum einasta degi, oft á dag, hún brosti alltaf til mín og bauð mér góðan daginn. Það var ekki fyrren á sjöunda degi þegar hún situr á ganginum að hún stoppar mig, ég sest hjá henni og við byrjum að spjalla saman. Þessi kona var yndisleg. Hún sagðist öfunda mig heilmikið af því að vera í einkaherberginu sem ég var í, hún hefði verið þar síðast þegar hún var þarna og leið líkt og mér einsog prinsessu þar inni. Hún sagði mér hvernig veikindi hún væri að glíma við og gaf mér nokkur góð ráð. Við töluðum svo um daginn og veginn og komumst að því að við þekktum sama fólk(skemmtilega lítið land sem við búum í). Þessi kona var svo endalaust sterk! Seinna þennan dag þá fékk hún að útskrifast... Ég var akkúratt að taka gönguæfingu á ganginum þegar hún er að fara heim ásamt manninum sínum sem einnig brosti alltaf til mín á hverjum degi. Þau gengu að mér, horfðu bæði beint í augun á mér óskuðu mér alls hins besta með framhaldið og klöppuðu á öxl mína... Þetta var svo innilegt og fallegt og hefur síðan setið fast í huga mér. Í dag fékk ég þær fréttir að þessi kona sé látin.... Ég þekkti hana ekki neitt nema af þessum 10mínótum sem við spjölluðum saman á ganginum, en þetta er mér svo skrítið, manneskja sem var á sama tíma og ég á sjúkrahúsinu er nú komin á annan stað.
Nú sé ég en betur hvað ég má vera þakklát fyrir líf mitt....
Blessuð sé minning þessarar sterku konu.

*Sólveig H.