100ára afmæli á himnum!

Í tilefni dagsins....

Í dag hefði ástkær langafi minn Garðar Jakobsson orðið 100ára gamall. Afi Garðar var ekki bara langafi, hann var miklu meira en það, hann var frábær vinur og besta fyrirmynd sem hægt var að hugsa sér ... Eða kannski í öllu, nema akstri, því á því sviði var hann eiginlega bara frekar vonlaus, allavega svona einsog staðan var eftir að ég kom í heiminn og fékk vit... Ég held hann hafi haldið að hann ætti semsagt réttinn alltaf allstaðar, auðvita, enda akandi um á hvítri LöduSport!

Ég hugsa oft um afa, ég á margar minningar með honum... Hann var t.d. mikið heima hjá okkur og gisti oft þegar hann þurfti að sinna erindum á Akureyri. Ég man alltaf þegar hann tók upp töfluboxið sitt á morgnanna, töfluboxið sem var troðfullt, hann losaði töflurnar sínar úr fyrir deginum og skellti uppí sig, áðuren ég náði að gefa afa mínum vatnsglas var hann búin að kyngja þessu öllu... Í einu! Afa fannst æðislegt að fara á rúntinn og þegar einhver sagði "Eigum við að fara í bíltúr... Þá var afi á undan öllum öðrum út, þó hann færi hægast yfir af okkur öllum! Hann bað mig alltaf að spila á fiðluna fyrir sig í hvert einasta skipti þegar við hittumst, ég byrjaði nefninlega að læra á fiðlu einungis afþví ég vildi verða einsog langafi og síðan á 10ára afmæli mínu gaf hann mér fiðluna sína sem hann hafði sjálfur keypt 13ára gamall. Eftir að afi var komin á elliheimili og sjúkrahús bað hann mig alltaf að taka fiðluna með og spila fyrir sig þar... Og þó hann væri orðin gamall og lúinn, tók hann alltaf aðeins í fiðluna líka. Ég man þegar ég var lítil og hann spilaði á fiðluna fyrir mig og ég dansaði einsog vitleysingur í kringum hann. Ég man hvað hann var með sjónvarpið alltaf stillt í botni vegna heyrnaleysis... En þann dag í dag ef sjónvarpið er í botni, er gjarnan sagt "Er langafi komin í heimsókn?". Ég man alltaf hvað mér fannst stundum orðaforðin hans vera furðulegur, þegar við sátum við matarborðið sagði hann oft "Máski þú réttir mér kaffið"... Ég gat hlegið endalaust af þessu, hann var svo frábær kall! En hann var líka sjálfur húmoristi mikill, blíður, athafnasamur, traustur, skemmtilegur og svo endalaust margt annað... Hann var einstakur!

Ég er svo lánssöm að eiga fiðluna hans, nótur sem hann gaf mér, spólur með efni sem hann tók upp með sjálfum sér, útgefin geisladisk, bók sem hann gaf út, ljósmyndir og síðast en ekki síst gullfallegt hvítt og fjólublátt sængurver... Og það sem mikilvægast er, einstakar minningar um þennan merka mann!

Afi lést 12.mars 2003, ég man þennan dag einsog hann hafi gerst í gær... Það var einsog ég hefði haldið að þessi ofur maður myndir bara aldrei fara frá okkur. Sem var vitanlega ekki og kvaddi ég mína stærstu fyrirmynd með miklum söknuði! Í dag, 10árum síðar, sé ég hvað ég var endalaust heppin, ég fékk að kynnast langafa mínum og það eru forréttindi mikil!

Í tilefni dagsins, voru lummur í kaffinu og eftir það hélt ég litla tónleika þar sem ég spilaði á fiðluna... Fyrir mig, mömmu mína, og langafa... Ég veit vel að hann var þarna líka... Hann hefði aldrei látið sig vanta!

Blessuð sé minning þín og til hamingju með stórafmælið afi, þú varst og munt alltaf verða mín stærsta fyrirmynd í lífinu...

*Sólveig H.